Mostrando postagens com marcador Rafael Lobelle González. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Rafael Lobelle González. Mostrar todas as postagens

15/12/2010

Un outro saxo na néboa

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui.



Os días están neboentos e non se ve un burro a tres pasos así que métome arredor da cociña de leña para irme quedando durmido pouco a pouco pola forza do lume. Mentres o fago voume sumindo en reflexións intranscendentes para a meirande parte dos habitantes xa non de Cima de Vila senón de toda a parroquia. O certo é que este aillamento que sofre o rural e que sofre desde fai moitos anos pouco a pouco vaise acentuando deica límites insospeitados. A falta de servizos de todo tipo xúntase a eterna espera de vellas promesas de revitalización desta zona.

Primeiro foi o, para min dubidoso, porto seco que habia converter a Monforte (como de antergo co ferroviario) nun nudo fundamental das comunicacións por autoestrada.  Sen saber porque os millóns de todos foronse enterrando naqueles campos de barro monfortino e o porto seco non trouxo a panacea en forma de central loxistica de todo o transporte galego. Cando a maioría das voces non expertas nese tipo de plataformas loxísticas, como cidadáns do común, auguraron que aquelo sería un fracaso os políticos seguiron vendendo fume e enterrando cartos, quen sabe se enterrándoos en leiras dos seus amigos como a miúdo pasa nos concellos, deputacións ou Xunta con concesións legais a dedo.

Logo chegou Pepiño Blanco e en tempos electorais prometeulle a mesma autoestrada aos habitantes de Terras de Lemos e Terras de Trives. Eso azuzou coma o vento ao lume ao vello localismo instalado na Galiza secularmente e provocou unha disputa de xenreira fraticida entre comarcas irmás, que en vez de reclamar aos políticos solucións xuntas contra a situación de total abandono que sufren por parte das administracións, preferiron enfrontarse para maior rédito político dos mesmos de sempre. As manifestaciósn sucedénrose en entrambas cabeceiras de comarca para loitar contra o ladrón de infraestructuras da comarca irmá e cando alguén, coma por exemplo eu, lles dicía que non debían pelexarse polas migallas senón afrontar xuntas a batalla contra a corrupción que os deixa coma en tempos de Adán e Eva, a monte, todos seguiron ao seu facendo caso dos políticos caciques de cada terra, enaltecidos de localismo e acusándo aos que falabamos de unión e de menos localismo de ser del bloque y pensar que galicia, como todos los del bloque, se puede vertebrar sin infraestructuras. Como en Irlanda. Agora os mesmos políticos que prometeron o ouro llo mouro e que logo tiveron que decidir se a famosa A-76 pasaría por Monforte ou por Trives están en Madrid desfrutando no ministerio os réditos daquelas épocas, outros en Santiago na Xunta e outros en Lugo na deputación... Mentres eles están alí xestionando os cartos dos galegos aos galegos dínselle cousas coma esta.  

Moito me temo que o mesmo pasará con lerias como o pacto do obradoiro no que se prevé a dilapidación de cartos nunha infraestrutura inservível nun país desestruturado de norte a sur na súa franxa interior. Esperaremos anos e anos e cando por fin chegue o famoso AVE non o poderemos coller ou ben non quedará ninguén para collelo nestas dúas provincias interiores de Lugo e Ourense. Non quedará ninguén por que non houbo nunca investimentos para proxectos produtivos no rural e nas cidades do interior máis alá da especulación e da adxudicación de obras e infraestruturas legais a dedo.

Non habería que preguntarlle a todos os caciques e a aqueles que azuzaron o localismo coma unha especie de patriotismo sen bandeira onde están agora todos os seus folgos? Esta vez para reclamar aos políticos que prometeron a panacea a súa responsabilidade histórica co país?


Cima de Vila, no mes das matanzas

Nota do blogger: na última assembleia nacional de Galiza Nova (a XI) a iniciativa de Rafael Lobelle González o Encontro Irmandinho apresentou umha emenda en que se qualificava  o AVE , de modo muito certeiro, como Tren de Altas Velocidades Españolas. O EI lembrou, aliás, a falha dumha atitude crítica perante o AVE tal e como se recolhiam na teses da anterior assembleia nacional, e denunciou que esta atitude  era extensível ao BNG durante  o seu Governo na Xunta. Concretamente na emenda à totalidade da tese política, obviamente rejeitada, as moças e moços do EI diziamos que:
O AVE nom foi atacado com a dureza precisa por quanto significa de destruiçom natural e ainda polo desmantelamento dum mui necessário comboio de proximidades e isso que o AVE já se focara nas teses da X assembleia.

29/09/2010

Carta aberta aos sindicatos agrários da Galiza

Rafael Lobelle González. 
O autor é estudante de História na USC e filiado do EI.



Bon día. Remito unha pequena reflexión persoal dende terras gandeiras, como son as de Chantada, solicitándolles uns intres do seu tempo.

Diríxome a vós con motivo da recente campaña de boicot ás empresas lácteas que se está a realizar conxuntamente entre os tres principais sindicatos agrarios do noso país. De entrada anticipo que non se trata dunha achega que pretenda atacar o traballo que vindes realizando os sindicatos en defensa do noso agro dende anos atrás, con maior ou menor éxito, que eu considero meritorio e preciso para que non esmoreza ata o colapso o mundo do campo galego e con el a súa rica cultura.

Vou ao rego, pois quería facer varias apreciacións sobre a mesma, pois penso que o que se di non se axusta adecuadamente á realidade; nesta súa campaña infórmase que unha marca do grupo Lácteos Lence (que eu non vou defender como modelo empresarial por suposto), como é Leite Leyma, está entre as que menos paga aos producotes polo litro de leite recollido. Ben, dentro da miña comarca (Chantada e arredores, caso do concello Rodeiro) hai unha serie de productores que venden a esta empresa que comercializa baixo esta marca o leite ( Leyma Natura en concreto). Entendo de antemán que saben que son precisos unha serie de requisitos para vender baixo marca Leyma Natura: o gando non debe ser estabulante exclusivamente senón que é preciso que as vacas pasten fóra cada día , debese modificar a alimentación a base de pensos incorporando novos compoñentes naturais como a soia, etc. Posto que se piden estes requisitos, o gandeiro recibe unha prima por litro de leite a maiores do prezo base que é común para todo o grupo leite Río, prezo baixo por certo, que non chega aos 30 cents.

O prezo final vén saíndo sobre 32 cnts., variando loxicamente a segundo as características particulares da explotación en canto a graxa, proteína... Gandeiros desta mesma zona que venden a Larsa empresa que non figura na súa protesta pois é das que máis pagan o litro, reciben 33 cents. neste pasado mes. A sorpresa dos gandeiros de Leyma ( aínda sabendo que o prezo/litro e baixo) é entendible ao figurar esta marca entre as da protesta. Refírense nestes termos: "Logo os das cooperativas ises si que non lles chega pra vivir, a 20 e pico cents llelo pagan". Certo que non chega digo eu. Por non falar sequera de todos aqueles que se ven obrigados a vender o seu leite con destino a queixerías locais, porque non teñen quen llelo recolla, REGALANDO literalmente o producto do seu traballo, que vai parar a instalacións de dubidosa fiabilidade en materia sanitaria, pois nin sequera están sometidas as explotacións ao pertiente control leiteiro dos laboratorios de análise. Mais retorno á corredorira.

Sei que vostedes velan polos intereses cooperativistas, e que a verdadeira natureza desta protesta é acadar un maior prezo para o socio cooperativista que non sabe nin canto vai cobrar nin a qué empresa lle vai vender o leite o mes que vén a cooperativa que lle recolle a el o leite. Pero eu considero que o honrado modelo de cooperativa ,así e como evolucionou nestas terras ata agora, non ten cabida tal e como está estruturado este mundo de libre mercado, máis cando estas non son quen de ser autosuficientes no tratamento do leite e dependen de empresas foráneas para dar saída ao producto que recollen. Esas empresas recóllen o leite a un prezo irrisorio, porque xogan coa necesidade das cooperativas de darlle saída. Por se fose pouco, acostuman a estar dirixidas por individuos de dubidosa fiabilidade que entende a cooperativa ao xeito da empresa, co sistema clásico dono- empregados (socios neste caso) polo que se crea a frustante sensación no productor de estar traballando para o presidente en cuestión e non para o ben común do conxunto dos socios. Créanme destas cousas sabemos abondo en Chantada. Un caso particular, cooperativa Icos, vende o leite a moitas destas marcas que figuran no cartaz da súa protesta porque non lle queda outra, a un prezo irrisorio 25 cents ou incluso menos, pagallo aos socios (máis ben a algúns socios amigos do gabinete presidencial) a dous cents. máis, sacados dos fondos comunitarios, o risco de perdas coa conseguinte posible quebra no futuro parece evidente, mentres como se di por eiquí, vaise tirando.

Entendo que aposten polo cooperativismo, enténdoo e apoio esa postura, mais eu apoio a outro cooperativismo non a este modelo que se pretende como válido e que transformou unha iniciativa que naceu honradamente do esforzo gandeiro nunha pseudo-empresa carente de utilidade para o noso agro, unha cooperativa non pode funcionar ao xeito empresarial. Por estas terras acostúmase a referirse á cooperativa Icos como "empresa de servizos", servizos que se lle cobran ao socio máis caros que no resto do mercado pese a deixar este cada mes 1 cent. en litro para os fondos cooperativos. Pregúntase entón o socio, se en realidade lle compensa pagar máis polos servizos e cobrar menos o leite que se estivese fóra.

Sexamos rigorosos e non apostemos polo que é preciso cambiar. Apostar por un modelo de cooperativa que se encargue de tódalas fases da produción que venda en mercados locais, orientada para os pruductos ecolóxicos e sustantables con maiores garantías para o consumidor e, sobre todo, que na súa base haxa democracia e se traslade o poder real aos socios, isto é o xusto e preciso, o resto é mendigar ás portas das grandes empresas por unha suba de 4 cents. en litro.

Sen máis, un saúdo dende terras chantadinas.

Asinado.
O fillo dun gandeiro supervivente do actual "etnocidio" do rural galego.