Mostrando postagens com marcador infáncia. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador infáncia. Mostrar todas as postagens

05/01/2012

600 mil crianças perdem abono de família

Notícia tirada de aqui.

Entre outubro de 2010 e novembro de 2011, a segurança social registou menos 600 mil beneficiários do abono de família. O corte nesta prestação resultou da alteração da condição de recursos, imposta o ano passado, e que é duramente criticada pela Confederação das Associações de Pais (Confap).
“Para se ter direito ao primeiro escalão do abono de família é preciso ser-se quase indigente”, alerta o presidente da Confap.
“Para se ter direito ao primeiro escalão do abono de família é preciso ser-se quase indigente”, alerta o presidente da Confap. 
 

As novas regras da condição de recursos, que deliberaram a consideração de um leque mais alargado de rendimentos para efeitos da atribuição da prestação e baixaram o valor dos rendimentos que dão acesso à mesma, resultaram quer na diminuição do valor das prestações quer na redução do número de beneficiários.

“Para se ter direito ao primeiro escalão do abono de família é preciso ser-se quase indigente”

“Para se ter direito ao primeiro escalão”, alerta Albino Almeida, presidente da Confap, “é preciso ser-se quase indigente”.

A Confap alerta ainda para a existência de uma nova “pobreza envergonhada”, que deve ser devidamente acompanhada e para a necessidade de as escolas passarem a ser auscultadas no âmbito do Plano de Emergência Social.

Segundo Albino Almeida, a Confap tem estado em conversações com o governo do PSD/CDS-PP sobre os cortes no abono de família desde junho, sem quaisquer resultados práticos.

05/10/2011

Zara e os casos de explotación laboral en Brasil: só unha anécdota?

Escrito por Amarante e tirado de Altermundo (aquí).

O goberno brasileiro anunciou que expedientará á empresa galega Inditex (propietaria de Zara, Bershka, Stradivarius, Pull & Bear e outras marcas de moda de grande éxito comercial) polas condicións nas que traballaban 15 persoas en talleres clandestinos de São Paulo que fornecían roupa na empresa AHA, provedora da marca Zara. Segundo o departamento de traballo brasileiro, estas persoas, entre elas unha adolescente de 14 anos, realizaban xornadas extenuantes superando sistematicamente as 12 horas diarias. 14 delas son de nacionalidade boliviana e a outra é peruana. Todas vivían no mesmo lugar onde traballaban e "debían" grandes cantidades de diñeiro aos empresarios para os que traballaban en concepto de billetes de avión. Os salarios non superaban os 290 dólares ao mes, o que significa que estaban moi por baixo do salario mínimo de 340 dólares vixente no Brasil.

Hai anos que organizacións do Brasil e da Arxentina denuncian as condicións nas que viven as traballadoras e os traballadores de orixe inmigrante, maioritariamente bolivianos, que son recrutados nos seus países para confeccionar roupa nos talleres do arrabalde de Bos Aires e São Paulo. Estes obradoiros son subcontratados por fábricas provedoras de firmas suramericanas e internacionais para completar a súa produción. As persoas traballadoras viven en condicións que poderían considerarse de escravitude xa que non poden abandonar o centro de traballo, que serve á vez de vivenda para familias enteiras. Na Arxentina, a Asemblea Popular La Alameda (colectivo que colabora regularmente coa Campaña Roupa Limpa) denunciou casos similares ao que nos ocupa que salpican a marcas como Puma, Fila ou Adidas entre moitas outras menos coñecidas.

Por desgraza, a realidade destas traballadoras non é moi excepcional no sector da confección global. A precariedade e a vulnerabilidade social das persoas traballadoras é unha constante nun sector ocupado maioritariamente por mulleres novas que realizan xornadas interminábeis, por xornais de miseria e que están moi lonxe de gozar de liberdades e de dereitos sindicais. A falta de planificación da produción e a necesidade de adecuarse aos ritmos irregulares que impoñen as firmas internacionais como Zara, fai que os empresarios de países como Marrocos, China, Bangladesh ou Turquía, non asuman riscos e dispoñan de persoais curtos ás que espremen ao máximo chegado o intre de servir pedidos, realizando horas extraordinarias sen previo aviso que fan que a semana laboral chegue a ser de cerca 70 horas. Os salarios do sector non adoitan superar os salarios mínimos establecidos polas lexislacións locais e, en moitas ocasións non o alcanzan. A remuneración das horas extraordinarias adoita ser irregular e arbitraria. Isto tradúcese en pagos duns 180 euros mensuais en Marrocos, uns 300 euros en Brasil, uns 90 euros en China ou uns 30 euros en Bangladesh. Salarios do todo insuficientes para cubrir as necesidades básicas dunha familia en cada un destes países.

