O futuro do socialismo - mesa redonda con UPG, MGS, PCG, EAG, PCPG, PCPE e FPG

O divorcio necesario

Diego Taboada Varela. Artigo tirado de aquí.

Hai algo que unha persoa cun mínimo de hixiene, moral e intelectual, non pode permitir nunca, e é o seguinte : deixar que outros falen por un e, ao mesmo tempo, deixar que outros lle enchan de contido as palabras. O respeto á palabra do outro, esencial para unha convivencia sana e plural, mesmo na primeira instancia de socialización do ser humano, a familia –sexa ou non copia do modelo canónico que a nosa vaticanísima conferencia episcopal pretende impor na península ibérica e o cosmos todo-, é a partícula elemental para que un proxecto social e político di sinistra serio adquira credibilidade ética e estética, non só cara adentro, por aqueles que partillan e asumen o proxecto, senon tamén cara afora, demostrando con feitos o respetable escepticismo que os demais poidan ter no mesmo.

Todo o contrario a isto foi o que atopei na 13 asamblea do BNG. De falta de respeto, sen dúbida, pode tildarse o feito de considerar que 1 min é suficiente para expor con solvencia e profesionalidade os motivos e os argumentos da aceptación e/ou refutación dun texto político. De falta de respeto, abofé, pode tildarse a violencia verbal coa que alguns representantes se expresaron en referencia, explícita ou implícita, ás diferentes sensibilidades existentes no BNG. Violencia verbal que, asemade, desvelaba unha total ausencia de coherencia argumental e/ou fundamento claro na súa expresión, e que moitas veces non pasaba dun mero primitivismo emocional inzado de resentimento cuxa única intención era darlle certa válvula de escape a tanta agresividade contida.

De falta de respeto pode tildarse, tamén, a total ausencia de debate e ideas nun pleno que se pretende asambleario e que, como tal, debería alongarse o tempo suficiente como para non deixar cabos soltos e auto-enganarse con falsas unanimidades ficticias que non fan senon esconder pluralidades reais, consecuencia da anacrónica aplicación, en pleno século 21, dunha metodoloxía organizativa do século 19, o devandito centralismo democrático leninista, coa súa estricta disciplina de partido e a súa vontade de subordinación da minoría á maioría. Todo, por suposto, en aras da eficacia institucional .

O máis cómico da persistencia desta metodoloxía organizativa é que non avala a eficacia que tanto busca, tendo en conta o descenso progresivo na intención de voto, e tendo en conta, agora, a desbandada xeral de militantes que se está a producir na procura de osíxeno ideolóxico, organizativo e cultural fora do BNG realmente existente. Os tempos porán a cada un no seu sitio, sen dúbida, e a persistencia dun sistema de validación-refutación de teses basado no principio das maiorías simples seguirá ensinando, como xa agora o ensina, que só pode devir nunha caste de frente-populismo de partido único no que o partido máis votado compórtase, intramuros, de xeito radicalmente diferente ao que crítica extramuros, a saber :

1-Criticando que os artigos constitucionais dun país de máis de 45 millons de habitantes coma España precisen 2/3 de maioría parlamentar para ser reformados… e impoñendo, pola súa banda, maiorías simples nos plenos asamblearios para poder reformar as súas teses.

2-Criticando a táctica do rodillo parlamentar que os partidos estatais levan a cabo cando adquiren as súas maiorías absolutas e imitando o mesmo xeito de proceder, cara adentro, cando as súas maiorías simples se aceptan por unha porcentaxe de un 50% + 1.

3-Facendo declaracions en pro da colaboración cos movimentos sociais e criticar, increíbelmente, a súa deslealdade e falta de respeto ao BNG cando se convirten en masa crítica e/ou axentes autónomos de producción de pensamento e praxe, tanto cultural coma política, autónoma. Colaboración non implica tutelaxe nin control, do mesmo xeito que a crítica ás inercias e anquilosamentos institucionais internos do BNG, non implica deslealdade, senon desexo de mellora e búsqueda de novos mecanismos de relación coa sociedade civil e os movimentos sociais.

