29/12/2011

"Corroboro que está feito o relevo" Beiras sobre Martiño Noriega


"Corroboro que está feito o relevo... Asumo moi ben o que digo, as cadencias e os tempos". Así comezou Xosé Manuel Beiras o seu curto discurso de presentación de "Un común denominador. A esquerda da nación", un libro baseado nas reflexións e nos artigos xornalísticos de Martiño Noriega, publicado por 2.0 Editora e presentado este mércores na libraría Couceiro. Precisamente a el ían dirixidas esas palabras.
 
"Agora só fai falla que algúns asuman que se fai así...con este espírito de afecto, de agarimo, de solidaridade, de irmandade...Ou se fai deste xeito ou seremos responsables de non ter sido congruentes co que predicamos e menos coas mencións que facemos dos nosos devanceiros", engadiu Beiras.
 
E pouco máis dixo da situación interna do BNG. Aínda que os dous parágrafos que saíron da súa boca foron ben altos, claros e elocuentes. "A pouco entendedor poucas verbas fan falla", engadía polo baixo unha muller do público.
 
Pero non calou aí o Beiras. Foi, quizais máis directo, cando leu o perfil que lle fixo a Martiño e que aparece publicado no libro. "Évos así. O Martiño évos así. É coma un neno coa enerxía dun mozo e o siso dun petrucio. Rara síntese das idades dun home, inusitada conxunción simultánea das estacións da vida feita individuo, persoa singular. Se a infancia, tense dito, é a patria do home, no caso de Martiño --ousaría dicir eu-- é o substrato nutricio da súa personalidade"....
 
O "pudor" de Mariño
 
"A verdade é que teño un gran pudor. Teño todo o corpo tremendo de pudor". Foi a resposta do alcalde de Teo cando lle chegou a súa quenda. Visiblemente emocionado quixo agradecer as verbas de todos os que o acompañaban na mesa e, por extensión, aos que estaban na Libraría Couceiro, chea a rebentar. "Este libro é unha viaxe á inversa, do dixital ao papel", dixo ao referirse aos artigos publicados en ANT Dixital --hoxe desaparecido-- e en Tempos Novos, e, a pesar de falar de tod,o "deixa moitas portas abertas". 
 
A obra acolle as súas reflexións sobre a situación política de Galicia e do nacionalismo galego, que foron escolmadas por Xosé Ramón Fandiño. O volume tamén se enriquece cunha longa entrevista realizada pola xornalista Rosabel Candal en xullo de 2011 e na que se fai un repaso do momento político de Galicia e do Estado, así coma dos debates para a construción dunha esquerda real e da encrucillada na que stá o BNG.
 
As súas reflexións
 
Esta é unha pequena escolma destas reflexións que podedes ler en profundidade en "Un común denominador:
 
A necesaria refundación do BNG?
O BNG necesita unha catarse, unha terapia. Eu son moi conservacionista en xeral, entendo que procesos colectivos cunha historia de case 30 anos, merece a pena pelexar por eles porque son representativos e son a nosa ferramenta de transformación....

Sobre a xente que marchou do BNG?
Coma o amor...É recuperable o amor? Ao mellor non, pero si determinadas sensacións. Marchou moita xente cansa porque non se sentía copartícipe, porque se sentía excluída, porque se perdera a ilusión, entendían que un colectivo maioritario estaba a impor o seu ollar. Non sei se a ilusión é dificilmente recuperable, pero si se pode implicar a todo un sector que está fóra do BNG, o nacionalismo social, a esquerda social, establecendo un contrato de mínimos para reconstruír a confianza.

Sobre os personalismos nas forzas políticas
Os personalismos e as posicións de parte existen en todas as forzas políticas. No BNG as diferenzas ideolóxicas son menores ca noutras forzas políticas. Determinados procesos históricos, posicionamentos, antipatías, fobias, filias, etc., condicionan a organización, entre outras cousas porque na organización están persoas e non robots...

O contido do contrato de mínimos
O contrato de mínimos debería explicitar elementos irrenunciables en caso de ter responsabilidades de goberno: en materia social, de servizos públicos, de valores identitarios, lingüísticos, etc.; debería deixar claro a onde quere chegar o BNG, independentemente de situacións adversas: mediáticas, económicas, de falta de soberanía...

Os liderados compartidos
No nacionalismo galego nunca se chegou a probar con sinceridade unha fórmula coma a experimentada polo PNV...Coido que tivemos unha oportunidade excelente no momento do relevo de Beiras...

a trindade político-organizativa do BNG: portavoz nacional, parlamentario e candidato. 
Non teño consciencia de cal sería a mellor fórmula de combinar esa "trindade". Si teño o convencemento de que calquera é posible e ningunha incompatible...

o control da UPG
A UPG considera, e sempre considerou históricamente, que debe ser a garante do funcionamento do BNG... Non o fai por arte de maxia. Faino porque ten unha militancia, non só consistente, senón moi cohesionada, unha sólida disciplina que non teñen outras sensibilidades do BNG... O problema é cando se cre que a posición da UPG é a posición do BNG. Ese é problema. E se fose así, o BNG non sería necesario: a UPG tería que presentarse por si mesma nunhas eleccións.

Os independentes dentro do BNG
Actualmente no BNG hai unha concentración parcelaria en tres grandes sensibilidades, onde tampouco hai unha reprsentación dos independentes per se, aínda que moitos independentes teñen posicionamentos próximos a algunha das tres correntes... O que pasa é que ao final cada sensibilidade remata por adquirir os mesmos vicios, e configúrase e retroaliméntase a si mesma.

Sobre a necesidade de regresar a Riazor
Se imos a recuperación dun proxecto colectivo, de ilusión, da necesidade de ser xenerosos para ofrecrlle á sociedade galega un instrumento que sirva para defender os sectores máis agredidos da sociedade e do país, é positivo, pero reinvindicar o modelo de Riazor sen ningún tipo de adaptación aos tempos que corren, trinta anos despois...é unha quimera.

28/12/2011

"Non renunciar á xustiza social nin á identidade é de sentido común"

* Conversa con Martiño Noriega en El País sobre o seu libro Por un denominador común. A esquerda da nación, traducida por nós.

"Creo que a esquerda da nación é un proceso colectivo", considera Martiño Noriega, alcalde de Teo polo BNG e con maioría absoluta, "e se non existe, ten que existir. É de sentido común que non renuncie nin á xustiza social nin aos sinais identitarios". A explicación vén ao caso: Noriega presenta esta tarde, ás oito en Libraría Couceiro de Santiago, o seu primeiro libro baixo o título Por un denominador común. A esquerda dá nación. 

Un feixe de artigos, publicados en prensa dixital -A Nosa Terra e Tempos Dixital-, e unha longa entrevista realizada pola xornalista Rosabel Candal compoñen un volume que coedita 2.0 Editora e a histórica Ediciós do Castro -no que probablemente sexa o seu último traballo-. "Trátase dun libro moi pouco ambicioso", define o autor, "escrito con sinceridade pero desde a miña mirada ideolóxica". Preocúpalle iso e tender pontes. De aí a cabeceira da obra, Por un denominador común. "O concepto remite á Fronte Popular", engade, "a realizar lecturas políticas de movemento amplo, a buscar o que une e non o que separa". A referencia á organización na que milita, e da que se está convertindo nun dos seus rostros públicos reconocibles, salta ao momento: "Si, e ao Bloque; talvez sexa un pouco inxenuo, pero esa idea do denominador común é coa que eu me criei politicamente".

As palabras de Noriega resoan no contexto dun proceso asembleario, o que vive o nacionalismo, que se resolverá en xaneiro. E sobre o que planea o perigo de escisión. "Eu son moi conservacionista en xeral", respóndelle a Candal na conversación que inclúe o libro, "e entendo que merece a pena loitar por procesos colectivos cunha historia de case 30 anos, porque son representativos e porque son a nosa ferramenta de transformación". Pero non aforra críticas nin ao rumbo actual do BNG nin sobre o seu modelo de funcionamento interno e distribución de responsabilidades. Que persoas dedicadas ao exercicio do poder reflexionen por escrito sobre iso non resulta o máis habitual en Galicia. "Tamén me serve para ordenar pensamentos", di, "e intento escapar dos clichés partidistas; a xente demanda sinceridade en todos os ámbitos".

A Noriega enmárcano en papel as palabras liminares de Xosé Manuel Beiras e Isaac Díaz Pardo. "Isaac permíteme recoller unha tradición", afirma, "a republicana, a do exilio exterior e interior; Xosé Manuel xa vén de aí. Concidir con eles, cando ademais xa son en certos medida anxos caídos polas súas peripecias en Sargadelos e no Bloque, é unha sorte enorme". Beiras, xunto ao filólogo e editor Xosé Ramón Fandiño e a xornalista Rosabel Candal, acompañarano esta tarde na presentación de Por un denominador común. A esquerda da nación.