Inditex manifestou que o escándalo no que se viu involucrada a firma Zara no Brasil é unha transgresión puntual do seu código de conduta por parte da empresa provedora brasileira e que xa tomou medidas para que esta situación se corrixa. É frecuente que as grandes firmas dispoñan dun departamento de Responsabilidade Social Empresarial que reaccione ante este tipo de situacións dando explicacións publicamente. Estes mesmos departamentos impulsan programas de auditoría e contratan empresas que verifican o cumprimento dos estándares laborais nas fábricas provedoras de todo o mundo. Pero as visitas dos equipos de auditoría a estas fábricas mostráronse bastante ineficaces para controlar o día a día das persoas traballadoras. Os empresarios locais dispoñen de recursos moi eficaces á hora de burlar os controis, o máis importante a colaboración das persoas traballadoras que, atemorizadas pola posibilidade de que a empresa peche e perdan o traballo, non denuncian as irregularidades que se cometen sistematicamente nas súas fábricas.

O modelo de negocio das grandes firmas como Inditex é un factor crave na orixe das situacións de explotación. As firmas internacionais esixen ás fábricas produtoras unha competitividade baseada na redución a case cero os custos laborais e fiscais e na capacidade para servir os pedimentos de forma rápida e flexíbel. Para aforrar custos de almacenamento e para non acumular produto que quizais non teña o éxito esperado, as firmas de moda, de roupa deportiva ou as cadeas de distribución impoñen ademais prazos de entrega cada vez máis curtos. Como consecuencia, a comercialización de roupa muda nun sector dominado por unhas poucas empresas transnacionais con milleiros de fábricas provedoras que asumen as súas draconianas condicións facendo pagar os custos reais desta forma de producir ás traballadoras.

O Grupo Inditex rexistrou un beneficio de 1.732 millóns de euros en 2010, ano en que abriu 437 tendas. En 2011, conta con 5.044 establecementos en 77 países. Até as obreiras e os obreiros que traballan en fábricas que cumpren a legalidade vixente viven en situación de pobreza como alternativa á miseria que supón non ter un posto de traballo. O sector global da confección, do mesmo xeito que moitos outros, aliméntase da miseria económica de inmigrantes e de persoas expulsadas do campo en lugar de xerar riqueza para os países e as comunidades onde tan axiña se deslocalizou.

Máis información:
Na publicación Moda: Industria e dereitos laborais. Guía para un consumo crítico. http://www.ropalimpia.org/documentos/publicaciones/Guia%20CRL%20castellano.pdf
Nas páxinas web da Campaña Roupa Limpa: http://ropalimpia.org | http://cleanclothes.org
Na Galiza: ONG Amarante

28/06/2011

Retratos do trabalho infantil no Brasil

Expedito Solaney. Artigo tirado de aqui.

No dia 12 de junho comemorou-se o Dia Mundial Contra o Trabalho Infantil. A Organização Internacional do Trabalho (OIT), órgão das Nações Unidas, pediu aos países membros que sejam tomadas medidas urgentes para erradicar o trabalho infantil perigoso que, neste momento, afeta cerca de 115 milhões de crianças em todo o mundo. O Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) detectou a existência de mais de 4 milhões de brasileiros com idades entre 5 e 17 anos que trabalham, dos quais 30% têm uma jornada semanal superior a 40 horas.

Expedito Solaney, secretário nacional de Políticas Sociais da Central Única dos Trabalhadores (CUT), acaba de divulgar artigo seu, “Erradicar o trabalho infantil no Brasil!”, que contém dados e informações muito importantes sobre o assunto. O trabalho infantil não está restrito ao campo ou a carvoarias. Nas áreas urbanas ocorre muito trabalho de crianças, não raramente imposto por pais ou familiares ou por instituições tidas como respeitáveis. Vale a pena ler o artigo, que reproduzo a seguir (Pedro Pomar).

Contexto
“Preliminarmente, é importante contextualizar a questão do trabalho infantil no Brasil. Em que pese que essa exploração remonte ao processo de colonização e escravização no Brasil, sua manifestação atual adquire características próprias ao desenvolvimento do ultraliberalismo.

No Brasil, em função do aguçamento da luta de classes no final da década de 1970 e durante a década de 1980, o ultraliberalismo foi retardado em função da forte pressão popular e do período de transição democrática, o que não impediu um aumento da concentração de renda e de riqueza, agravando ainda mais as condições de vida da população durante todo esse período.

Nesse momento, enquanto a Constituição de 1988, resultado dos variados projetos em disputa, apontava para uma política de bem-estar social para o Brasil, a nova realidade econômica apontava para outros rumos. A acumulação do capital exigia medidas distintas das pretensões universalizantes de políticas públicas de saúde, educação, assistência social, entre outras.

Esse ajuste foi feito, principalmente, pelo governo de Fernando Henrique Cardoso (1994-2002), com as privatizações, a flexibilização das relações trabalhistas e a abertura comercial. As consequências desse novo modelo foram sentidas no agravamento dos conflitos sociais, na contínua concentração de renda e riqueza e no aumento do desemprego no país. Isso colocou o movimento sindical e o conjunto dos demais movimentos populares na defensiva”.