A día de hoxe, considero á UPG, ideolóxica, organizativa e culturalmente, un partido sen capacidade intelectual nin moral para ir alén da retórica opositiva e resistencialista. Un partido de eterna oposición que pon os QUÉ sobre a mesa mais que debate insuficientemente, moi insuficientemente, sobre o CÓMO. Un partido que se obsesiona sobre cómo conquistar o poder e a hexemonía ideolóxica, sen reflexionar sobre as formas e os modos –ética e método- cos que facer ámbalas dúas cousas, un partido no que non existe pensamento nin debate vivo, e que segue a utilizar códigos e linguaxes do século 19 nunha realidade do século 21. Un partido incapaz, mesmo, de facer autocrítica interna sobre os propios alicerces teóricos que lle dan fundamento, así como incapaz, tamén, de tirar conclusions de tódalas investigacions que xa hai moito tempo que desvelaron as múltiples estructuras de dominación/exclusión do socialismo realmente existente na URSS. Un partido que non cae na conta de que o suxeito revolucionario do século 21 ten unha conciencia-discurso máis complexo e unha composición de clase, tamén, máis complexa, diferente ao suxeito revolucionario de finais do 19 e principios do século 20. É un suxeito plural que debe comezar a reconstruirse superando a retórica da “desfragmentación” postmoderna. Un suxeito que debe integrar os temas de debate e as propostas prácticas dos movimentos ecoloxista, pacifista e feminista nunha ideoloxía-praxe sistematizada e emancipadora, si, mais en sentido radical-democrático, no político, e social-comunista, no económico.Un partido, en definitiva, que se desvinculou por completo das inquedanzas, da linguaxe e dos métodos organizativos dos movimentos sociais, con unha concepción moito máis heterodoxa, dinámica e viva da sociedade e que, en certo modo, fan seus os ideais fundacionais do maio do 68 no referente á reivindicación da xente do común na política e á apropiación colectiva do traballo e os seus froitos, así como, tamén, na mudanza da escala de valores persoais, individuais, como requisito indispensable para a mudanza socio-política, comunitaria.

O divorcio que nós, o Encontro Irmandiño, acabamos de materializar hai poucos días, era un divorcio necesario; a incompatibilidade absoluta entre o que debería ser o proxecto común do BNG, tal e como se pensou na Asamblea de Riazor de 1982, e o que debería ser para o BNG de hoxe, é incompatible. Primeiro choque : o choque de espíritus diferentes e/ou visions de cal debería ser o horizonte estratéxico. Por se non fose pouco, ademais desta incompatibilidade no xeito e forma de proxectármonos cara o futuro, existe a radical incompatibilidade dos modelos organizativos propostos para alcanzalo. O divorcio do EI, así pois, está triplemente motivado, por cuestions ideolóxicas, estratéxicas e metodolóxicas.

Foi, quizais, para outros -que non, para min, recén chegado a esta casa particular hai moi pouco- un divorcio traumático. O que aquí escrebe, de feito, a 17 de Febreiro de 2012, considera que foi a crónica dun divorcio anunciado. O lóxico divorcio que xurde entre o tomarse as formas e os principios en serio antes de chegar aos fins desexados... e o tomarse as formas e os principios coma meros instrumentos para perpetuarse no poder institucional.

Non me arrepinto, en absoluto, deste divorcio. Para min, é un novo amencer, o principio de algo novo. Un principio que, espero, non remate coa triste estampa dun partido fechándose en sí mesmo, medoñento do traballo dos xornalistas, partillando información e comunicación de xeito opaco e endogámico, alcumando de deslealdade o racionalismo crítico e de unidade á exclusión das pluralidades.

Esto é, tristemente, a día de hoxe, o BNG, e non nos queda máis remedio que responder, por honestidade ética e estética : NON queremos camiñar contigo.

O señorito de Reboraina escíndese

Anxo Luxilde. Artigo tirado de La Vanguardia (aquí) e traducido por nós.

Reboraina do Aguiar volve ser o epicentro da axitación política en Galiza. O dono desta casa de pedra das aforas de Santiago, Xosé Manoel Beiras Torrado, chámalle así en alusión á novela O Señorito da Reboraina de Ramón Outeiro Pedraio, xogando coa súa propia caricatura de elitista fidalgo que lle facían os seus compañeiros e rivais da esquerda nacionalista galega.

Economista formado na Sorbona, autor de O atraso económico de Galiza, a obra fundamental para o nacionalismo galego da segunda metade do século XX, o profesor Beiras fixo poesía coas cifras do subdesenvolvemento galaico. E como político triunfou co seu torrencial discurso musical de pianista, así como cos seus golpes de efecto, ao facer da posta en escena teatral a súa grande especialidade. En 1985 introduciu ao Bloque Nacionalista Galego (BNG) nas institucións ao prometer respectar a Constitución española cun caravel da revolución portuguesa e un exemplar de Sempre en Galiza de Castelao nas mans. En 1992 meteu ao BNG no escenario da política española cun zapato na man, co que aporreou o seu escano, como Jruschev na ONU, para expresar a súa oposición ao rodete parlamentario de Fraga Iribarne. En 2012, o domingo 12 de febreiro, rompeu o Bloque baixo a aclamación da súa asemblea de seguidores, mentres a innecesaria urna permanecía nunha caixa. Non lle fixo falta votar a escisión.

A marcha do señorito da Reboraina do BNG ben merece resucitar este blog e sacalo do esquecemento no que, por diversas circunstancias, permanecía desde a foto dos Baltar cos pementos. Tempo haberá de falar deles no camiño das eleccións autonómicas galegas, previstas para marzo de 2013 mais que probabelmente se celebren no outono. A ruptura do BNG moveu o escenario, que segue sendo en principio favorábel ao PP, aínda que o previsíbel desgaste do Goberno de Mariano Rajoy, preocupe ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, até o punto de recoñecer que pensa no adianto. A penosa situación económica e social de Galiza constitúe a principal ameaza para a súa reelección, mais a descomposición da oposición, tanto na parte nacionalista como na socialista, pode neutralizar o impacto da crise.

"Nacín coa Fronte Popular", proclamaba Beiras no seu primeiro libro autobiográfico de conversacións, A nación incesante. Vai camiño dos 76 anos. A súa coidada imaxe, con barba branca, abundante cabeleira e gran porte, contribúe a que de lonxe poida ofrecer a impresión de que os anos non pasan por el. Porén como el mesmo recoñeceu estes días, o tempo si lle pesa a este dirixente do nacionalismo galego que nos 90, cando Fraga roldaba a idade que el ten agora, cebábase coa súa vellez. "Fragagá", chamáballe. E é que Beiras, poeta do insulto, tiña especial predilección por facer escarnio cos apelidos dos seus rivais. A José Manuel Romay Beccaría, quen foi conselleiro de Fraga, ministro de Aznar e mentor de Feijóo, chamáballe "Romay Avemaría", polo seu aire de dereita clerical. A actual ministra de Fomento, Ana Pastor Julián, era para Beiras "Ana Pastor Alemán". O popular Xerardo Fernández Albor, o primeiro presidente da Xunta de Galiza, aparecía na xerga beirista como "Xerardo Fernández en Flor"...

O señorito da Reboraina disponse aos 75 anos a crear o seu quinto proxecto político, que presenta como un "Fronte Ampla", á uruguaia. O primeiro, o Partido Socialista Galego (PSG), fundado na clandestinidade en 1963, conduciu finalmente a Beiras a unha crise existencial que el mesmo definiu como a súa "baixada aos infernos". O PSG, ideado na mesa padiola de Ramón Piñeiro como a rama socialdemócrata dun sistema político galego homologábel ao do resto da Europa occidental, fracasou estrepitosamente nas eleccións de 1977. Até un membro da dirección do PSG confesou en público anos despois que votara ao PSOE. Así que Beiras afundiuse psicoloxicamente. Reapareceu na política activa en 1982, no frontón de Riazor, na fundación da que foi a súa segunda forza política, o BNG. Foi concibido como unha fronte de liberación nacional de inspiración alxerina que tiña como guía á Unión do Povo Galego (UPG), un partido "comunista patriótico", segundo a súa propia autodefinición. A partir de 1985, cando Beiras entrou no Parlamento de Galiza como único deputado do BNG, nesta organización callou unha exitosa repartición de papeis. Beiras era o maître que atendía ao público mentres a UPG mandaba na cociña. A fórmula encheu de público o restaurante nacionalista, que viviu a súa época dourada a finais do século XX, con 18 deputados en Santiago, as alcaldías de Vigo, Ferrol e Pontevedra, tres escanos no Congreso e até un en Bruxelas.

O terceiro partido de Beiras, Esquerda Nacionalista (EN), naceu en 1992, dentro do Bloque. Eran os tempos nos que o BNG se convertía na casa común nacionalista, ao agrupar a todo o nacionalismo galego, fóra de pequenos grupos radicais, independentistas. EN aparecía na prensa como a alternativa "beirista" ao dominio da UPG. Porén o señorito da Reboraina non estaba entón nesa guerra, senón que se centraba en tentar derrubar a Fraga na Xunta e en gozar da súa crecente popularidade, sobre todo a partir de 1997, cando superou ao PSOE nas autonómicas e converteuse no xefe da oposición. Foi a gran oportunidade perdida de Beiras, que desaproveitou a súa forza social para abrir as portas do Bloque ao seu electorado, o que terminaría co control da UPG. Porén esta logrou manter o BNG como un coto fechado. E en 2001, cando Beiras fracasou no seu asalto á presidencia da Xunta, a UPG puxo en marcha a súa substitución por Anxo Quintana. Nesa convulsa transición, a dirección de Esquerda Nacionalista abriu un expediente para expulsar a Beiras, pero este deuse de baixa antes de que o botasen.

O cuarto e até agora último proxecto de Beiras é o Encontro Irmandiño, bautizado así en honra ás revoltas da Galiza do final da Idade Media. Desterrado do Parlamento galego desde 2005, Beiras fíxose "irmandiño" para alzarse contra o dominio da UPG e de Anxo Quintana, quen lle fixo crer que era o seu fiel golfiño para logo voar pola súa conta. Desde a Xunta Quintana puxo en práctica o seu plan de desgaste, para cocer á UPG nas súas contradicións, mentres levaba ao Bloque cara ao centro, cun proxecto de base clientelar. A caída da Xunta bipartita de PSOE e BNG e a posterior defenestración de Quintana permitiu á UPG recuperar o pleno control do Bloque, o que acabou por colocar no mesmo bando a Beiras e aos antigos "quintanistas", liderados por Carlos Aymerich baixo o nome de +Galiza. Este polo deu a batalla na masiva asemblea do 28 e 29 de xaneiro deste ano no mercado gandeiro de Amio, en que a UPG e os seus aliados morreron de éxito, pois gañaron con pouco máis do 50% dos votos fronte aos irmandiños e +Galiza, mentres a casa común nacionalista ardía.

O Bloque tratou inxustamente ao señorito da Reboirana, quen tampouco puxo fácil o seu recolocación tras deixar a primeira liña. Agora a súa vinganza acabou con dezasete anos do BNG como casa común do nacionalismo galego. A escisión "irmandiña" é máis cualitativa que cuantitativa. Son uns 300 militantes sobre os máis de 8.000 do Bloque. Non afecta a ningún deputado e só a un da case trintena de alcaldes do Bloque. Porén encabézaa o home espectáculo do nacionalismo galaico, a quen chegaron a votar case 400.000 galegos en 1997. A súa marcha parece arrastrar cara a fóra do BNG a +Galiza, que ten catro deputados autonómicos e unha vintena de alcaldías. Esta saída pode conducir ao Bloque a unha escisión á metade, o que xerará que nas próximas autonómicas haxa polo menos dúas candidaturas con aspiracións e posibilidades de entrar no Parlamento de Galicia. Na Reboraina está a xestarse o novo e vello nacionalismo galego.

Unha asemblea máis?

Raul Asegurado Pérez. Artigo tirado do xornal en galego Praza Pública (aquí). Raúl Asegurado Pérez (Compostela 1980). Entusiasta. Diplomado en Traballo Social e Licenciado en Socioloxía. Doutorando pola UDC sobre a participación cidadá na toma de decisións públicas. Membro da Coordinadora Nacional do Encontro Irmandiño, do Consello Editorial de Altermundo, de AIS “O Peto”, de FiareGz, do Consello do FSGal, socio de Verdegaia, activista da economía social e do ecofeminismo socialista. Ten o seu propio blogue: Blog dun Irmandiño.

Déronse moitas circunstancias que poderían facer pensar que esta AN do BNG foi unha máis: por unha banda dúas correntes tentaron acadar a maioría democrática para facerse coa posibilidade de manexar o temón, unha continuísta e outra descontenta coa actual direción; unha grandísima mobilización da militancia; momentos de tensión e nervosismo... Coas súas dinámicas, coas súas manifestacións a posteriori normais polos gañadores, tamén polos vencidos...

Mais hai cuestións que a fixeron singular:

A expectativa criada pola esquerda nacional galega que está alén dos límites da militancia do BNG.
O debate centrado na convivencia interna e non tanto en termos de posicións colectivas da fronte cara ao exterior (agresións da dereita, crise económica, merma democrática e social, UE, etc...)
A difícil extración de conclusións obxectivas e definitivas unha vez rematado o cónclave.
O rumbo que tomará o BNG no futuro.

E isto a que se debeu? Que condicionamentos previos existiron que levaron a esta circunstancia? Ao meu modo de ver a resposta non é sinxela, e seguramente será insuficiente.
Por unha banda +Gz, o PNG, o EI e un conxunto de independentes coincidían na diagnose de que os males do BNG pasaban polo secuestro que a UPG estaba exercendo na fronte e por tanto, era un obxectivo inicial e irrenunciábel desprazala do centro gravitatorio (por certo que este centro sempre exerce unha forza cara a abaixo) e mudar a dinámica centrífuga por outra centrípeta.

O Encontro Irmandiño pola súa natureza constitutiva de permeabilidade social artellou mecanismos de garantía para abrir a fronte a moitos sectores ou ben excluídos ou ben afastados voluntariamente polo fartazgo que as dinámicas da U estaban propiciando, no caso de vencer na AN. Pola súa banda +Gz xenerosamente decidiu dar un paso cara a atrás nas súas aspiracións de dotar ao BNG dun discurso harmónico e apostou polo común denominador aceitando as diversas cosmovisións ideolóxicas da fronte e tamén, non é segredo, que existían dentro do pacto

Un dos temas vertebrais que se deron na Asemblea Nacional foi a lealdade

Así pois un dos temas vertebrais que se deron na AN foi a lealdade, a lealdade defendida en termos da UPG que consiste en asumir o ditame da maioría e por tanto, a deslealdade evidénciase cando unha minoría publicamente defende a súa postura aínda que así faga dano á organización; ou a lealdade entendida, como entende o EI, como unha defensa duns valores alén da vontade das maiorías ou por riba do que se diga, e por tanto, a deslealdade é vulnerar as normas de xogo que alicerzan os ideais.

Este tema foi o argumentado polo MGS (xa se comenta a forma de brincadeira que son o movemento galego cara a u, mgu por tanto) para apoiar ao portavoz nacional proposto pola U; acusando ao EI (e moi desafortunada e pouco elegantemente personificando) de saír publicamente manifestándose en contra do BNG. E foi aquí onde resultou evidente as dúas concepcións de lealdade. Unha que como dixen antes, a entende en concepción democrática e por tanto en termos de lealdade á organización, e outra que entende a lealdade en termos de valores poliéticos máis elevados alén dos democráticos, e por tanto ao ideario dun referente político ao servizo do seu suxeito, o povo galego.

E se me permitides, centrarei unhas liñas en explicar isto, poñendo un exemplo, que como todas e todos sabemos é imperfecto pola súa simpleza mais válido para clarificármonos: Ao longo da Historia, o fascismo chegou ao poder democraticamente; na Alemaña nazi un grupo de estudantes encabezaron algo que se deu en chamar “A Rosa Branca” defendendo uns valores por dignidade do povo alemán (era mocidade con vergoña!). Foron guillotinados, mais foron desleais? Alguén con mínimo de sensatez pode dicer que Sophie Scholl foi desleal? A esquerda pode tomar este exemplo ou moitísimos outros da súa historia para enaltecer os seus valores, aínda que o seu exercicio fora contra a vontade maioritaria dos seus povos, e alguén é tan docas de chamar a isto deslealdade? Acho e agardo que non.



En termos de socioloxía política, cando se analiza un comportamento social é necesario acudir ao discurso histórico e non centrarse no momento histórico onde este se produce; facer isto sempre foi argumento principal dos reaccionarios e por tanto, dos que renegan das esixencias de dar resposta á tradición á que pertencen.

O gran fracaso non foi que o BNG ficase dividido nun empate técnico

Mais a pesar de todo isto, sabedes cal penso eu que foi o gran fracaso da XIII AN do BNG? Non foi que o BNG ficase fortemente dividido nun empate técnico, tampouco que a UPG continuista vencese (por su posto que isto en si non é un fracaso), nin sequera a febleza que aparentemente podía amosar o pacto das sensibilidades doídas no BNG. O gran fracaso foi que a UPG non entendese a importancia vital que para este momento histórico do nacionalismo galego era facerse autocrítica do feito até agora no BNG, porque: 1. internamente a existencia é moi dificultosa, 2. externamente a esquerda nacional galega artellada moito máis alá da xota, cabalo e rei das organizacións nacionalistas, ten un fondo sentimento de orfandade; 3. obxectivamente o pacto social está roto e segue sen plantexarse a responsabilidade dos fracasos en cada comicio eleitoral.

As condicións obxectivas estaban dadas para encetar a refundación

O gran drama do nacionalismo organizado, que ten a día de hoxe o seu máximo expoñente no BNG, é que nin sequera no caso de ter gañado a lista que apoiaba a rexeneración, as condicións materiais obxectivas estaban dadas para encetar este proceso e o da refundación se a UPG non movía ficha, e a moveu, claro que a moveu! Ao igualiño que na Guerra Civil, cando uns decidiron liquidar a compañeiras/os republicás/ns para gañar a República aínda que acto seguido... xa sabedes o final! Pois iso.

Agora a única espranza, se é que hai tempo, é o desarme..., xa sei, moitas/os diredes, “agora a Unión do Povo Galego xa pode dar os pasos cara a atrás que non deu antes para que o BNG non rache, xa terá tempo de volvelos a dar cara a adiante”. Vale, ben, que queredes que vos diga nesta primeira achega á Praza Pública? Xa teremos tempo de dicer outras cousas!, se tal máis polo miúdo, iso si, o importante teñámolo sempre claro non é gañar o bando, é construír o novo referente político (sexa cal sexa...) sabedor que o máis valioso que ten é o seu suxeito, cada un e unha de vos, pois a esquerda nacional galega, a cidadanía consciente é e debe ser o motor, como na nosa tradición sempre o foron, as boas e xenerosas, os bos e xenerosos.

A XIII ASEMBLEA NACIONAL DO BNG

Editorial do Terra e Tempo, voceiro da Unión do Povo Galego (UPG), tirado de aquí.

Novo Concello Nacional saído da XIII AN do BNG

Cómpre comezar por deixar claro cales foron os resultados que as distintas candidaturas obtiveron en relación cos de hai case tres anos, para valorar cal foi a evolución das distintas correntes neste período. Pois ben, na votación das candidaturas para o Consello Nacional, Alternativa pola Unidade obtivo o 48,76% dos sufraxios, Para un novo Proxecto Común, Refundación e Rexeneración (+G e EI), o 45,65 % e o Movemento Galego ao Socialismo, o 5,59%. Na Asemblea anterior, no 2009, o resultado fora, respectivamente, o 45,29%, o 51,59% e o 3,13%. Á vista está que se produciu un avance de Alternativa pola Unidade de tres puntos e medio e do MGS de dous puntos e medio. A importante porcentaxe obtida por "Para un novo Proxecto..." é inferior en 6 puntos á conseguida pola suma de EI e +G na Asemblea de Maio de 2009. Esta é unha consideración obxectiva. Tan obxectiva como o indubidábel pluralismo ideolóxico e político dentro do abano nacionalista, organizado ou non internamente, que existe no BNG. Por iso é unha fronte, non un partido.

Se nas candidaturas á presidencia da Xunta xa na primeira votación foi electo o candidato da Alternativa pola Unidade, Francisco Jorquera co 53,37% no caso da Portavocía nacional necesitouse unha segunda volta por non ter acadado ninguén máis do 50%. Realizada a segunda votación, foi electo portavoz nacional o candidato da Alternativa, Guillerme Vázquez, tamén polo 53,95%. Resultado ao que colaborou coa súa contribución o Movemento Galego ao Socialismo.

Outra consideración obxectiva é a esmagadora aprobación do relatorio base, das teses política e organizativa. Para a Alternativa pola Unidade era esta unha cuestión central, vital, do proceso asembleario. Porque estaba en causa manter a traxectoria e a función histórica do BNG, actualizando, pondo ao día as análises con propostas e alternativas de actuación concretas. Nun contexto de caos e confusión ideolóxica e política, a clarificación do nacionalismo resulta esencial para unha acción social audaz e contundente, acorde coas necesidades do pobo galego, nesta etapa de globalización. Non é, pois, casual, que a cuestión da Unión Europea, como espazo globalizador, estivese no centro do debate asembleario. En consonancia coa tradicional interpretación do BNG, que, desde o seu nacemento, sempre criticou e se opuxo a este modelo de Unión Europea, polas súas desastrosas consecuencias para o pobo galego, o relatorio actualiza o seu significado hoxe para as maiorías sociais, pondo de manifesto como é un espazo económico e político ao servizo dos oligopolios. As nacións sen estado, a periferia europea, as maiorías sociais, a democracia, para os individuos e os pobos, non son os alicerces do modelo de UE en marcha. O relatorio aprobado define con precisión cal é o modelo que o nacionalismo galego defende. Nada a ver co proceso en construción, que indican rexeitarán con todas as súas forzas. Tamén foi centro de debate a cuestión da autonomía, analizando a evolución do modelo autonómico e os límites constitucionais a este respecto. É unha cuestión crucial non só para defender socialmente a superación do marco autonómico, por obsoleto e inadecuado para resolver os problemas de Galiza, senón tamén para comprender por que se necesita un cambio constitucional a favor das maiorías sociais e da capacidade de decidir as nacións que integramos o Estado. Para unha forza política nacionalista e ao servizo das clases populares, con posibilidades de acceder ao goberno da Xunta, esta análise resulta imprescindíbel. Trátase de sermos conscientes de en que condicións, con cantos límites, gobernaría o nacionalismo, para deseñar unha acción de goberno que non frustre, ao tempo que anime e incentive a superar eses límites impostos desde fóra. Polo demais, o relatorio aporta novidades para mellorar a estrutura organizativa do BNG, de forma que se incentive a participación da militancia, a responsabilidade e a unidade de acción na sociedade. A militancia que participou no debate foi contundente, aprobando o relatorio con 1.997 votos a favor, case o 70% dos votos.

O tratamento informativo de todo o proceso asembleario demostra, por se alguén aínda segue sen se decatar, que non vivimos nunha sociedade con poderes democráticos e moito menos neutrais. A falta de ponderación, no caso de Galiza, chega ao paroxismo. O espazo concedido ao proceso nalgúns medios de comunicación, os días anteriores e os mesmos días do plenario, en tanto que era un proceso conflitivo, foi de intención negativa e desmesurado en relación co que se concede ao BNG habitualmente. Calquera diría que se trataba da forza política que goberna na Galiza. Nada a ver coa insignificancia ou censura que aplican ás iniciativas e a acción política do BNG nas institucións e na sociedade, ao longo do ano. Adoitan desprezar mesmo a súa representatividade electoral. Esta actitude debía levar á reflexión sobre determinadas condutas en relacións coa utilización dos medios para dirimir problemas internos. En todo caso, malia tanta interferencia externa, a militancia actuou soberanamente. Fracasou, en boa maneira, a artillería mediática destinada a convulsionar irracionalmente o desenvolvemento da Asemblea do BNG (foi un modelo de democracia, transparencia e organización) e, por suposto, non logrou, malia a manipulación evidente e o sectarismo procaz, invalidar a proposta da Alternativa pola Unidade, en absoluto da UPG como se pretendeu trasladar de xeito insidioso, pois é ben coñecido que a participación de persoas independentes nesa corrente é maioritaria.

Precisamente a participación, a transparencia de todo o proceso, os resultados finais, deberían valer, para, de unha vez por todas, deixar de alimentar a tese, torticeira, infundada e interesada, de que o BNG é unha organización cuns órganos manipulados por non se sabe que aparato. Non hai organización máis democrática que o BNG, nin máis transparente. É máis, por primeira vez o que a Alternativa pola Unidade representa ten a maioría relativa na parte do Consello Nacional electa pola Asemblea Nacional. Lembremos que, na celebrada en 2009, a maioría absoluta estaba constituída polos representantes de +G e EI.

A unidade de acción e o respecto polas decisións maioritarias, previos os debates necesarios e coas discrepancias lóxicas, son imprescindíbeis se queremos que o BNG sexa visto como unha forza política fiábel, responsábel e útil, a única que o pode ser para o pobo galego. Cunha Executiva por todos participada, non debería haber a tentación de recorrer a unha dialéctica de goberno e oposición no interior do BNG. Ábrese unha nova etapa. Estamos seguros de que a convicción de que non podemos seguir como até agora, levará a unha rectificación, dentro do respecto ao debate libre e plural, das condutas que danan ou desprestixian o BNG na sociedade.

Guillerme Vázquez pon o seu cargo a disposición da formación