27/12/2011

Fukushima: o inferno que não termina

Fonte: aqui.

Uma solução definitiva para a crise nuclear, que não se restringe apenas aos reatores da central, levará algumas décadas. A maioria de nós não estará, provavelmente, presente no dia em que isso ocorrer.
O dia 11 de março de 2011 entrou para a história como um dos mais trágicos já registados no Japão. Às 14:46h, um violento terremoto, de magnitude 9, cujo epicentro foi na costa da província de Iwate, sacudiu uma ampla área de Honshu, a principal ilha do arquipélago japonês.

Em fração de segundos o inferno invadia a vida de milhões de pessoas, provocando cenas terríveis, que não se viam desde que o imperialismo americano despejou as bombas atómicas sobre Hiroshima e Nagasaki, durante a Segunda Guerra Mundial.

O terremoto causou profundos estragos, que só não foram maiores pelo facto de o Japão estar relativamente preparado para esses acontecimentos. Mas, minutos após o inicio da tragédia, atingiu a costa um poderoso tsunami que, dependendo da localidade, atingiu de 10 a 40,5 metros em mais de 500 quilómetros da costa do nordeste, principalmente nas províncias de Iwate, Miyagi e Fukushima e, em menor proporção, Ibaraki, Chiba, Tóquio, causando danos, inclusive na província de Kanagawa, ao sul de Toquio, bem como Aomori, ao norte de Iwate.

A tragédia deixou 15.841 mortos, 3490 desaparecidos e 5.890 feridos, totalizando 25.221 vítimas. Cerca de 400 mil pessoas ficaram desabrigadas no momento posterior ao desastre. Cerca de 350 mil construções foram destruídas ou parcialmente danificadas. Cerca de 8 milhões de casas e prédios ficaram sem luz e 1,8 milhão de imóveis sem água. Foram afetados 23.600 hectares de terras agrícolas. Foram destruídos ou danificados mais de 300 portos e, também, foram destruídas ou danificadas mais de 22 mil embarcações pesqueiras. Os povoados atingidos pelo tsunami, em 500 quilómetros de costa, foram totalmente destruídos e grandes áreas de importantes cidades do nordeste sofreram o mesmo destino, como em Sendai, Ishinomaki, Kesennuma e Miyako.

As cenas impressionantes e estarrecedoras que percorreram o mundo pela televisão e Internet serão relembradas neste final de ano e não há como descrever em palavras o que foi filmado e visto.

A crise nuclear de Fukushima, mentiras, radiação e condenação de trabalhadores à morte

O tsunami invadiu a central nuclear Fukushima 1, que era um dos maiores projetos nucleares existentes, provocando um dos maiores acidentes industriais da história do capitalismo equivalente a Chernobyl, na Ucrânia, e Bhopal, na Índia

O governo, na pessoa da primeiro-ministro de então, Naoto Kan, proferiu uma quantidade de mentiras suficiente para se publicar uma enciclopédia O que nos impede de repetir tudo que foi dito. Basta lembrar que o acidente foi inicialmente caracterizado como de nível 4, posteriormente modificado para 5 e, finalmente, para 7, que é o nível mais alto na escala de desastres nucleares, como foi Chernobyl. Facto que deixou clara a manipulação da opinião publica mundial pelo governo japonês.

Em dezembro, o mais importante jornal japonês, o Yomiuri, no editorial da edição em inglês, escreveu que é necessário que um comité independente esclareça a verdade sobre o acidente nuclear de Fukushima 1. É a prova mais cabal de que, até agora, a verdade é conhecida por apenas um grupo seleto de pessoas, do governo, da TEPCO (Tokyo Electric Power Company), a operadora da central e, provavelmente, da família imperial. Nós, que vivemos no arquipélago, continuamos na ignorância sobre os verdadeiros factos.

Isso não seria um grande problema se não existisse uma coisa chamada radiaçãonuclear. Com o passar do tempo, surgem novas provas de que a crise nuclear japonesa é muito maior do que já foi dito nestes últimos meses.

A crise nuclear deixou claro que esse tipo de energia está muito longe de ser uma fonte segura, principalmente quando manipulada por empresas privadas cujo objetivo principal é o lucro.

No momento do acidente, o sistema de refrigeração da usina entrou em colapso, levando ao aquecimento dos reatores. Como decorrência, ocorreram algumas explosões, as chamadas explosões de hidrogénio, que libertaram uma grande quantidade de radiação nuclear. Com o sistema de refrigeração liquidado, a TEPCO, em total desespero, teve de usar a água marinha, bombeando água do mar situado frente à usina.

A crise nuclear provocou a emissão de radiação num nível que ninguém sabe, ou, quem tem a informação, mantém-na escondida da opinião pública. Foi lançada uma grande quantidade de água contaminada no Oceano Pacifico, e não há motivos para acreditar que o volume informado pelo governo e pela TEPCO sejam verdadeiros. Levará anos para que investigadores possam provar a veracidade dessa informação. Os mananciais foram contaminados em proporções que ninguém conhece, já que não existe investigação sobre o assunto. Os produtos agrícolas continuam a ser contaminados. O maior exemplo disso é a colheita do arroz da província de Fukushima. Após o governo ter afirmado que os níveis de contaminação eram inferiores aos limites (duvidosos) estabelecidos pelo governo, a imprensa divulgou que arroz da região estava com índices de contaminação superiores aos estabelecidos pelo mesmo. O governo fez as suas averiguações e voltou a afirmar que, agora, sim, não havia problemas. Passadas algumas semanas, foi descoberto, em Fukushima, mais arroz contaminado com níveis acima dos estipulados. Agora, só continua a acreditar no governo quem tem algum parafuso a menos. O que contribui para aniquilar os agriculturas locais e a credibilidade da opinião pública já devidamente abalada.

Investigadores japoneses e estrangeiros têm alertado para o facto de o “trabalho sujo” de Fukushima 1 estar a ser subcontratado. Grupos civis, como o Centro de Informação Nuclear dos Cidadãos, baseado em Tóquio, denunciam que 96% da radiação daninha ao organismo é absorvida pelos trabalhadores subcontratados. Enquanto o Comité Científico dos Efeitos da Radiação Atómica das Nações Unidas adverte que uma dosagem acima de 30 milisieverts de radiação anual pode levar ao cancro, o governo japonês aumentou de 200 para 250 milisieverts o limite da exposição, afirma o professor Kristin Shrader-Frechette, da Universidade de Notre Dame. Essa exposição permitida pelo governo japonês significa uma verdadeira condenação à morte dos trabalhadores subcontratados, cuja maioria não tem informações nem conhecimentos a esse respeito.

Cabe lembrar que a radiação é uma coisa que não se vê, não se ouve e não se cheira, e é difícil provar que a contaminação radioativa estará na origem de muitas mortes que vão se verificar entre os trabalhadores subcontratados nos próximos anos.

O governo japonês comunicou recentemente que a crise de Fukushima 1 está sobre controlo, já que a TEPCO conseguiu a “Cold shutdown”, que significa que os reatores danificados estão sob uma temperatura controlada em torno de 100 graus centígrados. Não é um termo preciso, já que a situação pode fugir novamente ao controlo, caso algum dos frequentes terremotos que assolam diariamente a província de Fukushima deite por terra todos os esforços feitos até agora.

Uma solução definitiva para a crise nuclear, que não se restringe apenas aos reatores da central, levará algumas décadas. A maioria de nós não estará, provavelmente, presente no dia em que isso ocorrer. Existem milhões de metros cúbicos de terra contaminada e um volume imenso de lixo radioativo que ninguém quer e ninguém sabe onde armazenar.

Os povoados que existiam nos 500 quilómetros de costas continuam destruídos. Ninguém sabe se serão reconstruídos, quando e onde, já que alguns discutem a reconstrução noutro local, longe do mar. Milhares de trabalhadores do nordeste continuam sem emprego, sobrevivendo do seguro desemprego, que será cortado dentro de algumas semanas, de acordo com a legislação japonesa.

De tudo o que foi dito, é verdade que as novas construções japonesas têm uma resistência aos terremotos. Mas o que ficou claro é que nem o Japão nem qualquer país está preparado para os tsunamis. Estudos recentes afirmam que na província de Miyagi, uma das mais atingidas pelo tsunami, a possibilidade de que um terremoto de magnitude superior a sete ocorra nos próximos 30 anos é de 99%!

Em Fukushima 1, nos arredores, e na costa do nordeste, o inferno não termina.

Galiza vs República Árabe Saaraui Democrática

Há cada vez mais desempregados, mas com menos apoio

Fonte: aqui.