Descompasso
“Verifica-se, também na esfera das políticas públicas concernentes à erradicação do trabalho infantil, o referido descompasso. Havia toda uma perspectiva de garantia de direitos. A Constituição de 1988, no artigo 227, que é baseado na Declaração Universal dos Direitos das Crianças (1959), estabelece nova diretriz para o atendimento à infância e adolescência, institui a “Doutrina de Proteção Integral”, substituindo a “Doutrina da Situação Irregular” do Código de Menores, e coloca esse segmento na posição de absoluta prioridade:
Art. 227 – É dever da família, da sociedade e do Estado assegurar à criança e ao adolescente, com absoluta prioridade, o direito à vida, à saúde, à alimentação, à educação, ao lazer, à profissionalização, à cultura, à dignidade, ao respeito, à liberdade e à convivência familiar e comunitária, além de colocá-los a salvo de toda forma de negligência, discriminação, exploração, violência, crueldade e opressão (BRASIL, 1998, p. 116).

Porém, o desenvolvimento econômico em curso exigia do Estado um novo papel. As esferas públicas tornaram-se novos espaços de lucratividade, as políticas públicas foram substituídas cada vez mais pelos serviços privados, como ONGs (organizações não governamentais), OSCIPs (organizações da sociedade civil de interesse público), OSs (organizações sociais), fundações e demais entidades de direitos privados. O controle social se “democratizou”, a sociedade civil e os interesses privados assumiram “suas” responsabilidades.

Com a eleição de Lula, abriram-se novamente as perspectivas de enfrentamento do trabalho infantil no país. Em 2002, a Comissão Nacional de Erradicação do Trabalho Infantil (Conaeti) foi instituída com o objetivo prioritário de viabilizar o Plano Nacional de Erradicação do Trabalho Infantil, tendo como pontos de partida os trabalhos realizados pelo Fórum Nacional de Prevenção e Erradicação do Trabalho Infantil (FNPETI). As ações do Conselho Nacional dos Direitos da Criança e do Adolescente (Conanda) cumprem papel importante na garantia de direitos.

Retórica não basta
Diante de novas possibilidades abertas, é preciso fazer o enfrentamento sem retóricas, porque os dados da Pesquisa Nacional por Amostra de Domicílios (PNAD/IBGE), de 2009, demonstram que a situação do trabalho infantil no Brasil ainda é grave. O estudo indicou que nesse ano 4,3 milhões de brasileiros com idade entre 5 e 17 anos estavam trabalhando, ainda que tenha representado uma queda em relação à amostra anterior.

Em relação ao número de horas trabalhadas, a maioria (30,5%) tinha uma jornada semanal de 40 horas ou mais. Em 2006, esse taxa era de 28,6%.

A PNAD também mostra que, quanto mais nova a criança, maior a chance de estar em atividades agrícolas (trabalho perigoso). Na faixa etária de 5 a 13 anos, 60,7% estão no setor, considerado o mais pesado devido ao manuseio de ferramentas de corte e aos riscos de contato com animais peçonhentos, além do problema da falta de fiscalização.

Considerando os dados da PNAD, o Brasil não cumprirá os compromissos assinados perante a ONU com objetivos do desenvolvimento do milênio com metas até 2015; uma delas é erradicar as piores formas de trabalho infantil.

A CUT é membro efetivo da Conaeti, coordenada pelo Ministério do Trabalho e Emprego; também do Fórum Nacional de Prevenção e Erradicação do Trabalho Infantil (FNPETI), órgão da sociedade civil, com o objetivo de cobrar a aplicação das convenções 138 e 182 da Organização Internacional do Trabalho (OIT); e, além de ter contribuído na construção, acompanha a execução do II Plano Nacional de Erradicação do Trabalho Infantil.

Em Genebra, na leitura do Informe sobre o Trabalho Infantil na 100ª Conferência Internacional do Trabalho, a OIT pediu aos países membros que sejam tomadas medidas urgentes para erradicar o trabalho infantil perigoso que, neste momento, afeta cerca de 115 milhões de crianças em todo o mundo.

Em novo relatório divulgado por ocasião do Dia Mundial Contra o Trabalho Infantil, que se comemora em 12 de junho, a OIT destaca que este número representa mais da metade de todos os trabalhadores infantis do mundo, estimados em 215 milhões.

O relatório “Crianças em trabalhos perigosos: o que sabemos, o que precisamos fazer”, cita estudos de países industrializados e em desenvolvimento, indicando que a cada minuto durante o dia, uma criança que trabalha em algum lugar do mundo sofre um acidente de trabalho, doença ou trauma psicológico.

O relatório também afirma que, embora o número total de crianças entre 5 e 17 anos em trabalhos perigosos tenha diminuído entre 2004 e 2008, o número de crianças entre 15 e 17 anos nestas atividades teve um aumento real de 20% no mesmo período, passando de 52 milhões para 62 milhões.

A campanha para erradicar o trabalho infantil de 2011 começa agora no lançamento aqui em Genebra, no Brasil e no mundo. No Brasil foi lançada também a campanha do Brasil sem Miséria, são campanhas que se somam. Estamos firmes na luta pela erradicação da miséria e do trabalho infantil. Vamos fazer o acompanhamento e o balanço das ações. Vamos à luta contra o trabalho infantil, a pobreza e a miséria!”