Os motores e os tempos do NPC

Tres militantes de base do nacionalismo de esquerdas Xurxo Martínez González, David Rodríguez e Manoel Santos fan unha defensa do método asembleario para construír a nova ferramenta política do Novo Proxecto Común. Tirado de Galicia Confidencial (aquí).

Nun manifesto remitido as esta redacción, Martínez, Rodríguez e Santos definen o proceso como de "dous tempos" onde existe un tempo electoral para crear unha plataforma electoral ampla e outro distinto que é o tempo da elaboración dunha nova organización.

O presente comunicado tamén se fai eco da nota de prensa publicada por EI, +GZ, Acción Galega e Ecogaleguistas sinalando que a amplitude do NPC vai máis alá destas siglas como amosa, segundo os autores, a participación de distintas correntes nas asembleas de base.


DOUS MOTORES DE TEMPOS DISTINTOS PARA O NOVO PROXECTO COMÚN

Nestes meses de treboada política acumuláronse diferentes opinións e moitos rexoubes, en ocasións insubstanciais, para o artellamento dun proceso político en marcha. Como tal movemento en obras precisa das achegas, individuais e colectivas, que fornezan elementos de debate concretos na procura de botar os alicerces do Novo Proxecto Común.

Os que isto escribimos sabemos que non estamos a descubrir nada que non se diga aquí e acolá. Recollemos ese murmurio, que de tan repetido comeza a ser enxordecedor, para botalo á esfera pública coa finalidade de converterse nunha panca que accione o debate colectivo.

Propomos rozar na ramalleira informe que é o intre de creación de calquera organización e diferenciar dous espazos con dinámicas de seu. Dous espazos interconectados pero a distinta velocidade. Dous carrís en paralelo que nos leven cara a constitución dun movemento nacional, con base protagónica na cidadanía activa, que sexa quen de se expresar na esfera política con actores, actrices e un guión común xurdidos dun escenario estritamente asembleario que agrome dende as localidades e se espalle polo país enteiro.

Reparemos na imaxe dunha zanfona na que os dedos deben, por unha banda, deslizarse con axilidade polas teclas para que soe a melodía mais na que esta só se produce, pola outra banda, co xirar moito máis pausado, menos espectacular e rimbombante, do manubrio que, con constancia, acciona a outra man.

Como se fósemos tanxedores de zanfonas debemos imaxinar este proceso. Xebremos o que é a elaboración dunha candidatura de consenso (máis vistosa, amiga de focos e apurada polas datas) do que é a conformación dunha nova e renovada expresión política (máis subterránea, traballosa e de tempo pausado). Unha e outra manteñen unha relación biunívoca e neses vencellos cómpre poñer o acento.

A alianza electoral é unha urxencia para frear o desmantelamento do ben común e do minguado poder público e tamén unha referencia necesaria para quen desexe traballar, sexa cal for o seu nivel de implicación, no horizonte das posibilidades e das alternativas concretas. Responde a un intre histórico. Probablemente, nos anos pasados non sería unha fórmula válida, nin sabemos se o será na mesma cuadratura do mañá. Estamos obrigados a termos unha idea ampla das candidaturas que dea unha resposta concreta ao neoliberalismo que está a minar os dereitos e as economías dos máis.

Consideramos que a amplitude desa alianza táctica vai dende a socialdemocracia cara á esquerda, nun abano xeneroso composto por diversas sensibilidades. Hai un límite temporal (a convocatoria das autonómicas) que reclama unha celeridade non por iso transmutada nun cheque en branco a determinadas maiorías ou aceptación pasiva do que digan as cúpulas.

A conformación das asembleas é urxente, e desde aquí facemos un chamamento a que en cada lugar do país a cidadanía, que considere necesaria a converxencia na defensa dos ataques que estamos a sufrir, comece a autorganizarse constituíndose en asembleas nacionalistas, cidadáns, ou do nome que cada grupo decida soberanamente. Este proceso precisará, por parte de todos e todas, dunha atención ben demorada, fóra de lindes temporais e de condicionantes mediáticos. O poder das asembleas constitúese dende abaixo e coa implicación dos seus axentes. Que ninguén agarde a construción dun movemento e dunha nova cultura política como un suceso ao chou, que veña dado, que estea ditado mentres nós copiamos coa cabeza agachada mirando para o papel.

Un guión escrito dende a cúpula, que conciba as asembleas como o lugar onde debemos aplaudir coas orellas, non concorda cos principios de construción de abaixo a arriba. Mais tamén, calquera xesto público das organizacións, deberá recoller a pluralidade (incluído o arredismo) que se está a producir arestora nas bases e que excede a catro siglas.

Cremos necesaria unha rexeneración que emana da experiencia da ocupación das prazas e da lectura da política como un exercicio desprestixiado. Hai que introducir novas prescricións que abrangan dende a revogabilidade e a subordinación dos cargos electos ás asembleas até a blindaxe do poder de decisións nas bases, dende o obrigado compromiso constante (e non só puntual e interesado) cos procesos asembleares até a fraternidade como cultura política, ao cabo, dende a democracia participativa á implicación do pobo mediante o traballo. Por iso, pensamos que a nova ferramenta política que se constrúa para as vindeiras eleccións debe facer pública e expresa a súa vinculación ás asembleas e debe asumir o seu carácter de medio para levar ás institucións os mandatos daquelas.

Non entendemos a vindeira expresión emerxida das asembleas unicamente cal se fose unha sigla. Comprendemos o nacionalismo e a esquerda real como un movemento ancho que recolla os distintos eidos de actuación. A panca política é a expresión nas institucións de todo ese movemento pero é parte igual e horizontal aos movementos sociais.

Observamos un anaco do pobo ateigado de ilusión e que cre necesario elaborar un novo voceiro que evite e corrixa as eivas doutras experiencias. Hai que reflexionar en comunidade, repasando os vellos postulados e introducir ideas chegadas doutros ensaios. Precisamos erguer un altofalante mediante a afirmación dun programa e non por medio da negación do outro. Isto non é un axuste de contas.

O peche deste proceso resulta unha incógnita. Non cremos nos dixomedíxomes nin no prexuízo como argumento político. Pensamos que non se pode construír o común coa mentalidade do porteiro de discoteca que, arbitrariamente, escolle quen entra e quen non entra ao club. O resultado final responderá á participación da cidadanía, ao seu protagonismo activo, e non á creación dende arriba dun receitario pechado e inamovible. O difícil é enfrontarse ao debate, á argumentación e á exposición pública do pensamento político. Primeiro deamos a batalla e despois decidamos se o desenlace resulta óptimo ao baremo particular. Toca arremangarse, poñer a funda e traballar.

Asinan este manifesto Xurxo Martínez González, David Rodríguez e Manoel Santos.

O triunfo da ignoráncia

Xurxo Martínez González, artigo tirado do portal galego Altermundo. O Xurxo é lingüista de formaçom. Foi membro e dirigente da FPG, colaborador no extinto jornal Vieiros e membro da comissom organizadora da Rolda de Rebeldia.

A desafección creada na cidadanía respecto dos seus gobernantes, un outro éxito do neoliberalismo, produce o sentimento de derrota e de resignación no pobo. A falla de canles reais de modificación é un atranco destacado mais non o único.

Cando G. Lukács escribiu O asalto á razón non podía albiscar a involución da ética e da ideoloxía políticas que hoxe padecemos. Xorde o neoirracionalismo que despreza toda caste de pensamento. Baséase na promoción do desprezo á intelixencia fronte a unha suposta eficacia xestora.

O xogo chantaxista que aplica o neoliberalismo arranca da apropiación das consignas propias dos movementos de esquerda para inmediatamente baleiralas e relexicalizalas ao seu xeito. Unha cadea baseada na expropiación e prostitución da identidade das alternativas ao modelo actual. Mentres, a maioría da esquerda europea, incapaz de reformularse e chantar alternativas viábeis, languidece deica diluírse ou ben na marxinalidade, ben na onda socialdemócrata.

O exemplo de político actual é un xestor, un tecnócrata (na súa versión máis ruín), un empregado (in)eficaz de recursos económicos. Máis nada. O barbarismo da especialización orteguiana? Tanto lle ten a ideoloxía ou a concepción da realidade ou da sociedade. Tanto terá artellar unha sociedade con ética e moral humanista. Para iso está a relixión que coma unha bosta pretende ser un atranco ao paso mais despois queda pegada á propia roda.

Feijoo é un expoñente diáfano dese rol. Un home reducido na expresión (aburre coas continuas anáforas), curto na comunicación social (contan cuns medios de comunicación que o edulcoran), incapaz na responsabilidade política (ameazas ás institucións non proclives ás súas prácticas) e un analfabeto cultural (dende as vacas a Picasso). O máis ruín del non son estas eivas, que o deberían levar a repensar a súa posición e cargo políticos, senón o alarde, a fachenda e a galantería que fai deses defectos. Exhorta e exalta a decadencia do pensamento!

Decote sentimos unha paramnesia, un atavismo que nos retrotrae a cen anos atrás, á época do rexeneracionismo de Joaquín Costa e os inicios do feixismo. As moreas de exemplos de corrupción política, subornos, especulación, a lectura ideolóxica da xustiza, a expresión cavernícola da necesidade de negar a outros para afirmar o que un é, a queda de toda capacidade de autonomía das persoas lévanos irremediabelmente a unha situación drástica e insostíbel que rebentará coma un zurricho. Nunca na segunda restauración borbónica se lexislou a prol dos dereitos da clase traballadora, nunca se fixo unha reforma estrutural para o seu beneficio, nin tan sequera se corrixiron aquelas que foran consideradas agresivas cando viviamos no treito máis positivo da economía. Porén, máis unha volta de torca coa nova reforma laboral, coa privatización das caixas, coa dependencia dos organismos mundiais, o servilismo aos mandatos dos poderes económicos elevados nos organismos internacionais.

Nestes días reler Vicente Risco é un exercicio de reflexión ben acaído. Dende Nós, os inadaptados á súa pioneira As tebras de occidente (libro precedente A decadencia de occidente de O. Spengler), permítenos abesullar o noxo que producía naquela xeración a falta de sensibilidade intelectual, os gobernantes animais como don Celidonio e a repugnancia de vivir rodeados dunha sociedade rexida polo filisteísmo que el mesmo definiu. Reler Risco non é compartir ren con el. Nin tan sequera este elitismo. Mais acaso non nos anoxa e amola moitas das escenas públicas da caste política? Non rexeitamos esa pésima escena da repetición dunha mentira mil veces para ser verdade? O encubrimento mutuo das miserias dos grandes partidos? Non nos desesperamos coa submisión das masas perante os lapotes laborais e económicos?

A desafección creada na cidadanía respecto dos seus gobernantes, un outro éxito do neoliberalismo, produce o sentimento de derrota e de resignación no pobo. A falla de canles reais de modificación é un atranco destacado mais non o único.

Tamén ten boa responsabilidade o pobo e a aceptación do individualismo como ritmo de vida. Se cadra de xeito inconsciente (todo lle vén dado), se cadra non. As persoas non adoitan animarse para participar na vida asemblearia nos lindes políticos e, mesmo se me apura, nos sindicais. A percepción dunha extensa corrupción e presenza de bandullos agradecidos limita a súa actuación. Mais igualmente aparece a carencia do compromiso, da responsabilidade civil e refugar o protagonismo do estamento social maioritario.

Dixemos que boa parte da esquerda europea estaba atrancada fronte á creba do neoliberalismo que se rexenera (o que non me mata faime máis forte) deica tornarse máis poderosa e abusiva. Hai experiencias que debemos observar (Die Linke, Bloco de Esquerdas...). Mais urxe levalas á práctica. A asfixia da ignorancia, do incapaz intelectual e da exaltación do neoirracionalismo asolaga deica convidarnos ao suicidio ético.

A bruma constitucional

Xurxo Martínez, artigo tirado de aqui.

Observo como a bruma vai engulipando o barrio de Coia. Nun chiscar de ollos xa nin miro a escola de enfronte. Mais sei que todo segue e nada desaparece. As cousas están aí. Luís Pimentel tiña medo cando pechaba a porta da súa alcoba: que farían o escritorio, o lapis, os papeis...? Nada, seguían alí. Pimentel foi un home dotado dunha extraordinaria sensibilidade. Unha folla ao vento. Mais todo está igual se ninguén o move.

Tras a bruma dos aparellos ideolóxicos do Estado, tras a bruma que sae de Madrid cara a periferia (sorprendente fenómeno antinatural!), tras a bruma de latriqueiros da metrópole está a Constitución de 1978, a que non se move nin se pode mover pois o dogma é dogma.

O Ilexítimo Tribunal Constitucional sentenciou contra o Estatut. Apenas uns artigos, din. Mais iso é a tona da discusión pois no interior está a carabuña política. Afirman, reiteran e reteiman en que todo é un encaixe legal e de entendemento entre administracións. Outros, abofé, refunden todo na estadea do arredismo que desmembrará España cando a súa soberanía nacional está vendida ao Banco Mundial e ao Fondo Monetario Internacional. Serán parvos estes centralistas! Pero de tirada en tirada velaí vai a privatización das caixas de aforro, desvirtuadas e previsibelmente con accións da banca privada, agora máis dona da soberanía que cataláns, vascos e galegos seica poñemos en perigo.

O Consello Xeral do Poder Xudicial non ten ningunha credibilidade. A xustiza é imparcial, cega, inválida. O caso Egunkaria é paradigmático, como o foi o de Egin, mentres o neofeixismo (de UPyD a Falanxe) afinca o seu espazo. A demagoxia, a despreocupación pola formación intelectual e do pensamento crítico, favorece a que unhas masas decote máis narcotizadas acepten as súas condicións de vida e non se amolen máis do debido cando falan dunha subida de horas laborais (propuxeron 65 horas semanais!), as propostas de alongar a xubilación (deica os 70 anos), a privatización de servizos sociais (saúde), conxelación salarial, o incumprimento e revisión dos convenios colectivos, a deslocalización... tanto ten! Se aquel cenáculo ourensán apadriñado por Vicente Risco existise acabarían por proclamar o suicidio como salvación da humanidade.

Pois é un problema político, xaora. É un enfrontamento entre poderes: o xudicial fronte ao lexislativo, o Constitucional que risca a cámara parlamentaria. Que foi daquilo da independencia e división dos poderes de Montesquieu? Vaia antigalla os principios fundacionais do constitucionalismo. Porén no canto de avanzar, a España brumosa decántase por retroceder. Involución política que continúa o ronsel deixado por José María Aznar. Involución que permitiu ao Xeneral Mena en 2006 aludir ao artigo 8 da constitución fronte ao Estatut. Que ninguén o esqueza.

A estrutura do Estado español está no chasis. A fórmula das autonomías chegou ao tope. A vía catalá, defendida tanto polo PP coma polo PSOE fronte á vía vasca de Ibarretxe, agora resulta ser inválida. A constitución é a eiva pois fai de contención da expresión popular de Cataluña, con máis dun millón de persoas nas rúas o 10 de xullo. Atreveranse en Madrid a falar de federalismo, reforma constitucional e reorganización territorial?

Préstalles moito mirar para Europa para compararse. Pois velaí que en Francia houbo unha reforma da constitución; en Italia e Portugal o debate está aberto ou en Inglaterra (que non teñen constitución) cada pouco hai pequenas matizacións da Lei fundamental. Poden ser boas ou más para os intereses da maioría social e das nacións sen estado mais o texto é debatido de novo.

As columnas do Estado español son decote máis fráxiles. Precisamente por non seren quen de afrontar a súa historia e baseala nunha negación daqueles que son minoría mais logo se volven imprescindíbeis na balanza da gobernabilidade do estado.

Non lles queda outra que acabar aceptando e respectando o que Cataluña decida. Sábeno como o souberon sempre, na República e denantes dela. Sempre foi así. Sempre foi a afirmación dos pobos para toparse coa negación do estado. Venceron democraticamente os primeiros porque houbo unha España que si foi sensíbel fronte a outra que acabou collendo as armas.

O nacionalismo catalán sairá reforzado, tremendamente reforzado. A Madrid só lle resta aceptar a decisión, o recoñecemento da autodeterminación ou agardar a que Cataluña non comece un proceso emancipador deica declarar, como Francesc Maciá en 1931, a República Catalá.

Xurxo Martínez é licenciado en filoloxía galega e colaborou no xornal Vieiros até o seu recente feche. Foi membro destacado da FPG até 2009 e participou da comisión organizadora da Rolda de Rebeldia, que se celebrou em xaneiro de 2010.