De acordo com os números ontem divulgados pelo Ministério da Segurança Social, há cada vez mais desempregados, mas o valor médio do subsídio de desemprego é cada vez mais baixo. No último ano duplicou o número de casais onde as duas pessoas não têm trabalho.
Há cada vez mais desempregados, mas com menos apoio
Foto de Paulete Matos
 
Há mais de 300 mil cidadãos a receber subsídio de desemprego, o valor mais elevado de 2011, mas o valor médio pago a cada um atingiu o valor mais baixo desde 2008. Segundo os números ontem divulgados pelo ministério da Segurança Social, 307969 mil beneficiários receberam o subsídio de desemprego em novembro, mais 15456 desempregados do que em outubro - um acréscimo superior a cinco por cento.

Mas, se o número de beneficiários do subsídio de desemprego tem vindo a aumentar, o valor médio pago a cada um está em queda livre desde 2008. Cada desempregado recebeu 501 euros no mês passado, um montante bem abaixo dos 509 euros de outubro. O valor médio desta prestação tem vindo a descer gradualmente ao longo de 2011 e a afastar-se, de forma acentuada, dos valores praticados em 2008 - ano em que o montante médio pago a cada pessoa sem emprego era de 534 euros.

Com uma taxa de desemprego há largos meses acima dos dois dígitos e crescentes bolsas de desemprego de longa duração, o último ano viu duplicar o número de casais aonde os dois elementos do casal estão à procura de emprego (5649), um fenómeno novo mas que tem crescido ao ritmo de 17 por dia.

Um em cada três desempregados a receber subsídio encontra-se na região norte do país (113 585 pessoas). A cidade do Porto tem sido a mais castigada pelo aumento do desemprego (70293), suplantando mesmo Lisboa (57245), a segunda cidade do País com mais pessoas a receber subsídio de desemprego. A maioria dos beneficiários é do sexo masculino (156310) e encontra-se na faixa etária dos 55 aos 59 anos.

O falido golpe de Wall Street em 1934

Michael Donnelly. Artigo tirado de SinPermiso (aqui) e traduzido por nós.



"Nas suas últimas semanas de existência oficial o comité recebeu provas que mostravam que se tinham produzido tentativas por parte de certas pessoas de estabelecer uma organização fascista neste país (...) Não há dúvida de que estas tentativas se discutiram, se planificaram e poderiam se ter executado quando e se os apoios financeiros o tivessem julgado oportuno". Relatório do Comité McCormack-Dickstein



Um patriota, não o traidor que queriam

 Sabem o da trama golpista que aprendem todos os jovens americanos na classe de História de décimo curso? Ah, sim... 

Em novembro de 1934, o célebre general dos marines Smedley Butler, duas vezes condecorado com a Medalha de Honra, prestou depoimento ante o Comité McCormack-Dickstein, precursor do Comité de Atividades Antinorteamericanas. Na sua declaração, Butler referiu-se a uma conspiração encabeçada por um grupo de opulentos homens de negócios (a Liga Norte-americana pela Liberdade - The American Liberty League) a fim de estabelecer uma ditadura fascista nos EUA, em que não faltariam campos de concentração para "judeus e demais indesejáveis".

Ensina-me a massa

Butler era abordado por Gerald P. MacGuire, da assinatura Grayson M-P Murphy & Co. de Wall Street. MacGuire afirmou que reuniriam um exército de 500.000 veteranos da Primeira Guerra Mundial, desempregados na sua maioria, e marchariam sobre o Distrito de Columbia. Os plutócratas queriam que Butler dirigisse o golpe, pensando que, ao igual que os bolcheviques, ocupar uma cidade de importância (Washington, a modo de Petrogrado) provocaria a queda do governo. Prometeram contribuir três milhões de dólares para começar e ofereceram um tentador isca de 300 milhões. Butler seguiu adiante com o complô até que conseguiu conhecer a identidade de todos os intrigantes. Nem um só deles foi jamais convocado a testemunhar ou arguido de traição. E praticamente todos eles figuraram entre os fundadores do Conselho de Relacionamentos Exteriores (Council on Foreign Relations - CRE)
 
A Liga estava encabeçada pelos cárteles de DuPont e J.P. Morgan e tinha apoio importante de Andrew Mellon Associates, Pew (Sun Oil), Rockefeller Associates, E.F. Hutton Associates, Ou.Séc. Steel, General Motors (GM), Chase, Standard Oil e Goodyear Atires.

O dinheiro canalizou-no a Union Banking Corporation dirigida pelo senador Prescott Bush [1] (sim, o desses Bush) e Brown Brothers Harriman (sim, esse Harriman) [2] a Liga (e a Hitler, mas essa é outra história). Os conspiradores jactavam-se das conexões de Bush com Hitler e mantinham inclusive que Alemanha lhe tinha prometido a Bush que proporcionaria material para o golpe. Esta afirmação resultava totalmente crível: em um ano antes, o presidente de Chevrolet, William Séc. Knudsen (o qual doava 10.000 dólares à Liga) viajou a Alemanha, onde se reuniu com os dirigentes nazistas, e declarou à sua volta que a Alemanha de Hitler era "o milagre do século XX". Naquele tempo, Adam-Opal Co., propriedade por inteiro de GM, já começava a produzir motores para os tanques, camiões e bombarderos dos nazistas. A James D. Mooney, vice-presidente de GM para operações exteriores somaram-se-lhe Henry Ford e Tom Watson, chefe de IBM, entre quem receberam a Grande Cruz da Águia Alemã de mãos de Hitler pelos seus consideráveis esforços em favor do Terceiro Reich.

O encubrimiento

Enquanto o Comité concluiu que o General Butler dizia a verdade, desacreditar a um homem assim de inquebrantável resultava problemático para os conspiradores. Rapidamente interveio a imprensa empresarial para tratar de semear dúvidas a respeito do herói de guerra, e precipitou-se a tachá-lo de ingénuo. A ideia de Knudsen para desacreditá-lo consistiu em declarar que "não foi mais que uma conversa de cocktail?. Esta manobra de distração se pregonó nos titulares da Associated Press como ?O golpe do cocktail". O acalde de Nova York, Fiorello LaGuardia, [3] eliminou a conspiração como coisa de "alguém que lhe tivesse sugerido a ideia ao ex-marine em uma festa a modo de brincadeira".

Entre 1934 e 1936, a Liga acaparó trinta e cinco aparecimentos favoráveis na portada do New York Times. TIME ridiculizó a Butler em uma reportagem de portada de 3 de dezembro de 1934, embora a história de Butler ficasse corroborada pelo diretor da VFW, James E. Vão Zandt, que afirmou que lhe abordaram pára que dirigisse o golpe. No entanto, TIME pôs uma nota a pé de página em um artigo de princípios de 1935 que declarava: "Assim mesmo, na semana passada o Comité de Atividades Antiamericanas parlamentar propôs-se informar de que uma investigação de dois meses lhe tinha persuadido de que a história do geral Butler a respeito de uma marcha fascista sobre Washington era inquietantemente verídica".

Tão só os diários de Scripps-Howard respaldaram a Franklin Delano Roosevelt (FDR) e apresentaram a verdade.

Que passou com os "monárquicos económicos?"

O presidente Franklin D. Roosevelt denominou aos conspiradores "monárquicos económicos" e sobreviveu aos seus esforços felizmente torpes. O 3 de janeiro de 1936,  FDR arremeteu contra a Liga Norte-americana pela Liberdade ante uma sessão conjunta do Congresso na que anunciou a proibição das exportações militares a Itália.

"A nossa resplandeciente aristocracia económica não quer voltar ao individualismo do que tanto falam, embora as vantagens desse sistema recaíssem nos despiadados e os fortes. Dão-se conta de que em trinta e quatro meses levantámos novos instrumentos de poder público. Em mãos de um governo do povo, este poder é saudável e apropriado. Mas nas mãos de um política fantoche de uma aristocracia económica, esse poder poria grilletes às liberdades do povo. Se deixa-se-lhes, seguirão o rumo empreendido por toda a aristocracia do passado: poder para eles mesmos e escravatura para o povo".     

FDR nunca pôde levar a nenhum dos conspiradores ante a justiça. Nem sequer conseguiu pôr-lhe travão a Prescott Bush até 1942, quando o governo interveio os ativos das suas empresas pronazis, colheitando uns inesperados ganhos para Bush quando se lhe devolveram esses ativos em 1951! É evidente que a mentalidade fascista dos "monárquicos económicos" nunca desapareceu e constitui a força impulsora depois da ascensão (e deceso último) do Império Norte-americano, os ataques aos direitos e pensões dos trabalhadores, os ataques às nossas redes mínimas de segurança, etc.  

No seu dia, a Liga promoveu-se como bastião de todos aqueles inquietos pelos "onerosos impostos com os que se grava à indústria pelo seguro de desemprego e a pensão de velhice". A Liga tratava de "combater o radicalismo" e de "inspirar respeito pelos direitos das pessoas e a propriedade, e de modo geral, fomentar a livre empresa privada".  

J.P. Morgan e Chase são hoje em dia um só. As fortunas das famílias Mellon, Rockefeller, DuPont, Pitcairn (Pittsburgh Plate Glass) e Pew dispararam-se. Pew e Rockefeller transformaram-se em um conciliábulo de fundações que financiam/neutralizam iniciativas progressistas de base

O movimento "Ocupemos..." de 1936

William Séc. Knudsen foi o único conspirador dos que estavam no alho que se voltou contra a trama, renunciou a Hitler e tem o mérito de ter empurrado a GM a chegar a um acordo com os grevistas de Flint. [4] Os trabalhadores, mau pagos e sobrecarregados de trabalho, tomaram as fábricas e ficaram nelas, começando por Fisher Body #3 de Flint, e repelírom os ataques da polícia controlada por GM e os matoes a salário. FDR e o governador de Michigan, Frank Murphy, chamaram à Guarda Nacional, não para provocar aos trabalhadores senão para formar um cordão entre grevistas e sicarios. O pai e o avô de Murphy foram aforcados pelos britânicos por tratar-se de revolucionários irlandeses e muitos dos grevistas eram trabalhadores de origem irlandês, o que acordou as suas vivas simpatias.

44 dias depois, Knudsen, para então vice-presidente de GM, declarou que "chegou o momento da negociação coletiva". Com a ajuda do seu aliado, C.Séc. Mott, duas vezes presidente da câmara municipal de Flint, veterano filántropo e animador cívico, máximo acionista e membro da junta diretiva de GM, a empresa atingiu um acordo que levou à semana de 40 horas, o pagamento de horas extra, o direito a criar sindicatos, pensões, etc. Mott cuidou-se inclusive de que se estabelecessem nas fábricas clínicas de saúde para os trabalhadores e as suas famílias. Alfred P. Sloan, conspirador do golpe/Presidente e Diretor de GM, que quisesse recuperar as fábricas a canhonaços, renunciou parcialmente às suas responsabilidades como chefe de GM e Knudsen substitui-no como presidente. GM chegou a converter-se na primeira grande empresa do mundo durante 40 anos, o país foi testemunha da ascensão da classe média e a divergência da riqueza chegou a níveis mínimos na história dos EUA.

Provavelmente não se tratou de algo puramente altruísta por parte de Knudsen, pois dois anos mais tarde FDR pôs a Knudsen a cargo da Comissão Nacional Assessora de Defesa. Baixo a sua direção, a Junta de Produção de Guerra norte-americana, presidida convenientemente também por Knudsen, concedeu a GM contratos de armamento por valor de uns 12.000 milhões de dólares. Ao mesmo tempo, as fábricas Opel de GM construíam a maioria dos motores dos camiões e bombarderos de Hitler. Esta parte de "vontade sempre" não teve como resultado nenhuma acusação contra Knudsen ou GM. Pelo contrário, levou a que Knudsen, imigrante dinamarquês, se convertesse no primeiro civil nomeado general do Exército dos EE. UU.

A lição

A lição que há que sacar e não esquecer nunca é que, tal como apontou Roosevelt, os monárquicos económicos têm a sua própria agenda decididamente antipopulista. Já que não tiveram que pagar nenhum preço pela sua tentativa inesperadamente, nunca titubearam na sua ideologia populista. Hoje em dia, simplesmente amañan eleições, levantam enormes aparelhos de ?segurança? e provocam a qualquer que faça frente ao seu dominación (o presidente da câmara municipal de Nova York, Michael Bloomberg, o duodécimo norte-americano mais rico, com uma fortuna de 19.500 milhões, alardeaba recentemente: "Conto com o meu próprio exército, o NYPD (Departamento de Polícia de Nova York), o sétimo maior do mundo. E tenho o meu próprio Departamento de Estado, mau que lhe pese a Foggy Bottom [denominação popular do Departamento de Estado norte-americano]".[5]


O acosso aos sindicatos continua sem mingua. Os EUA têm uma percentagem maior da sua população encarcerada que o de qualquer país em qualquer momento histórico. E graças às recentes decisões do Tribunal Supremo, ninguém pode rivalizar com o peso dos financeiros. Os "monárquicos" possuem hoje o governo, igual que a imprensa e os seus próprios exércitos. Sacar dividendos da guerra segue sendo o primeiro na sua agenda, seguido de perto pelos ataques aos salários, pensões e atenção sanitária dos trabalhadores... A rede de segurança conseguida com grande esforço por FDR e os grevistas está hoje sendo atacada.    

Como disse então esse grande populista, o senador Robert A Follette, da Liga Norte-americana pela Liberdade (e todas as suas posteriores encarnaçoes) não se pode "esperar que defenda a liberdade das massas do povo norte-americano. Fala em nome dos interesses criados".

A outra lição é a seguinte: Ocupar os Meios de Produção consegue resultados.
 
Notas do t.:

[1] Prescott Bush (1895-1972), pai e avô dos presidentes George H. W. Bush e George W., foi senador por Connecticut entre 1952 e 1963 e partidário e apoio do presidente  Eisenhower.

[2] O autor refere-se a Averell Harriman (1891-1986), político e diplomata democrata e estreito colaborador de Roosevelt e Truman, de quem foi embaixador na União Soviética entre 1943 e 1946 e secretário de Comércio, respetivamente. Foi governador de Nova York entre 1954 e 1958, frustrado candidato à nominación presidencial em 1952 e 1956, e posteriormente trabalhou como Chefe de Embaixadores para o Governo Kennedy, além de como Secretário de Estado para Longínquo Oriente. Seguiu implicado no Vietname com a administração Jonson, depois de favorecer o derrocamiento do presidente Diem em 1963 e como negociador chefe nas conversas de paz de Paris com Vietname do Norte.

[3]  Fiorello LaGuardia (1882-1947), celebérrimo presidente da câmara municipal republicano de Nova York entre 1934 e 1945, de origem italiano e judeu e intensa orientação social, teve o apoio do presidente Roosevelt nas suas medidas políticas de transporte, morada, obras e parques  públicos.

[4] Trata-se da greve de ocupação das plantas de General Motors em Flint, estado de Michigan (Flint Sit-Down Strike), entre dezembro de 1936 e fevereiro de 37, uma meta triunfal na história da luta dos sindicatos nos Estados Unidos.

[5] Foggy Bottom, literalmente "veiga brumosa", é o nome do bairro de Washington no que se encontram os escritórios do Departamento de Estado.

Hugo Chávez proíbe despedimentos até final de 2012

Notícia tirada de aqui.


O presidente da Venezuela, Hugo Chávez, aprovou no sábado um decreto de "inamovibilidade laboral" que impede os empresários de despedir os seus empregados até ao final de 2012.

 
foto HOLGER BENNEWITZ/Reuters
Hugo Chávez proíbe despedimentos até final de 2012

 













"Propõe-se a inamovibilidade laboral especial para todas as trabalhadoras e todos os trabalhadores, independentemente do salário que aufiram", disse.

A nova "inamovibilidade laboral" foi anunciada durante um Conselho de Ministros e prolonga até finais de 2012 um decreto sobre o mesmo assunto, vigente actualmente, e que impedia os empresários de despedir os empregados.

O Chefe de Estado explicou que estão excluídos da medida as pessoas que desempenham funções em "cargos de direcção, ou (cargos) chamados de confiança, trabalhadores temporários, ocasionais ou eventuais".

O novo decreto presidencial estabelece que os trabalhadores "não poderão ser despedidos, despromovidos ou transferidos sem justa causa, determinada previamente pelo inspector do trabalho da jurisdição" onde funciona a empresa.

Na Venezuela, o salário mínimo mensal actual é de 1.548 bolívares fortes (277 euros), a inflação anual é superior a 25 por cento e a taxa de desemprego, em Novembro último, era de 6,2% da população activa.

26/12/2011

Crítica da transición nos cuadernos de Ruedo Ibérico

Joan Martínez Alier, amigo e colaborador habitual de SinPermiso, é catedrático de teoría económica na Universidade Autónoma de Barcelona e un dos fundadores da investigación internacional en economía ecolóxica. Artigo tirado de SinPermiso (aquí) e traducido por nós.



Quenes fixemos os Cuadernos de Ruedo Ibérico na súa última época baixo a batuta de José Martínez Guerricabeitia, tivemos razón en moitas das nosas previsións políticas. Dos autores de Ruedo ibérico, algúns fóronse cara ao PSOE (Semprún, Claudín, Leguina e outros) mais Pepe Martínez e outros permanecemos independentes. Nos anos anteriores á morte de Franco, adiviñamos nos seus detalles o guión a reforma sen ruptura. Seguímoslle a pista con Alfonso Colodrón á Asociación Católica Nacional de Propagandistas e o seu grupo Tácito (berce de ministros nos gobernos de Adolfo Suárez) desde 1973. Denunciamos a consigna do Partido Comunista de lograr unha "reconciliación nacional" que implicaba, como se viu en 1977, unha auto-amnistía dos franquistas.

Hoxe celebramos un breve momento de recordo e recoñecemento da editora Ruedo Ibérico, fundada en París hai 50 anos en 1961, e conmemoramos os 25 anos do falecemento de Pepe Martínez en 1986, arrincoado e excluído, esquecido pola Transición española e os seus portavoces. Celebramos hoxe que se reeditou na colección Backlist de Barcelona o volume A Transición nos Cuadernos de Ruedo Ibérico (en edición de Xavier Dez) que complementa o volume que editou Anagrama (Barcelona, 2001) de textos de José Manuel Naredo publicados (con pseudónimo) nos CRI co título Por una Oposición que se Oponga. Existe ademais unha edición facsímile dos Cuadernos de Ruedo Ibérico e dos seus suplementos desde 1964 até 1979 (www.faximil.com) e unha excelente páxina web con información abundante sobre a editorial Ruedo ibérico a cargo de Marianne Brüll (http://www.ruedoiberico.org/).

Acertamos en case todo. A denuncia dunha lei de "punto final", publicando xa en 1975 un artigo titulado "Quen amnistiará aos amnistiadores?", ao cal o caso de xuíz Garzón deu actualidade. A "reconciliación nacional" fixo difícil a investigación dos crimes franquistas. Aí queda, aí esta o monumento funerario en honra do Xeneral Franco en Cuelgamuros (de onde escapara en 1947 un dos fundadores de Ruedo ibérico, Nicolás Sánchez Albornoz). A Transición española, na súa continuidade e  falta de xustiza, parécese  máis á de Guatemala que á de Arxentina, de Sudáfrica, mesmo á de Chile. Acertamos en criticar á nova monarquía borbónica, que agora se ve que froitos pode dar. Un monarca que durante vinte anos da súa vida adulta apoiara ao franquismo, fora parte do réxime, e que de paso e por vía conxugal apoiara tamén a ditadura militar en Grecia.

Estudamos (en artigos con José Manuel Naredo e con Juan Muñoz) a composición dos primeiros gobernos da monarquía en 1976 e 1977 con representación directa dos intereses económicos nese momento de crise política do sistema, explicamos o poder da banca en España, e anunciamos (nun artigo que Naredo encargou a Julián García Vargas) que as caixas de aforro serían finalmente deglutidas polos bancos. Opuxémonos con forza á tese de PC que caracterizaba (para as súas propias componendas) ao latifundismo español como unha oligarquía semi-feudal, e dixemos que a propiedade do sur de España estaba maiormente en mans dunha burguesía rural fascista ou polo menos franquista, represora e cómplice directa do masacre de 1936 en Andalucía occidental e Estremadura.

Discutimos e desmenuzamos (en artigos de Salvador Giner, Eduardo Sevilla e eu mesmo) a caracterización do franquismo como réxime autoritario (e non totalitario) con pluralismo limitado que tiña introducido Juan Linz. Está por ver aínda como os libros de texto de historia española de obrigada lectura van caracterizar ao franquismo. Deberían mencionar esas temperás disputas.

Previmos que o novo réxime nado en 1977 negaría o dereito de autodeterminación dos diversos territorios hispánicos, e dixemos que quedaba por diante moita represión e violencia en Euskadi. Pero non chegamos a sospeitar aínda que o goberno do PSOE a partir de 1982, onde tantos coñecidos tiñamos, fora a involucrarse nos crimes dos GAL que non foron aínda xulgados integramente.

Analizamos o sector eléctrico español. Xa antes de 1979, do accidente de Three Mile Island (e moito antes dos accidentes de Chernobyl e Fukushima) estivemos firmemente contra a enerxía nuclear, apoiando no terreo (coa loita de Valdecaballeros) o que ía a ser unha permanente moratoria nuclear en España. Nos CRI viuse a economía desde unha perspectiva ecolóxica desde 1974.

Insistimos na debilidade democrática da Constitución de 1977 (co seu artigo 8), seguimos as oscilacións da abstención e do voto en branco cuxo aumento celebramos. Seguimos ao detalle o que ocorría coas moitas folgas desde o 1974 a 1977, denunciamos o Pacto de a Moncloa que lle rompeu o espiñazo ao forte movemento obreiro desa época, lamentamos as loitas internas na CNT. Todo iso o escribimos xa entón, na nosa crítica en CRI contra a Transición excluínte. Miles de páxinas.

A cortina de silencio de cando en cando alzouse desde entón para recoñecer retrospectivamente a nosa capacidade de análise. Pero eses libros e revistas reeditados por Backlist, máis a páxina web e o conmovedor vídeo de Paco Ríos e Mariona Roca sobre Ruedo ibérico, fan visíbel nosa crítica de entón. Agora que hai de novo un goberno postfranquista, cuxo presidente honorario é Manuel Fraga, ex ministro de Información franquista, é bo momento para rememorar as protestas de Ruedo ibérico na década de 1970 contra a Transición excluínte.

A praza é nosa. Un libro de 2.0 editora

David Rodríguez Rodríguez. Reseña tirada do blogue do autor (aquí).


Este continúa a ser un momento produtivo para quen escribe este blog. Xa saíu do prelo A praza é nosa. Quen constrúe a democracia? libro colectivo publicado por 2.0 Editora que inclúe, canda outra veintena de traballos, un artigo meu titulado A política como ruptura.

Velaquí un parágrafo —ben descriptivo do que é este libro— extraído do prólogo escrito por Manuel M. Barreiro:


A praza é nosa. Quen constrúe a democracia? naceu como proxecto editorial por iniciativa de Marcos Pérez Pena co obxectivo de contribuír a enriquecer o debate sobre o movemento cidadán nacido no 15-M e enlaza voces de analistas e activistas nun diálogo aberto, e aínda inconcluso, animado polo que Mario Benedetti chamou crítica cómplice, onde uns e outros comparten as preguntas fundamentais e, mesmo desde as diferenzas, procuran de xeito mancomunado respostas practicables para a construción dunha democracia comprometida co ben común e o logro solidario dunha vida digna de liberdade, xustiza e benestar para todos e todas.

Cortes de 75% no subsídio de desemprego a caminho

Notícia tirada de aqui.

Para além das certezas do novo ano, que até a imprensa não mascara – a manchete do Jornal de Negócios desta segunda-feira é “Mais trabalho por menos dinheiro” - sabe-se que o Governo preparou também um corte brutal na duração do subsídio de desemprego. Desempregados com idades entre 45 e 50 anos são quem sente o maior corte: de 720 para apenas 180 dias.
Cortes de 75% no subsídio de desemprego a caminho
Foto de Paulete Matos.
 
Na última segunda-feira do ano, o Jornal de Negócios resume uma das certezas de 2012: "no novo ano haverá menos emprego em Portugal, mas mais horas de trabalho para quem tiver emprego. Tudo isto por menos dinheiro, tanto através dos salários, como no apoio a quem estiver desempregado".

Segundo o jornal Público, o projeto de decreto-lei que o Governo distribuiu aos parceiros sociais e que altera o regime do subsídio de desemprego, provoca os cortes mais distintos e austeros entre os diferentes tipos de desempregados, isto quando existem cerca de 1 milhão de pessoas nesta situação em Portugal, e cerca de 60 por cento dos desepregados não recebe nenhum apoio. Estes cortes serão discutidos na próxima reunião do conselho permanente da concertação social, marcada para 11 de Janeiro.

A pesar da crise social evidente, os aspetos consagrados no memorando de entendimento com a troika são para aplicar. É o caso do corte no valor máximo do subsídio (de 1257,66 para 1048,05 euros), do corte de 10 por cento no valor do subsídio após 6 meses de concessão, do aumento de 10 por cento do subsídio para os casais desempregados com dependentes a cargo e da concessão de subsídio aos falsos recibos verdes desde que concentrem a maioria dos descontos das entidades patronais, ou seja, sejam muito provavelmente falsos recibos verdes.

Aparentemente, o projeto do Governo consagra uma salvaguarda: "Na primeira situação de desemprego subsidiado, ocorrida após a data da entrada em vigor deste decreto-lei, é garantido ao beneficiário o período de concessão do subsídio de desemprego a que teria direito no dia anterior àquela data, ao abrigo das normas que estão em vigor." Só que não se sabe até quando.

A notícia dada pelo Governo, apesar de vir da troika, de que iria reduzir o período de 15 para 12 meses de descontos sociais necessários para se conceder subsídio ficou no projeto um pouco atenuada. Na verdade, essa alteração produz efeitos apenas a 1 de Julho de 2012. Poderá um dos efeitos práticos desse adiamento ser o de que todos os novos desempregados que surjam em 2012 terão mais dificuldade em obter subsídio? “A questão ficou em aberto”, como refere o Público que tentou contatar o Ministério da Segurança Social.

As mudanças...

Em primeiro lugar, os escalões etários são diferentes. O regime dos desempregados com idades entre 45 e 50 anos é agravado, dado que passam do último para o penúltimo escalão. Este é o grupo que regista as quebras mais pronunciadas (entre 25 a 75 por cento).

Em segundo lugar, alteraram-se os períodos de descontos sociais, em função dos quais são atribuídas as durações do subsídio: quem tenha menos de 15 meses de descontos após a última vez em que esteve desempregado sente - em todos os escalões etários - quebras de 56 a 67 por cento na duração do subsídio. São os desempregados com idades entre 45 e 50 anos quem sente o maior corte: de 720 para 180 dias (menos 75 por cento). Além disso, o projeto do Governo penalizou os que tinham direito a mais tempo de subsídio: quem tinha mais de 45 anos e com mais descontos sociais. Os 900 dias de subsídio passaram para 540 dias - menos 40 por cento.

Os “menores” cortes são sentidos pelos desempregados até 30 anos com mais de 24 meses de descontos, e entre 30 e 40 anos, com descontos entre 15 e 24 meses - menos 8,3 por cento.

Ou seja, todos os outros trabalhadores, com menos de 30 anos e menos de 2 anos de descontos, o montante e o tempo do subsídio de desemprego poderá ser muito afetado, não ultrapassando os 4 meses.

Finalmente, o Governo alterou o regime de majorações que tem em conta a dimensão da carreira contributiva para a Segurança Social: um dado número de dias por cada grupo de 5 anos de descontos nos últimos 20 anos, com variações etárias.

Rajoy, ao paro

Ignacio Sánchez-Cuenca. Artigo tirado de Público (aquí) e traducido por nós. O autor é profesor de Socioloxía da Universidade Complutense e autor de Más democracia, menos liberalismo (Katz). Ilustración de Diego Mir


Mariano Rajoy equivocouse escandalosamente ao falar sobre as cifras de paro en España no seu discurso de investidura. Dixo que en España a taxa de paro chega ao 23% e que o número de parados é de 5,4 millóns. Resulta insólito, por utilizar unha expresión á que recorre con frecuencia don Mariano, que o novo presidente do Goberno falle nun dato tan fundamental. Xa sabemos que o seu horizonte intelectual é o do diario Marca e que a única lectura que lle deixa sinal é a do BOE. Pero podía familiarizarse coas magnitudes básicas da economía. Tamén se equivocou nos cálculos sobre o servizo da débeda. Por forte que sexa a actitude patrimonialista da dereita española, a ocasión merecía gardar as aparencias.

Dá medo pensar no nivel dos seus asesores, os que lle preparan as fichas que Mariano, como bo opositor, aprende de memoria. Neocons e neopijos saídos das escolas de negocios e dos corpos superiores do Estado. Palmeiros e pesebreiros que teñen a mente posta nas zumentas rendas que obterán do poder. Forman parte desa dereita carpetovetónica cuxo patriotismo consiste en aproveitarse de España para aumentar os seus privilexios. Estes son os que nos van a gobernar. Porque ninguén se escandaliza de que os nosos liberais de pata negra teñan postos de funcionario, non vaia a ser que Mariano dure un telexornal.

Rajoy, un escuro señorito de provincias, un rexistrador da propiedade que pasou sen pena nin gloria polos múltiples cargos políticos que balizan a súa dilatada carreira política, dá o pego como segundoxénito, pero en canto se pon á fronte, a súa debilidade manifesta non pode ser disimulada. O elixido por Aznar trata de suplir as súas carencias con verba retórica, pero dita verba é impostada, pois cada vez que se ve nun aperto os seus ollos comezan a dar voltas descontroladamente e a súa mandíbula contráese. A súa marca consiste no desconcerto e a indecisión. En Europa xa enarcan as cellas e esbozan un sorriso displicente: Mariano non vai conseguir acougar os mercados.

A vitoria do PP é a vitoria dunha España mediocre e maleducada. O núcleo do seu apoio electoral está formado por ese grupo que antigamente se denominaba franquismo sociolóxico (lían a Biscaíño Casas e a De la Cierva, vían as películas de Mariano Ozores) e que hoxe son simplemente a dereitona que se educa con Pío Moa, Fernando Sánchez Dragó, Juan Manuel de Prada e Federico Jiménez Losantos. Unha dereita cavernícola e nacionalista que non se avergoña de ter a Francisco Camps, Ric Costa e o Albondiguilla entre as súas filas.

Mariano Rajoy non está preparado para sacar a España da crise. O seu plan de acción é o mesmo que seguiu durante toda a súa vida: esperar a que escampe, confiar en que o tempo arranxe as cousas. Recortará aos máis débiles para que non lle reconvan os seus, non porque el crea que serve de algo. Un político desacreditado nas enquisas como el non debería ser o novo inquilino da Moncloa. Como líder da oposición, recibiu a peor valoración cidadá da nosa historia democrática. Se queda algo de dignidade, debería renunciar á Presidencia do Goberno. Que se marche e deixe paso a unha persoa capaz que saiba afrontar os tremendos retos aos que se enfronta España. Non pode gobernar o país quen non se decata do número de parados que temos. Que se vaia ao paro el, que o país non está para brinquedos.

***

Supoño que o ton desta crítica pareceulles, como a min, excesivo e zafio. É un mero pimpampum destinado a denigrar e destruír ao rival. Corresponde, sen grandes diferenzas, ao rexistro que empregou a dereita mediática durante máis de sete anos contra Zapatero, contra o seu Goberno e contra a esquerda en xeral. Desde o primeiro día: desde o 14 de marzo de 2004. Empezaron polo atentado do 11-M (algúns aínda seguen aí), continuaron co Estatut e o proceso de paz, tomárona coa memoria histórica e arremeteron con saña cando chegou a crise económica. Non deron tregua algunha a Zapatero, quen foi obxecto continuado de toda clase de ataques e insultos. As acusacións eran graves: os socialistas querían romper España e crear un clima guerracivilista, voaban os consensos da Transición, destruían a familia e sometíanse aos designios dos terroristas; a esquerda de Atapuerca, os da cella, as bibianas, o peor presidente da historia da democracia.

Agora todo será distinto. Por fin hai un partido preparado no Goberno. Cun ministro de Economía que tivo unha alta responsabilidade en Lehman Brothers, como Deus manda. A crispación será cousa do pasado. A acusación de traizoar aos mortos quedará no esquecemento; o mesmo sucederá co voto do PP en contra das medidas de axuste o 10 de maio de 2010. Aquel día o PP optou por illar ao Goberno, aínda se o país corría un risco moi alto de intervención dos poderes europeos. Rajoy, no seu discurso de investidura, atreveuse a reclamar colaboración ao PSOE e mesmo anunciou solemnemente que por fin renovará as vacantes pendentes no Tribunal Constitucional, RTVE, o Defensor do Pobo, etc. despois de bloquealas porque estaba na oposición. O PP pódese permitir todo iso e moito máis; para iso conta co apoio da canalla xornalística habitual.

Un goberno cos lobbies dentro

Artigo tirado de aquí e traducido por nós.

Mariano Rajoy e o seu equipo aguilloaron durante anos ao Goberno socialista por non prever a crise. Pero o seu flamante ministro de Economía, Luís de Guindos, nunca viu vir a quebra do seu propio banco.

O 10 de xullo de 2008, na súa intervención anual na Escola de Verán de FAES, o think tank do PP, De Guindos explicou que o principal problema que afrontaba a economía mundial era a "tensión inflacionista" e advertiu do risco dunha "suave recesión".

Apenas dous meses despois, Lehman Brothers, o banco de investimento estadounidense do que De Guindos era executivo presidente para España e Portugal e membro do seu consello en Europa quedaba reducido a cascallos e a súa quebra arrastraba a economía mundial a unha crise da que aínda non saíu.

De Guindos dirixe agora a economía española. E defende exactamente as mesmas receitas que durante os meses previos á caída de Lehman Brothers repetía con profusión nas súas múltiplas conferencias como alto executivo do banco de investimento. Os problemas da súa entidade ían arrastrar a todos, pero os problemas, segundo o hoxe ministro, estaban fóra: sobre todo, no mercado laboral, nas pensións públicas e nos salarios dos traballadores.

Agora a súa axenda si inclúe unha cuarta bandeira urxente: a reestruturación do sector bancario, o mesmo do que procede en Lehman Brothers (2006-2008) e até o pasado xoves no consello do Banco Mare Nostrum, que deseguido considerou un "grande acerto" o seu nomeamento, dirixiraa el mesmo, agora desde o outro lado.

"O novo desta crise é que o poder financeiro, que é o que a causou, tomou directamente as rendas dos gobernos e ese fenómeno chega agora a España", sostén Miren Etxezarreta, catedrática emérita de Economía Aplicada da Universitat Autònoma de Barcelona. En 16 dos 27 países da Unión Europea, exdirectivos do sector bancario ocupan postos clave da política económica.

"A novidade deste Goberno é que os lobbies xa non presionan desde fóra, senón que tomaron o control directo desde dentro mesmo do Executivo, cun papel moi destacado do lobby financeiro, o armamentístico e o agrícola", secúndalle Alejandro Inurrieta, profesor do Instituto de Estudos Bolsistas.

A última operación

Entre a conferencia citada, en FAES, de xullo de 2008, e a quebra de Lehman Brothers, en setembro do mesmo ano, o banco de De Guindos aínda tivo tempo de levar a cabo unha suculenta operación en España: a coordinación da saída a Bolsa das cotas participativas da Caixa de Aforros do Mediterráneo (CAM).

A pesar da mala saúde financeira que xa entón arrastraba a entidade hoxe intervida considerada polo Banco de España "o peor do peor", Lehman Brothers logrou que o 23 de xullo de 2008 as cotas empezasen a cotizar a case seis euros. Máis do 60% foron adquiridas por pequenos aforradores. O seu valor, hoxe, é cero. E convertéronse nunha pataca quente para as novas autoridades económicas.

Non é o único capítulo español do espectro Lehman que perseguirá ao ministro. Outro: o dos cidadáns atrapados polos bonos do banco que sentiron estafados e acudiron aos xulgados.

A CAM era precisamente una das entidades que máis traballaba coa entidade de De Guindos. En 2007, colocou a unha xubilada bonos do banco estadounidense por valor de 134.000 euros, vendidos como ultraseguros e alleos aos EUA ao ter garantía europea propia, supostamente en Holanda. De Guindos era entón membro do consello europeo do banco.

Tras a quebra, ninguén respondeu e ela acudiu ao xuíz: finalmente, o mes pasado o tribunal fallou ao seu favor e agora a CAM deberá devolverlle o investimento. "Aínda non podo crerme que o ministro que dirixirá a economía española sexa precisamente o responsábel en España deses bonos", explica Jaime Navarro, o avogado que levou o caso.

Rivalidade no Gabinete

O rival económico de De Guindos no novo Gabinete é Cristóbal Montoro, ao que Rajoy situou á fronte de Facenda, Ministerio que xa dirixiu con José María Aznar. A el corresponderá cadrar as contas e, por tanto, tratar de aumentar os ingresos do Estado: xusto o obxectivo contrario ao que persegue a consultoría que o ministro fundou tras o seu anterior paso polo Goberno, hoxe chamada Equipo Económico, que ofrece asesoraramiento fiscal ás empresas para reducir legalmente os pagos a Facenda.

Equipo Económico, que até 2008 chamábase Montoro e Asociados, inclúe no seu equipo a Ricardo Montoro, irmán do ministro e exdirector do CIS; Salvador Ruiz Gallud, exdirector da Axencia Tributaria; e Ricardo Martínez Rico, exsecretario de Estado de Orzamentos.

Este tipo de despachos son moi reservados á hora de divulgar os seus servizos, pero a investigación do caso Gürtel achegou pistas sobre unha operación concreta, facturada xusto despois de que Montoro deixase a firma. O encargo procedía de Everland, firma investigada no sumario, propiedade da esposa de Jesús Merino, ex portavoz adxunto do PP no Congreso.

"Aproveitamento fiscal"

Por este traballo, Equipo Económico emitiu unha factura en xullo de 2008 de 116.000 euros. Tras o estalido do caso Gürtel, o xuíz dirixiuse á empresa para coñecer a operación: "Os servizos prestados consistiron no asesoramento económico e fiscal dunha operación de adquisición empresarial, alcanzando, entre outras, cuestións relativas á compensación de bases impoñibles de exercicios anteriores, deducións fiscais pendentes de aplicación, gastos non deducibles por diversos conceptos, así como fondos de comercio derivados da operación e o seu aproveitamento fiscal", contestou a dirección de Equipo Económico.

Varios expertos tributarios consultados estiman que a factura deste tipo de servizos oscila entre o 5% e o 15% da ganancia fiscal que obtén o cliente. Por tanto, o fisco debeu de deixar de ingresar un mínimo de 700.000 euros grazas ao asesoramento.

Por aquelas datas, Pedro Morenés, home moi próximo á Zarzuela que Rajoy nomeou ministro de Defensa, era conselleiro de Instalaza, principal fabricante español de bombas de acio. E xusto en xullo de 2008, o Goberno de Zapatero aprobou unha moratoria na produción destas armas tan daniñas.

Segundo denunciou con probas Human Rights Watch, algunhas das bombas producidas por Instalaza con Morenés no seu consello foron utilizadas por Muamar Gadafi na recente guerra que a OTAN con a participación de unidades españolas contribuíu a decantar a favor dos rebeldes. Pero o problema que pode afrontar Morenés coa súa chegada a Defensa non é só de orde moral, senón moi práctico e inmediato: Instalaza, en cuxo consello sentou o ministro até setembro segundo o Rexistro Mercantil reclama desde maio ao Goberno pola vía xudicial 40 millóns de euros de indemnización polos supostos danos causados coa moratoria.

Complexo militar-industrial

"Non ten precedentes que un representante destacado do complexo militar-industrial asuma directamente o Ministerio de Defensa e Morenés, sen dúbida, o é", opina Jordi Calvo, investigador do Centre Delàs, entidade pacifista especializada no comercio de armas.

A súa vinculación á industria que depende dos contratos de Defensa un dos Ministerios máis ameazados polos recortes vai moito máis alá de Instalaza: Morenés, secretario de Estado de Defensa e de Seguridade con Aznar, volve ao Ministerio desde a presidencia de Segur Ibérica, empresa á que Defensa encarga tarefas de seguridade privada aos atuneiros que faenan no Índico. E até agora sentaba nos consellos, entre outros, de MBDA, o grande fabricante mundial de mísiles que segundo o Centre Delàs tamén tivo a Gadafi entre os seus clientes; Kuitver, consultoría de i+D especializada en seguridade e defensa; Aritex Cading, que inclúe servizos de deseño militar industrial; Gamo Outdoor, grande fabricante estadounidense de rifles e pistolas, e I-Sec Iberia, consultoría para asuntos de seguridade.

Fondos da PAC

Se os pacifistas están en alerta máxima, os ecoloxistas tamén, tras o nomeamento de Miguel Arias Cañete como ministro de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente.

Xa durante a súa etapa de ministro de Agricultura con Aznar, Arias Cañete foi obxecto de polémica porque a súa esposa, Micaela Domecq, e a súa familia xestionaban empresas perceptoras de fondos procedentes da Política Agraria Común. Hoxe seguen á fronte de firmas de explotación agraria.

Porén agora Arias Cañete dirixirá tamén Medio Ambiente, a pesar de destacar á fronte de catro dos lobbies máis enfrontados aos ecoloxistas: o protrasvases en 2000, o ministro prometeu aos regadores que o transvasamento do Ebro se faría "por collóns", o petroleiro suma 326.000 euros en participacións do sector, o do automóbil posúe seis coches e unha moto, e preside a Fundación do RACE, cuxo fin é fomentar o uso do automóbil e o do ladrillo: coincidía con Ignacio López do Hierro, marido da secretaria xeral do PP, María Dores de Cospedal, no consello de Bami Newco, a empresa que refundó Joaquín Rivero, un dos reis caídos do sector, tras a súa defenestración de Metrovacesa e Gecina.

Os lobbies teñen outras terminais no novo Goberno: o ministro de Educación, José Ignacio Wert, suma xa décadas de vinculación ao Grupo Prisa, propietaria da principal editora de libros de texto, e foi asesor da presidencia do BBVA; o titular de Interior, Jorge Fernández Díaz, é moi próximo ao Opus Dei, e a CEOE non só rema na mesma dirección que Luís de Guindos senón que o xefe da Oficina Económica do presidente, Álvaro Nadal, é irmán dun vicesecretario da patronal, con quen comparte credo liberal.

En 2008, Luís de Guindos quizá non tiña elementos para saber que o seu propio banco estaba a un paso da quebra. Porén ninguén poderá acusar a Rajoy de non dar pistas sobre a política do seu Goberno desde o primeiro día.

O valor do soldado Manning

Gregorio Morán en Sin Permiso, traducido por nós.


Bush, Blair e Aznar son máis susceptíbeis dun tribunal de guerra que o honorábel soldado Bradley Manning

Agora que se dá tanto iso das enquisas ben pagadas sobre que opinión ten vostede de tal ou cal cousa, que logo xa se encargan eles de convertela nunha ferramenta moi útil para a institución que as subvenciona, proporía un reto. Sabe vostede quen foi Dreyfus, Alfred Dreyfus? O "caso Dreyfus"? Sairían as cousas máis inverosímiles.

Bradley Manning cumpriu 24 anos o sábado pasado en Fort Meade, preto de Washington, onde o día anterior se iniciou o consello de guerra que o pode levar á pena capital ou á cadea perpetua. Curioso destino para un Saxitario. Aseguran, quen saben diso, que adoitan ser xente propensa á simpatía e á boa sorte. Naceu nun pobo de Oklahoma, Crescent City, que non figura nos mapas. De pai gringo, veterano de guerra na Mariña, e nai británica.

Colleita do 87, carne de crise a partir da separación dos seus pais, errancia doméstica e logo a aprendizaxe da vida; estudos sen interese, descubrimento da súa homosexualidade, procura de algo no que mereza a pena aposentarse. Talento natural cara á informática. Era o seu.

O exército de Estados Unidos descobre nese raparigo rariño que acaba de apuntarse aos marines e que se manifesta descaradamente gai, un futuro guerreiro. Envíano a Iraq, á 10 ª División de Montaña, unidade especialmente activa fronte á insurxencia iraquí e afgá.

A guerra máis alucinante coa que abrimos o noso século XXI. O do soldado Manning eran os computadores; ascéndenno e ocúpase dos segredos peor gardados do imperio. Por moito que se queiran protexer dos hackers, os misterios da informática só os pode salvagardar outro hacker.

Tiña 21 anos cando foi destinado a Iraq e tarda apenas outro en descubrir esa cousa terríbel, abafadora, que consiste en sentirse axudante do verdugo. É algo que non está ao alcance de todos, porque hai xente que pode facelo durante toda a súa vida adulta e non apreciar a súa singularidade. O valente soldado Manning parece que o pillou enseguida. Primeiro foron as filmacións das matanzas de civís en Iraq, logo esas evocacións nazis filmadas por divertidos torturadores en Abu Graib, e por fin, a nosa Lubianka contemporánea que leva por nome Guantánamo. Non custa imaxinar aínda soldado sensíbel ante a impunidade criminal dos seus superiores. O difícil é resolver a ecuación vital; por salvar a honra e a dignidade, esnaquizarei a miña vida para sempre. E se só fose a vida? Será a calumnia, a traizón, a humillación pública, e como colofón, a difamación cotiá a mans dos depositarios da verdade histórica.

Cando deteñen ao soldado Bradley Manning a finais de maio de 2010 conseguiu pasar milleiros de informes secretos á rede Wikileaks para que se fagan públicos. Aí está o condensado dunha política de Estado no seu carácter ruín, desalmado, de bandoleiros de luxo. E sobre todo, impunes. Algúns dos nosos talentos locais, na inopia da súa frivolidade, fixeron o símil con Anacleto, axente secreto; nunca pedirán perdón, son funcionarios, e os funcionarios ao uso distínguense pola súa capacidade para non asumir responsabilidades. O Poder con todo tívoo moi claro desde o primeiro momento. Coa colaboración dun soplón, Adrian Lamo, ao que o incauto Manning confesou a súa fazaña, empezou a caza, implacábel.

Nin sequera os diarios máis importantes do noso mundo occidental, ilustrado e liberal, puideron soportar a presión do Departamento de Estado norteamericano. Unha cousa é a decadencia e outra conservar aínda o poder real sobre vidas e facendas. A lectura de Gibbon e o seu imperio romano en descomposición esixe unha lectura lenta, nada espasmódica. Aínda quedan moitos anos para un cambio de ciclo real, e ninguén pode garantir que sexa para mellor. O soldado Manning foi encarcerado en condicións da Inquisición, como ocorreu sempre, na antigüidade e a modernidade, sexa nazi, estaliniana ou imperialista. E como sempre, tamén empezou a demolición ética dos protagonistas. Julian Assange, o comunicador, converteuse nun violador de suecas. Violar suecas é o límite do machismo occidental, recoñezámolo nós, españois criados no subdesenvolvemento. A narrativa deses coitos con condón ou sen condón, voluntarios ou involuntarios, farase algún día un clásico da comedia picante. Nunca dous polvos tiveron tanta transcendencia histórica. O de Homero e A Iliada reduciríase a unha cuestionábel violencia de xénero.

Probablemente ante a figura de Bradley Manning moitos volverán repetir as frivolidades que se chegaron a dicir de Alfred Dreyfus, un cabaleiro burgués e xudeu, tan diferente deste Manning da marxinalidade. Evitamos rememorar os comentarios xornalísticos de entón, tan similares a estes de hoxe sobre a conspiración, o intento de minar a civilización occidental, a ofensa ao exército máis poderoso da terra, defensor da liberdade alí onde se atope? Manning foi encarcerado na base de marines de Quantico (Virginia) en condicións infrahumanas e alá pasou case un ano, durmindo en calzóns, sen sabas nin mantas, e coa luz acesa. Lémbralles algunha vella historia, hoxe tan xustamente deostada?

Probabelmente libre a vida, e mesmo se lle atenuará a cadea perpetua se asume denunciar a Julian Assange e o converte en reo da xustiza norteamericana. O seu avogado, David Codmas, empezou preguntando ao tribunal militar: onde está o dano?, onde o perigo? E tiña razón, o dano e o perigo era o do poder non o da cidadanía. Agora, ao parecer, debátese a un nivel máis baixo e exponse se o soldado Manning era un travesti ou sinxelamente un discapacitado. O único que non cabe admitir ante un tribunal militar é que obrou como un soldado consciente da súa conciencia democrática. A invasión de Iraq foi un crime que debeu levar aos tribunais a aquel trío que a promoveu e inventou as mentiras para o masacre. Bush, Blair e Aznar son máis susceptíbeis dun tribunal de guerra que o honorábel soldado Bradley Manning, que acaba de cumprir 24 anos e ao que nunca xamais lle deixarán ser novo, valente e digno.

Nunha desas crónicas que fan historia, Christophe Ayad, en Le Monde, describía o final do exército de Estados Unidos en Iraq: "Fóronse como ladróns, en metade da noite, sen dicir adeus e sen mirar atrás". Así abandonaban o 18 de decembro, á alba, un centenar de vehículos e os últimos 500 soldados da 1º división de cabalaría, o país que invadiran en 2003, co alborozo de tantos, hoxe taciturnos. Cruzaron o posto fronteirizo de Kuwait e pecharon, ou creron pechar, unha páxina miserábel da historia de EE. UU. Deixan un país máis esnaquizado, corrupto, dividido e sumido na miseria, do que atoparon con Sadam Husein, o seu veterano aliado de outrora.

E nesas páxinas de merda e sangue que eles escribiron, e cuxa pegada non se borrará en décadas, haberá polo menos un capítulo digno, un apartado adicado ao valor do soldado Brandley Manning, de Oklahoma, que foi capaz de pór ao descuberto eses fondos que xamais aparecen nos discursos. A verdade dunha guerra, os motivos dunha invasión, as razóns para cubrir unha mentira. Pagarao a un prezo que nós non seriamos capaces de asumir.

Hai tempos que alimentan a frivolidade como o orballo, o noso é un deles. E entón ocorre como noutras épocas, que alguén se pregunta para que tanta morte? Cen mil iraquís e 4.500 norteamericanos. E de seguro que en Estados Unidos, ademais das viúvas, os feridos -preto de 40.000-, o home que haberá de levar sobre si o castigo que non cumprirán os seus dirixentes será o Manning de Oklahoma, que se exhibirá como un traidor ata que o rescate unha novela, un ensaio, unha antigualla.


Gregorio Morán é un columnista habitual no diario barcelonés A Vangarda. Veterano resistente e loitador político no clandestino Partido Comunista de España baixo o franquismo, Morán é un xornalista de investigación que escribiu, entre outros, libros imprescindíbeis para entender o proceso que levou da ditadura franquista á monarquía parlamentaria actual.

25/12/2011

A diferença entre emigrar e sair a formar-se

Ângelo Pineda. Artigo tirado de Petiscos de Sociologia (aqui).

Pirámide da população da Galiza
Vem isto? É a pirâmide de população da Galiza estimada em janeiro de 2010, também conhecida como "problema". A moda, o número mais grande de galegos e galegas têm 33 anos. Se descermos apartir dessa idade o perfil da pirâmide encolhe de maneira drástica. Isto significa que a gente nova não sobra precisamente...

Por quê falo nisto? Porque segundo a conselheira Mato, se forem certas as cifras do BNG sobre a emigração juvenil, não ficaria já nenhum galego... Pois bem, Galiza já se está a vaziar. Não é um problema de agora e certamente, o bipartido não soube pôr remêdio. Um político inteligente poderia dizer isto e aludir a que se está a trabalhar em medidas para inverter a tendência. Mas não havia político inteligente nenhum, tratava-se de Beatriz Mato. