Tecendo ANOVA desde abaixo e á esquerda

Artigo escrito por Paula Vázquez Verao, moza que milita en Anova-Irmandade Nacionalista de Sober;  Inma Castro González, militante moza en Anova-Irmandade Nacionalista de Cambados; Ricardo García Caneda, mozo que milita en Anova-Irmandade Nacionalista de O Grove; Jorge Pérez Áriaz, militante mozo de Anova-Irmandade Nacionalista de Lemos;  Bruno Esperante Paramos, militante mozo de Anova-Irmandade de Compostela; Xoán García Segade, militante mozo de Anova- Irmandade de Compostela; Isidro Davinha, militante de Anova-Irmandade de A Coruña; Héctor Rodríguez Vidal, mozo militante en Anova-Irmandade Nacionalista de Vigo e Antom Fente Parada, mozo que milita en Anova-Irmandade Nacionalista de Chantada.  

 1. É notorio e non cousa de agochar – por ser indicativo de que Anova é unha das organizacións políticas máis abertas que coñecemos – que se está a dar un debate interno no proceso da primeira Asemblea Nacional non exento de posicións diverxentes. Non podía ser doutro xeito nunha organización plural, que pretende ser unha ferramenta para a transformación de Galiza e para a liberación social e nacional das galegas e dos galegos.

Non se agardaba menos dunha asemblea nacional constituínte, celebrada o pasado 14 de xullo, onde se postergaron debates en nome da autocontención e primando a construción dunha nova ferramenta, un medio e un fin para alcanzar a Galiza soberana, socialista e republicana que queremos. 

Os puntos en común acordados son breves e fundamentais: radicalidade democrática, modelo social en defensa dos intereses populares, a ética na política, a busca de amplos consensos internos recoñecéndonos nos principios básicos e evitando no posíbel a dicotomía maioría/minorías a que leva a polarización e as decisións por maioría simple... Pasado máis de medio ano e cunhas eleccións polo medio –en que Anova, xunto con xente non organizada politicamente e que colaborou na campaña, foi o compoñente imprescindíbel do éxito da coalición electoral que se converteu en terceira forza política galega-, cómpre perfilar o que somos e retomar con calma debates que non puideron darse na constituínte, ou que se deron sen o tempo necesario para afondar neles; noutras palabras abrir todos os debates á luz do empeoramento da realidade social, que daquela describíamos xa como dramática, e coa vontade de sermos unha ferramenta que contribúa para unha hexemonía na esquerda que permita frear as consecuencias das políticas procíclicas de falsa austeridade.

Debate que se ten que centrar en cuestións políticas, tanto no ámbito político como no organizativo, tanto en cuestións de política externa (alianzas, actuación nas institucións e na rúa) como en cuestións de política interna (determinación daquelas cuestións que quedaron pendentes ou que suscitaron debate). Entender a política como mecanismo humano de resolución de problemas implica realizar unha análise previa deses problemas, xa foran pretéritos, presentes ou futuros. Análise que posteriormente se ten que traducir en propostas claras e ben definidas. Precisamente debe ser nesta primeira Asemblea Nacional onde todos e todas as integrantes de Anova resolvamos eses problemas cuns documentos político – organizativos que nos marquen o camiño a seguir durante os vindeiros dous anos. 

2. É pois, cremos nós, o momento de definírmonos como unha organización da maioría social, que contribúa a alimentar o movemento social (sen tutelas de ningunha caste) e actúe na instancia política a prol dos intereses populares. Unha organización que facilite a participación do maior número de continxentes da xente do común e non apenas de quen xa pululamos polas organizacións políticas. Non queremos, pois, ser unha suposta vangarda da sociedade, senón o motor político dun proceso de transformación social cara unha sociedade xusta por e para o pobo galego. 

Os movementos de transformación necesitan tempo para xestarse, para acumular forzas... as esquerdas social e institucional deben alimentarse reciprocamente como a experiencia latinoamericana nos sinala. A sociedade civil avanza e gaña en coherencia e cohesión se desde as institucións se facilitan as súas loitas. Precisamente no último FSM en Tunisia falouse de “nova cultura política”, de participación, de democracia e do aínda necesario papel das organizacións políticas transformadoras, é dicir, da esquerda non resignada. As organizacións políticas evitan ser fagocitadas polas peaxes institucionais se son capaces de actuar de acordo coas arelas da sociedade civil máis consciente e organizada, se actúan en sintonía cos movementos sociais, se acompañan sen tutelas á sociedade. 

É o momento de afortalar e mellorar unha organización radicalmente democrática, afondando na horizontalidade do debate nas asembleas locais soberanas e da comunicación en rede, todo isto para poder tomar e asumir decisións colectivas sobre cara onde imos.

É tempo de desenvolver moito máis os grupos de traballo como eido de apertura total á participación social – neles poden participar e participan persoas non militantes – desde onde xerar alternativas políticas que poidan artellar un verdadeiro programa político con medidas programáticas para o noso País. 

É o momento de traballar para que a participación da cidadanía nas institucións sexa a norma, sendo altofalantes da mobilización social e retroalimentándoa dende o Parlamento; traballando no eido local dende e por unha práctica deliberativa e asemblearia.

3. É a hora de acelerar a acumulación de forzas na esquerda, de sentar as bases para unha conformación dun novo bloque histórico hexemónico que poña porriba as persoas e a cidadanía da bancocracia e a debedocracia. Temos a ocasión, e o deber, deabandonar as simplificacións maniqueas, a falsa disxuntiva – falsa por non darse no seo de Anova - entre os que supostamente “queren volver á casa matriz do BNG” e os que “apostan por AGE”. Segundo esa liña argumental ambas cousas son excluíntes e esa non debe ser a postura central no debate destes días, máxime cando non se entende Anova sen a súa aposta por procurar frontes amplas e a unidade de acción na esquerda e o nacionalismo emancipador. 

O que hai, ao noso ver, é a dicotomía entre sermos un actor político autónomo ou en deixar selada para todo e en todo lugar unha coalición determinada. Por outras palabras, termos unha concepción dinámica do frontismo, de xeito que este se artelle en todo momento tendo en conta os nosos obxectivos estratéxicos e a hexemonía social que debemos artellar para alcanzalos; ou termos unha concepción inmobilista aferrollando o papel historicamente dinámico e dialéctico das frontes na esquerda. Do mesmo modo, as “correntes” internas deben ser igualmente móbeis, respondendo ao contexto no que teñen vixencia, o que non será posíbel se caemos en vellos esquemas de "antagonismos internos" e os reproducimos en Anova, pois o subproduto probábel deste enfrontamento sería un reforzamento dos partidos preexistentes non extintos, que ameazaría con anquilosar a organización.

O reto que nós cremos fulcral é sermos tamén Anova no marco das relacións internacionais, na necesidade de unir a esquerda europea (social e institucional) pola Europa social e das nacións porque neste momento non existen “solucións nun só país” óptimas. Debemos reforzar e recuperar o internacionalismo. 

Non temos os ollos postos pois, especificamente, en ningunha forza política. Nin nos que acreditan ser depositarios das esencias do nacionalismo (e confunden un sentimento cunha ideoloxía) nin nas “forzas estatais que recoñezan o dereito á autodeterminación”. A fronte ampla ten os únicos a priori na esquerda e na oposición na praxe ás políticas procíclicas de austeridade que esmagan a maioría social e aos pobos. 

Temos as nosas esperanzas e arelas colocadas nun proceso de creba democrática co réxime da II Restauración borbónica e nunha alianza da esquerda europea – e mundial – contra o fascismo financeiro. Nós acreditamos que ambos procesos os liderarán – á par da esqueda social máis consciente - as forzas rupturistas, como Anova, Syriza, Bloco de Esquerda, as CUP, Bildu, Die Linke, Front de Gauche... que axudarán ou obrigarán ás forzas políticas que seguen a ser pequenas patas do sistema a reconvertérense en ferramentas útiles para o novo escenario estatal, europeo e mundial (ou no seu defecto a desaparecer). 

4. O proceso de debate para a Iª Asemblea Nacional de Anova permítenos achegar estas nosas inquedanzas, por ser aberto e fundamentarse na democracia participativa e deliberativa: a.- comisión redactora moi plural e aberta a toda a militancia de case medio cento de persoas; b.- proceso previo de achegas aberto a toda a militancia; c.- primeiro proceso de debate nas asembleas locais e de base dun rascuño de teses; d.- asemblea deliberativa e aberta a toda a cidadanía; e.- redacción dun novo rascuño de teses tendo en conta as achegas e os debates xerados; f.- volta ao debate nas asembleas de base e debate e aprobación dos textos definitivos no plenario resolutivo da I Asemblea Nacional... 

Esta I AN de Anova-Irmandade Nacionalista será, xa que logo, un novo punto de partida para o debate e para testar a eficacia das nosas teses na praxe da nosa organización e nas demandas e opinións da cidadanía. Desde esta metodoloxía (desde a transparencia, o debate e a participación), evitando as innecesarias polarizacións, é como Anova pode construír unha nova cultura política facendo a un lado os vicios e erros cometidos polas organizacións tradicionais da esquerda. Con acertos e con erros, con encontros e con desencontros. Só así podemos dar coas chaves, chanzo a chanzo, para reverter o perigoso descrédito da cidadanía na política (e xa non digamos nos partidos e os seus aparatos e até na democracia), necesaria para transformar o mundo e para frear a emerxencia de populismos ou do Fascismo 2.0 nestes violentos anos 10. 

Acreditamos, finalmente, que é o tempo de asumir os enormes retos e as responsabilidades que temos como forza política rupturista con ansia e vontade de ser capaz de aglutinar a unha grande maioría social disposta a trocar o mundo. Porque outra Galiza e outro mundo son posíbeis e necesarios. 

TEMPOS PARA A ÉPICA

Jorge Pérez Árias.

Como dixo a nai dun amigo meu fai pouco non serán tempos para a lírica, pero son tempos para a épica. A realidade demóstranos a cada paso que esa afirmación é certa senón queremos pasar a historia como a xeración que entregou as conquistas sociais e políticas gañadas tan duramente nos últimos dous séculos. Seremos nós cidadáns do século XXI e das sociedades do coñecemento capaces de non loitar para evitar que dereitos tan importantes como as oito horas de xornada laboral, a indemnizacións por despido, as xubilacións e demais prestacións sociais, o dereito á folga, ao segredo das comunicacións ou a inviolabilidade de domicilio sexan abolidos? Seremos quen simplemente aínda así de resistir e entrar na dinámica do capital en vez de reclamar non que eses dereitos se manteñan, senón que se melloren? Acaso non deberiamos dicir que non só debe non rebaixarse a contía das indemnizacións por despido, senón que debería prohibirse o despido mesmo tal como fixo o presidente Hugo Chávez na Venezuela? Acaso o traballador non é a parte fundamental do proceso produtivo de calquera empresa ou organización e polo tanto debe ter dereito a participar na súa xestión e nos seus beneficios tal se fora súa? Acaso non deberiamos criticar algo que ata fai pouco nunca foi cuestionado como o é que as sociedades e empresas teñan separada a propiedade da dirección? Este último é ao meu parecer un dos eixos que libera o gran capitalista da súa responsabilidade cara a sociedade na que opera e produce, os socios de calquera empresa só poñen en risco o capital invertido na mesma que multiplican cando as cousas van ben, pero que non perden case nunca cando as cousas van mal logo de untar ben os petos antes. Separar propiedade de dirección supuxo abrir a veda para que o capital opere sen trabas e sen asumir as responsabilidades propias de quen xoga no casino non con cartos, sí con vidas. Esta é unha situación que se ven permitindo desde fai moitos anos e que a esquerda consciente se quere aspirar a transformar a realidade social, á xustiza social, debe combater. Ata o de agora os movementos sociais limitáronse moitas veces a resistir ou a mellorar o dereito e as condicións existentes dos traballadores, pero poucas veces a cuestionar ese sistema tan propicio as reformas como a actual.

A reforma laboral actual non só reduce as indemnizacións dos traballadores senón que entrega ao empresario e aos dirixentes patronais o poder absoluto sobre a vida de miles de persoas ao darlle a potestade de baixar o soldo dos traballadores unilateralmente , de despedir masivamente sen autorización administrativa, necesaria até o de agora (e xa sabemos as artimañas da patronal á hora de xustificar perdas), de despedir validamente ao traballador se este falta un 20% das xornadas nun período de dous meses sen atender as circunstancias persoais ou a conciliación da vida laboral e familiar. Aínda así a reforma laboral dun Partido Popular tan crecido introduce algo moito peor que o que vimos de nomear e que suporá a posibilidade de saltarse as negociacións colectivas ou calquera acordo entre traballadores e empresarios. É a tantas veces nomeada e desexada flexibilidade laboral a que os empresarios lle tiñan tantas ganas pois supón a posibilidade de introducir o acoso ao traballador para que este decida deixar a empresa de xeito voluntario e sen custe algún para a organización. Poderán mudarse as condicións de traballo do asalariado de xeito unilateral o que afectará en gran medida as categorías profesionais e mesmo tamén a seguridade e saúde dos traballadores que verán modificadas as condicións de traballo e da súa vida persoal e familiar por medo a perder o traballo. Isto traerá un deterioro psicolóxico, físico e social irreparábel e unhos custos sociais irrecuperábeis, pois os traballadores moi ao contrario do que moitos indesexábeis cren non son simple mercadoría. Toda estas mudanzas das condicións de traballo veñen a favorecer aos mesmos aos que favorecen os axustes fiscais do goberno español que gravan o soldo dos traballadores aumentando o IRPF e a presión sobre as rendas e polo tanto a calidade de vida dos traballadores, que veñen a sumarse a medidas xa aplicadas polo goberno español en tempos do PSOE como a subida do IVE e que veñen a demostrarnos que hoxe por hoxe a alternativa non estará nas tradicionais estruturas do partido-guía ou o sindicalismo revisionista que levan entregando durante anos dereitos dos traballadores a cambio de subvencións millonarias que en ningún momento son xustificadas ante a sociedade que comeza a ver a precariedade como un luxo ante a escaseza de oportunidades de progreso actuais.

Hoxe por hoxe a única vía real para combater os ataques do capitalista non é o revisionismo resistente, é tomar a batuta construíndo espazos de cultura e poder alternativos, participando en asociacións de veciños, culturais, ONGDs, sindicatos auto-xestionados, etc. Que leven a cabo proxectos onde se promova a xustiza social, a autoxestión, a solidariedade, o respecto a diversidade, anti-clasismo... A reforma laboral como as outras non é tal a non ser que comecemos a mudar o que se entende por reformar, a reforma laboral é o retroceso laboral, como os axustes fiscais non axustan nada senón que recadan máis indiscriminadamente a unha poboación sen recursos e avogada a entregar aos seus fillos unhas condicións de vida inferiores e oportunidades de progreso nulas. Ante iso non podemos ficar quedos, debemos comezar a construír a alternativa posíbel, a nosa a alternativa a este sistema que quere converternos, de novo, en escravos.

Sobre a lousa

Jorge Pérez Árias. Poema tirado do blogue Desmembro (aquí).

Aos trabalhadores abandonados polo sindicalismo revisionista,  sempre máis preocupado  das garantias sindicais que das condicións e das necesidades do obreiro. Por muito que o neguem fica para história nos convenios .

Sobre que lousa
se fende a vida
ou que vidas sobre
a lousa se fenderon?
Neve, frío. lume e...
negro fume, escuro,
pras vidas que forom máis alá
das costas da barrela.
Algum borrego os chamou lumpem
eles tinham filhos, eles tinham fame
eles queriam pam.
Tí revolucionário, que sabes
se viveches sempre del?

Hoje muitos deles
seriam alguem de sonhos cubertos
habería na terra outra cor e lentura
que eram também labregos.
Máis teima vida,
em que o verão se veja asobalhado
ao saír da primavera.

Sobre a violência e o medo

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui.

Ultimamente estamos acostumados a ouvir como desde os medios de informaçom massiva se nós adoita recalcar a importância da manifestaçom pacífica. Quando alguem como os indignados tenhem a bem empregar a autodefensa contra as forças da orde estes som calíficados como de violentos e des-posuídos para toda a opinião pública de legitimidade. Para o discurso oficial do poder, e para os mercados que pagam a informação que tenazmente nos chega cada día, defender-se dos paos é ilegitimo. O bo cidadão deve aceptar o seu contrato social e sentar-se tranquilamente no potro de tortura. Esto fai-me pensar ao observa-lo nas verbas dalgum velho anarquista que diziam que de não existir a sociedade o home seria um salvagem, ou o que é o mesmo, um santo.

Estes dias estamos a ver claramente os factos de Londres onde grupos de personas procedentes dos bairros baixos estam a assaltar tendas, entidades financeiras e todo o que pilham por diante. A impressa espanhola já se encarregou de manipular a opinião pública dizendo-lhe que tales indignados som simplesmente bandidos que unicamente assaltam tendas de electrónica ou de artigos nom de primeira necessidade, polo tanto segundo a impressa espanhola os bandidos de Londres som só quatro vándalos que decidirom montar um botelhom ou algo polo estilo. Logo venhem com o conto de que é todo por umha questom racial, étnica, e que polo tanto nom se deve a factores socioeconómicos. Mas quando alguem mira máis alá do bombardeo massivo de idiócias que solta a impressa oficial pode ouvir falar gente de explotaçom laboral, paro, recortes sociais, etc.

O discurso do poder sempre se baseia no mantemento da paz social para frenar as protestas daqueles que sufrem as súas acçons. Como as ajudas multimilhonárias aos bancos que perderom os nossos cartos na bolsa, que logo arruinarom as empressas e tecidos productivos e embargarom os bens dos trabalhadores e que aínda voltarom ser recompensados. A paz social é o máis importante para o sistema porque a paz social permite-lhe enganarnos dizendo-nos que os cauces que el tem som suficiêntes para resolver os problemas que vam jurdindo. Mas quando tales cauces se demostram inúteis para a meirande parte da povoaçom, quando os políticos nom respondem a interesses gerais plantejados a pé de rúa, a demandas sociais, senom a interesses económicos de multinacionais, de entidades financeiras, etc. E fam-no com total impunidade perante os olhos da opiniom pública entom jurdem os protestos e por veces a violência. O primeiro passo é tentar des-legitimar os protestos e o segundo califica-los de violentos como já se intentou no Estado espanhol com o movimento 15M. Se os protestos ou o movemento nom tem a força e unidade necessaria para resistir tales ataques a estratégia remata por funzionar e disolve-lo. Esto passa muitas vezes porque a gente aínda nom ve as claras a que se lhe pode vir enriba e pensa desde umha posiçom hiperegocéntrica. Mas quando as coussas a perder som mínimas ou já nom há que perder a coussa cambia: Porque nos decatamos de que a nossa violência nom é nem de lonje infinitamente propocional a que o sistema nos impom a nós, um sistema que como todos sabemos tem o monopólio da violência para fazer cumplir a súa lei, imponher as leis feitas para satisfazer as demandas dumha clase social que ostenta o poder em contra doutras clases que estam por baixo. Hoje máis que nunca a divissom das classes sigue vigente e o conflicto pode estourar em qualquer momento... Mais ainda com a inverssom geopolítica que se está a produzir no mundo.

Imagem tirada de aquí

Por todo isto chama-me muito a atençom vendo gente a alegar que a violência nom é o caminho (como resposta a súa violência) , que quando assaltamos umha tenda de electrónica, um banco ou queimamos um autocarro, o único que estamos a fazer e foder-lhe a vida a umhos pobres trabalhadores que nom tenhem culpa e que podem perder o seu posto de trabalho e o seu medio de vida. Esto é totalmente falso! Quando assaltamos um banco, ou umha tenda de apple, de vodafone, ou de qualquer outro o que estamos a fazer nom é foder-lhe a vida a umhos pobres trabalhadores que estam a sofrir a explotaçom laboral ou que noutro casos a estam a perpetuar e a consentir numha grande maioría  da populaçom (caso dos bancos). Nom, quem esto defende só pode defende-lo baixo a perspectiva de estar enganado ao nom ver a violência que o poder exerce sobre a sociedade ou defende-lo por ser um dos que se perpetua graças a essa violência que nom quer seja respondida, e por eso alega o emprego de cauces sistemáticamente inúteis onde a mao invisíbel e quem de mercar vontades e vidas enteiras.

Causas, sem-sentidos e possíveis soluçons a umha crise que sempre foi

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui. O autor reside em Pantom e é diplomado em Relaçons Laborais pola USC e membro do Grupo de Trabalho da mocidade do Encontro Irmandinho.

Estes dias o companheiro Antom Fente pedia-me umha valoraçom arredor da nova reforma laboral (que nom é tal porque reforma nom é igual a retrocesso, para ser correctos eu diría a nova reacçom). Essa na que estes días estam a negociar os sindicatos maioritários e de Estado com os repressentantes da patronal espanhola. Essa na que os meios de massas de incomunicaçom nos mandam globos sonda sobre umha suposta dessapariçom ou merma da negociaçom colectiva.

A primeira voz de alarma sobre este tema eu vim-a grazas a Antom Fente, quem me passou este link onde um blogueiro falava do tema. Logo a medida que fum mirando o que ía saíndo a goteo pola imprensa e o que se estava a fazer já noutros países da UE onde a soberanía foi traspasada a Troika (UE, BCE, FMI) fum me fazendo eu a minha ideia de por onde eu cría que iam os tiros. A min, pessoalmente, o que estou a ver recorda-me máis ao século XIX que ao XXI e, como lhe dizia o outro día a um amigo, semelha que a história si que vai ser cíclica. Pois a Troika que é a que supostamente rescata aos Estados em quebra ou impom medidas de ajuste para evita-la mesma noutros Estados (Como poderia ser o Reino de Espanha) nom atopou melhor jeito de arranjar a situaçao provocada por ela mesma e polos especuladores da burbulha capitalista que aplicar os principios do liberalismo clásico, xenuíno. Deste jeito qualquer que veja a reforma laboral e lera ou estudará a teoria clásica liberal para o mercado de trabalho verá o mesmo. A Troika considera que se há paro é porque há um excesso na demanda de trabalho e umha deficiência na oferta por parte das empressas, e para soluciona-lo, propom baixar o preço dos salários a fim de que as empressas reduzam os seus custos de produçom e poidam ofertar máis trabalho a um preço menor para satisfaze-la demanda. Esto é o que já fijo na primeira reforma laboral no Estado espanhol reduzindo as indemnizaçons por dessemprego a fim de que supostamente empressas com problemas de solvência puideram reduzir custos a conta de trabalhadores que levavam muitos anos na mesma, é que o seu despido suporía umha alta penalizaçom coa legislaçom anterior. E é que nom podemos enganarnos, as reformas nom buscam de ningum jeito incentivar a creaçom de emprego e a melhora na produtividade nas empressas, porque vam no senso contrário a isto, estas reformas botarom á rúa a milheiros de trabalhadores que levavam anos no seu posto de trabalho, com família, dumha idade entre os 40 e os 55 anos é que dificilmente a esta altura poderam recolocar-se num mercado laboral onde os sistemas educativos e de formaçom estam para a galeria. Umha verdadeira reforma laboral para incentivar a creaçom de emprego e a geraçom da riqueza entre as clases populares seria aquela que em vez de alongar a idade de jubilaçom a adiantaria para que os trabalhadores próximos a jubilaçom melhorassem a sua calidade de vida, para que o 40% de paro juvenil acede-se a um emprego que por outra banda subiría o número de cotizantes a seguridade social e contribuindo nom só a frear a emigraçom de gente nova por motivos laborais, senom o famosso problema da pirámide geracional da que tanto se nos fala para que lhe vejamos os dentes ao lobo do futuro deficit da seguridade social. Umha outra reforma laboral, nom um retrocesso, seria aquela que no canto de aumentar o tempo dos contratos em prácticas o reduzissem e que os melhorassem, para que as empressas nom puideram sacar proveito dumhos trabalhadores que a meirande parte das vezes realizam o mesmo trabalho que um trabalhador normal da empressa numhas condiçons deploráveis. E nom falemos já das condiçons nunca cumpridas de seguridade e higiene em muitas muitas empressas no Estado espanhol, que ano tras ano manda ao cemiterio a miles de trabalhadores por enfermidade crónicas professionais em realidade declaradas comúns ou por accidentes laborais. O flagrante incumplimento da lei de prevençom de riscos, por a que o reino de Espanha foi amonestado na UE por num principio nom transponhe-la bem ao ordenamento jurídico estatal, é gravissimo.

Estas som algumhas das reformas, consecuências e sem sentidos que o até o de agora se vinherom produzindo no Estado espanhol; Mas de novo volve a sonar a flauta da reforma laboral, ainda que esta vez fai-no sem montar moita foliada (ou a lo menos a min pareze-mo), com os sindicatos maioritários calados coma ratos e a patronal agitando a pantasma da crise (que sempre foi crise). E eu pregunto-me porque esta vez as negociaçons de reforma laboral  que por o que semelha também remataram sem acordo nom fam tanto ruido nos mass media ao serviço do poder? Por que esta nova reacçom do poder e a burguessia imperial pequena é muito máis lessiva que qualquer outra que antes se nos agita-se, porque se na anterior lessionarom os direitos de miles de trabalhadores esta vez vam atacar os piares fundamentais desses dereitos já de por si socavados. Os cambios em matéria de negociaçom colectiva é provábel que traiam a figura do árbitro que decidirá em casos de nom acordo entre trabalhadores e empresários. Haverá que saber quem será encarregado de ser árbitro ou quem o nomeará. Por outra banda também se di por aí, conjetura-se, que se reduzirá a vigência dos convenios colectivos ou a súa renovaçom cada menos tempo. A negociaçom colectiva até o de agora estava considerada como legislaçom laboral de obrigado cumprimento por as partes da relaçom laboral, normalmente esta melhorava as condiçons de base dos trabalhadores e era a forma de ir conquistando dereitos ou beneficios no seu trabalho. Se a nova legislaçom laboral promove um árbitro em casos de nom acordo entre as partes negociadoras será esse árbitro quem decida as novas condiçons de trabalho como salário, vacaçons, etc. e que poderiam ser máis beneficiosas ou menos dependendo do mesmo. Por outra banda também se nos fala de mudanças em temas de categoría profissional, é dizer, possibilidade de degradaçom dum trabalhador de maneira máis facil, até o de agora umha mudança de categoría profissional só podia fazer-se ante situaçons moi concretas, sem merma de dereitos do trabalhador e com possiblidade de eleiçom de volta a categoría ou posto supérior polo trabalhador. Ante umha negativa do empresário o trabalhador podía rescindir contrato com dereito a indemnizaçom. A rumorologia apunta a que esto também cambiará. Como também se especula com a possibilidade de aumentar as facultades e funçons das mutuas de accidentes de trabalho e enfermidades profissionais nos processos de incapacidade temporal dos trabalhadores. Até o de agora as mutuas nom podiam dar altas de trabalhadores de xeito automático sem passar antes o caso do trabalhador em questom a inspecçom de saúde, mas polo que se apunta esta reforma poderia também introduzir que a mutua com a que a empressa temha concertados os serviços si poida dar a alta de xeito automático. Este feito sería preocupante e de se confirmar devería ponher em pé a classe trabalhadora na defensa dos seus dereitos, e muita gente preguntariades-me: Porque? Nom som as mutuas de accidentes de trabalho e enfermidades profissionais entidades que nom podem declarar beneficios e que tudo quanto recibem e nom gastam da seguridade social há de ser devolto? E eu respostareivos que sí, que todo quanto as mutuas nom gastam há de ser devolto a seguridade social, que as mutuas som entidades que forom creadas baixo a finalidade de aforrar custos a seguridade social na gestom, mas que, na fim, semelha que o aforro de custos para a seguridade social nom é feito polas mutuas na gestom dos processos senom na muitas vezes (nom todas) sistemática tentativa de aforrar custos a costa da saúde dos trabalhadores, tentado reducir volume de pagos directos, prestaçons sanitárias, trasladando aos trabalhadores para ser intervidos noutras instalaçons mais lonjanas ao seu domicílio por resultar-lhe máis barato, etc. E aínda así, cumpre lembrar umha outra coussa sobre as mutuas, as mutuas som organizaçons empresariais que como já dijemos recevem dinheiro público e o gestionam, no Estado espanhol há muitas e como a meirande parte das organizaçons tenhem a meta de medrar e de converter-se na primeira do seu sector. É dizer, a filosofía capitalista da competencia no mercado. As mutuas luitam por superar-se umhas as outras, por obter máis presupostos que as máis fortes, etc. Os seus directivos e empregados som recompensados por cumprir ditos objectivos, e esses objectivos nom se cumprem por asistir bem trabalhadores senom por que aumente o número de empressas com trabalhadores que concerte com as mutuas as contigencias comúns, professionais, etc. Como um empresário é o que fai dito concerto com a mutua que el quere, a mutua mirara de atender bem primeiro ao que o empresário lhe pida (nom vai ser que mude para a mutua da competência). A faculdade de que umha mutua poida dar altas automaticamente sem passar previamente pola inspecçom a min pareze-me quando menos algo a reflexionar.

Em resumo, a primeira reforma laboral que culminou com a reducçom das indemnizaçons por despido entre outras, semelha ser a punta de lanza de todo o que se nos vem enriba e que nom é senom outra volta de porca: máis neoliberalismo ou volta as recetas do liberalismo clássico umha vez que o sistema faliu. Muito laisser-faire, privatizaçons, recorte de dereitos dos trabalhadores para que a patronal poida recuperar o que perdeu na súa ambiçom canibal. A patronal, os bancos, etc. perderom dinheiro da cidadanía de cabeça no estalido da crise, porque os quartos do sistema financeiro já eram nossos que somos os que os introduzimos, forom resgatados polo estado com o quartos da cidadanía, dos nossos impostos, e agora declaram beneficios com os quartos que eram nossos mas que nom podemos solicitar nem em hipotéca.

Toma as rúas, apropia-te, detem a especulaçom capitalista!

Arredor do 15-J, umha opinião pessoal

Jorge Pérez Árias. Artigo tomado do seu blogue. Esta é a primeira reflexom pública da que temos constáncia os bloggers e que aliás apresenta um ponto de vista com o que se podem identificar, achamos alguns, com o dos irmandinhos que já nom pertencem ao BNG e que aguardam umha clarificaçom definitiva da relaçom do EI com o BNG. Aguardemos poder vermos mais opinions ao respeito da rede ou até encentar, quem quiger um debate sobre isto nesta mesma postagem. Como sabedes, temos um endereço electrónico neste blogue onde podedes enviar-nos as nossas achegas já que pretendemos que este seja um espaço de contra-informaçom aberto a todos aqueles que desejedes participar. Passade sem chamar e recebede umha forte aperta irmandinha.

Este fim de semana foi a assembleia do Encontro Irmandinho em Santiago de Compostela. Estivem ali como convidado e ata tomei certas notas dos debates ou intervenções que ali se produziram, mas ao final vou passar delas para dar uma visão pouco ortodoxa e política do que a assembleia me pareceu.

É certo que o formato de assembleia animava a participação de todos e cada um dos que ali se quiseram achegar, foram ou não membros do EI, e que esse modelo horizontal de participação da gente era o modelo que o EI quer impor nos relacionamentos sociais e institucionais propondo-o primeiro para o BNG e logo á sociedade. Um modelo que eu não creio apenas acertado, mas também que defendo; porém nom é menos certo que baixo esta formula tão participativa não se produziu o resultado que, quando menos, eu esperava.

Isso deveu-se, creio eu, em grande medida a um infantilismo do que o EI como organização política da esquerda europeia tampouco está isento. Dito infantilismo levou a que na assembleia se falara mais e pulula-se mais no ar a questão de bloque sim ou bloque não que a realidade social que vive o país e o mundo. Foram poucas as intervenções referidas a realidade social do país, com um paro massivo, a privatização das caixas, da auga, as aposentadorias, etc. Todo isso foi falado nom só em poucas intervenções senão que aliás não ocuparam a penas lugar no processo. Por todo isto considero que o resumo lido por Xosé Manuel Beiras ao final do acto não respondia aos debates dos assistentes senão que o fazia mais a vontade da coordenadora que organizou a assembleia por situar ao final essas questões no escaparate dum jeito mais decisivo do que em verdade estiveram no debate [estavam na proposta de tese político-ideológica; nota do blogger].

Falou-se muito de REfundar, REfazer... e com isso de criar ou REcuperar um referente político perdido para a sociedade e o nacionalismo galegos. Baixo a minha opinião se o Encontro Irmandinho deseja ser esse novo referente político galego ou a lo menos impulsa-lo creio que deveria ir muito mais alá e superar essas questões futis como bloque sim ou bloque não e centrar-se na realidade social do país, que nom é outra que a que lhe afecta a milheiros de galegos ou, em palavras de Xosé Manuel Beiras, gentes do comum. Gentes do comum por outra banda que nom som outras que NÓS: Liliputienses dentro dos liliputienses na sociedade dos gigantes. É certo que é fácil falar para quem nem sequer interviu na assembleia e para quem coma mim não está organizado em nengum tipo de organização desse tipo, mas creio falar com a voz dalguém que sofre como outros milheiros ou milhões de pessoas a injustiça social do sistema e o tempo no que vivemos. Não sei se isso me dará a legitimidade suficiente para expressar-me assim [na AN falou-se muito também entre a diferença entre referente político e sujeito político a que se fai referência neste parágrafo; nota do blogger].

Em quanto a questom de BNG sim ou não eu simplesmente considero que se o EI deve abandonar o BNG é por umha questom de legitimidade. Pertencer ao Bloque resta-lhe hoje toda legitimidade a qualquer aspiração ou demanda formulada polo Encontro, pois nom se pode estar indo com os da feira e ao final vir com os do mercado. Mais alá de todo isso o debate que centrou a maioria do tempo da assembleia é fútil e suicida, já que desincentiva a tão boa e aberta participação na mesma para quem, coma min, nom pertencemos ao BNG e não nos importa demasiado qual seja o futuro melhor ou pior dumha organização que em quanto tocou poder atraiçoou o país, algo polo qual foi já castigada e o será.

A cultura, creaçom colectiva

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui.

Estes dias andivo o mundo revolucionado com o asunto da chamada Lei Sinde e ainda que Sinde nom significa "sem descargas" a min a coussa parece-se-me bastante a isso, numha espécie de paralelismo entre o contido da lei e o apelido da vampírica ministra.

Á fim os partidos políticos da segunda restauraçom borbónica por medo á debacle eleitoral mais ca porque nom quigeram botar-lhe umha mão aos seus amigos da ceja, que agora apoiam a Esquerda Pudrida, rejeitárom a disposiçom adicional que permitia fechar páginas web com apenas a autorizaçom dum juiz da audiência nacional (Já sabemos com que neutralidade e justiça actuam os juizes da audiência nacional). Como a cousa vem de outros fondos, tal e como recentemente demostrou Wikileaks, os sectores implicados na creaçom volvem a carga com a fim de favorecer os seus interesses económicos e os da indústria que os mantem como umha classe privilegiada. A estes usurpadores da cultura colectiva nom lhes interessa aproveitar as ventagens que internet oferece para a difussom de contidos culturais com ou sem ánimo de lucro, nom lhe interessa a tam loada deica nom fai muito sociedade do conhecimento, eles preferem manter acessa a cadeia de intermediários que vive da cultura de todos e da creaçom de todos que nom é outra que a popular.

Porque a fim e ao cabo pode compatibilizar-se o re-conhezimento do creador com o acesso a sua obra sem necessidade de esquilmar para isso ao consumidor de cultura quem, a súa vez, nom é outra coussa que creador também dessa cultura. E perguntaredes-vos porque afirmo que o consumidor é parte no processo de creaçom e nom só mero consumidor? Pois porque o consumidor oferece retro-alimentaçom á criaçom proporcionando contextos e incluso creando-os. Porque a cultura é algo colectivo e nom algo privativo como o podem ser outras coussas, e nom é privativo porque nom é algo individual que pertenza a umha soa persona senom a todos os que a conformam: a sociedade. A propiedade nom deve ter umha fim especulativa senom social útil e responsável onde nom só umhos quantos se aproveitem do seu usufructo e excluam aos demáis, um uso funcional e verdadeiro, colectivo.

Chega a barbarie

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui.

Vejam-se previamente os seguintes artigos:

http://revoltairmandinha.blogspot.com/2010/12/unha-nova-hexemonia.html

http://revoltairmandinha.blogspot.com/2010/12/que-aconteceu-com-o-meu-marxismo.html

Chega a barbarie

Bárbaro

(1) Originariamente foi aplicado polos gregos, e sobretudo polos romanos, aos povos e cousas alheios à sua cultura, passando depois a designar os povos germânicos que lutavam contra o Império Romano (com maiúscula e em plural).

Aínda que Mario Vargas Llosa non é santo da miña devoción en moitas cousas hai un libro del que sí me gusta e é un dos que moitas veces menos soa na súa bibliografía: la guerra del fin del mundo. Durante o meu primeiro ano na hoxe extinta, a causa do plano boloña, licenciatura en ciencias políticas e da admón. da USC tiven que lelo por imperativo do mestre Manuel María de Artaza. Neste libro sae a relucir (senón me traizoa a memoria) unha personaxe anarquista que anda polo mundo e cre que todo marxinalizado social é un loitador contra o sistema establecido (un compañeiro), un rebelde contra os usos e costumes sociais que o levan a actuar como actúa. Dá igual se ese home ou muller é un ladrón, asasino, estafador ou calquer cousa peor que vos poidades imaxinar... Segundo a teoría que esa personaxe expón no libro calquera deles é un loitador contra o poder establecido, contra quizáis as élites dominantes, e esto é así porque a súa vida desembocou nesa traxedia por causa das desigualdades sociais, que o marxinalizaron e o levaron a loitar dese xeito contra o deber ser ou a ética imperante na sociedade. Esta idea que Vargas Llosa tan ben expilca nesa personaxe do libro gústame tanto ou máis como aquela que eu moitas veces repito por aí aos que algo teñan falado comigo de que todo home é un artista.

Gústame tanto como esa por que supón algo moi importante que quen se di na esquerda socialista ou comunista (e non libertaria que pensa na diferenciación entre política e común, no diálogo coas institucións, no asalto ao poder) non acepta: Que a loita de clases comeza abaixo, moi abaixo, onde se produce a inxustiza en sí mesma e non é posible dirixila, xa que se esta ten visos de triunfar ninguén mellor que aquel que sofre a opresión en si mesmo para saber por si mesmo como debe actuar directamente contra a mesma. A acción directa é indispensable en calquera revolución ou cambio social para que este teña éxito ou do contrario flaqueará e rematará fracasando como pasou cos moitos intentos do comunismo e o socialismo no século XIX e XX por chegar ao poder sen destruilo para sempre. Aí quedan para a historia (ou Estoria) cal foi o produto no que deron todas as revolucións socialistas e comunistas: O revisionismo ou democracia-social (1) (pois as veces esquecemos que a democracia é simplemente un invento liberal) que desembocaron ao postmodernismo e a sociedade de consumo onde os cidadáns xa non son cidadáns (2) (un termo herdado da revolución francesa) senón que son clientes obligados a consumir tal é como propón o neocorporativsimo ou neoinstitucionalismo. Somos máquinas de consumir e sen ese consumo nada existe pois se o fluxo circular da renda se detén e a burbulla estoupa entón deixamos de ser clientes para ser de novo forza de traballo ou clases explotadas como dirían os marxistas. Dependo da realidade social que se observe podese aprezar a preponderancia dos distintos enfoques na acción dos actores sociais (3).

 Por tanto pódese dicir que toda revolución ou proceso de cambio social que non estea basado na acción directa daqueles a quen as condicións sociais atenúan a atacar o sistema está destinado non a fracasar senón a extinguirse co tempo e a desvirtuar o seu fin ou a convertelo nun medio, posto que a delegación ou a representatividade crea dirixencia e esta crea estamento privilexiado que tarde ou cedo acabará perdendo   o contacto coa base social que a impulsou. Toda transformación se produce non por élites enfrontadas ou poderese enfrontados, senón pola marxinalidade contra o poder e a dirixencia. Outra cousa será que logo a nova orde cree ou non poder e que ese poder, como adoita ser o poder, se fundamente en dereitos de clases.... Pero cabe logo promover a abolición do poder? Eu creo que sí e, para promover a abolición do poder, debe propoñerse a alternativa ao mesmo que non sería outra que a descentralización máxima posíbel de todo tipo administración político-pública, volvendo ao cantonalismo se fai falta e facéndoo deica o punto que o poder entendido como sistema de dominación practicamente desapareza.


P.D. E toda esta leria sen siso e útopica ou parva para quen la lea viña para dicir algo que ao final non fun quen de dicir: Que a min o do crime de Olot que hoxe espanta a medio mundo nas portadas da prensa semellame un deses produtos xurdidos da marxinalidade social no que o marxinado pasa a acción a golpe de BARBARIE! Porque non haberá outra cousa que barbarie e logo quizáis haxa algo. Cando os individuos se cansan de delegar actúan.

(1) Algunhas veces na ciencia política faíse a diferenciación entre democracia-liberal (aplicada aos EE.UU e ao modelo que tentou espallar polo mundo adiante) e democracia-social ( ou a hoxe popularmente coñecida como socialdemocracia e que xurde na Europa clásica como consecuencia dos tiras e afloxas das clases proletarias co poder dominante en demanda de melloras sociais. Case podería dicirse non sei se acertadamente que é daquí de onde partira ese hoxe tan en desuso concepto do Estado do benestar, do Estado que redistribúe.)


(2) Queda para a historia (ou estória) o interesante debate xurdido ao redor desta cuestión entre Beiras Torrado e Carlos Morais durante a 1ª Rolda de Rebeldia celebrada no Hotel Compostela de Santiago, na que o primeiro defendeu o emprego do termo cidadáns á hora de referirse tamén aos suxeitos que sufren determinadas políticas do poder e o segundo defendeu o termo proletariado en consonancia coa ortodoxia marxista .Cidadáns seriamos todos pero proletarios non, con conciencia de selo ou non. Aqui a chave da cuestión. 


(3) ou o que é o mesmo, como podemos ver a intervención da ciencia social na realidade máis alá da ciencia meramente explicativa dos fenómenos sociais. O problema é que adoita ser xuíz e parte.

Un outro saxo na néboa

Jorge Pérez Árias. Artigo tirado de aqui.

Os días están neboentos e non se ve un burro a tres pasos así que métome arredor da cociña de leña para irme quedando durmido pouco a pouco pola forza do lume. Mentres o fago voume sumindo en reflexións intranscendentes para a meirande parte dos habitantes xa non de Cima de Vila senón de toda a parroquia. O certo é que este aillamento que sofre o rural e que sofre desde fai moitos anos pouco a pouco vaise acentuando deica límites insospeitados. A falta de servizos de todo tipo xúntase a eterna espera de vellas promesas de revitalización desta zona.

Primeiro foi o, para min dubidoso, porto seco que habia converter a Monforte (como de antergo co ferroviario) nun nudo fundamental das comunicacións por autoestrada.  Sen saber porque os millóns de todos foronse enterrando naqueles campos de barro monfortino e o porto seco non trouxo a panacea en forma de central loxistica de todo o transporte galego. Cando a maioría das voces non expertas nese tipo de plataformas loxísticas, como cidadáns do común, auguraron que aquelo sería un fracaso os políticos seguiron vendendo fume e enterrando cartos, quen sabe se enterrándoos en leiras dos seus amigos como a miúdo pasa nos concellos, deputacións ou Xunta con concesións legais a dedo.

Logo chegou Pepiño Blanco e en tempos electorais prometeulle a mesma autoestrada aos habitantes de Terras de Lemos e Terras de Trives. Eso azuzou coma o vento ao lume ao vello localismo instalado na Galiza secularmente e provocou unha disputa de xenreira fraticida entre comarcas irmás, que en vez de reclamar aos políticos solucións xuntas contra a situación de total abandono que sufren por parte das administracións, preferiron enfrontarse para maior rédito político dos mesmos de sempre. As manifestaciósn sucedénrose en entrambas cabeceiras de comarca para loitar contra o ladrón de infraestructuras da comarca irmá e cando alguén, coma por exemplo eu, lles dicía que non debían pelexarse polas migallas senón afrontar xuntas a batalla contra a corrupción que os deixa coma en tempos de Adán e Eva, a monte, todos seguiron ao seu facendo caso dos políticos caciques de cada terra, enaltecidos de localismo e acusándo aos que falabamos de unión e de menos localismo de ser del bloque y pensar que galicia, como todos los del bloque, se puede vertebrar sin infraestructuras. Como en Irlanda. Agora os mesmos políticos que prometeron o ouro llo mouro e que logo tiveron que decidir se a famosa A-76 pasaría por Monforte ou por Trives están en Madrid desfrutando no ministerio os réditos daquelas épocas, outros en Santiago na Xunta e outros en Lugo na deputación... Mentres eles están alí xestionando os cartos dos galegos aos galegos dínselle cousas coma esta.  

Moito me temo que o mesmo pasará con lerias como o pacto do obradoiro no que se prevé a dilapidación de cartos nunha infraestrutura inservível nun país desestruturado de norte a sur na súa franxa interior. Esperaremos anos e anos e cando por fin chegue o famoso AVE non o poderemos coller ou ben non quedará ninguén para collelo nestas dúas provincias interiores de Lugo e Ourense. Non quedará ninguén por que non houbo nunca investimentos para proxectos produtivos no rural e nas cidades do interior máis alá da especulación e da adxudicación de obras e infraestruturas legais a dedo.

Non habería que preguntarlle a todos os caciques e a aqueles que azuzaron o localismo coma unha especie de patriotismo sen bandeira onde están agora todos os seus folgos? Esta vez para reclamar aos políticos que prometeron a panacea a súa responsabilidade histórica co país?

Cima de Vila, no mes das matanzas

Nota do blogger: na última assembleia nacional de Galiza Nova (a XI) a iniciativa de Rafael Lobelle González o Encontro Irmandinho apresentou umha emenda en que se qualificava  o AVE , de modo muito certeiro, como Tren de Altas Velocidades Españolas. O EI lembrou, aliás, a falha dumha atitude crítica perante o AVE tal e como se recolhiam na teses da anterior assembleia nacional, e denunciou que esta atitude  era extensível ao BNG durante  o seu Governo na Xunta. Concretamente na emenda à totalidade da tese política, obviamente rejeitada, as moças e moços do EI diziamos que:

O AVE nom foi atacado com a dureza precisa por quanto significa de destruiçom natural e ainda polo desmantelamento dum mui necessário comboio de proximidades e isso que o AVE já se focara nas teses da X assembleia.

Ergue o teu rodo

Poema enviado por Jorge Pérez Arias para o concurso sobre a folga xeral.

* Lembramos que o prazo de presentación dos traballos remata o 9 de novembro. Durante este tempo iremos xa publicando periodicamente os traballos presentados neste blog. Consulta as bases do concurso na barra lateral dereita.

Colhe o teu rodo

imos facer um focha

onde gardar os sonhos

para a volta do exilio labrego.

Pecha a túa casa

baixa as bandeiras

e colhe a maleta

rumbo as canarias.

Colhe o teu rodo

e pecha na casa

os sonhos e as bandeiras,

renuncia a sair as rúas lhas leiras.

Berra, que nom queres ser funcionário,

di-lhe, aos liberados que es liberto,

que nom precisas ser liberado.

Ergue o teu rodo e cava no horizonte

o novo amencer á longa noite.

Ergue o teu rodo.

Nom, rapazes

A treicioeira desercíón dos que só ven Galiza coma un "territorio" a espoliar, non como unha cidadanía a servir. Como un couto mineiro e, se cadra, de caza e pesca tamén, nunca como un hábitat natural e humano. Pra éses, o estado de perfeición consistiría en administraren colonialmente un deserto verde e pardo, ou sexa un territorio "despovoado", unha vez exterminados os untermenschen indíxenas.

Xose Manuel Beiras Torrado

(Nen sequer o vento é noso,

Galicia Hoxe. Ed. 3-10-2010)

Nem sequer o vento é nosso
como há de ser pois o chão e as leiras?

Nem sequer o idioma é nosso,
como há de se-lo se nos foi imposto?

Nem sequer é nossa a ribeira,
como há de ser se nos roubarom os rodos?

Quando será nosso o nosso pensamento,
se nom som nossas as verbas?

O poema também foi publicado no blogue do autor, Jorge Pérez Árias , que pode consultar-se aqui.

O humanismo pós-modernista

Jorge Pérez Árias

Mentres o Mr. Obama e prémio Nóbel de Paz se banha em petróleo ao estilo Fraga Iribarne para demostrar que as praias ateigadas polo petróleo som saudáveis para a prevençom dos cancros e a "idiócia dos jamos"; Os cidadãos paquistanis decidirom lançar-se em massa aos rios que inundam as suas cidades, vilas e aldeias para demostrar que não som simplesmente uns tolos muçulmanos dispostos a inmolar-se contra o infiel ocidental para fazer-lhe a guerra santa, senom que são capazes de tirar-se com tudo, ou sem ele já, as águas enlodadas para demonstrar que a mudança climática provocada pela bondadosa metrópole é boa para estar limpos e refrescar-se no verão. Assim os países occidentais venhem de decretar que aumentarão as suas emissoes de monóxido de carbono a atmosfera para taõ bondadosos fins.

Na imagem o presidente dos EUA e a sua filhas durante as férias, a imagem lembra aquela de Fraga em Palomares (realmente foi noutro ponto) onde caíram duas bombas atómicas que felizmente nom estourárom.

Ultimas notícias dim-nos que organizaçons benéficas consideraram doar 700 milhoes de euros para o adecentamento das piscinas paquistanis, ainda que poda que máis adiante se saiba que são créditos-bolsa estilo banco santander na USC-H (universidade santander central hispano) a fim de que a inversão seja rendível.

O Jorge Pérez Árias é diplomado em Relaçons Laborais pola USC, poeta social e cívico fortemente comprometido com a relalidade da cultura galega e da classe operária mundial. A sua ideologia libertária fica também relfexada nos artigos de opinião do seu blogue que podes consultar premendo aqui.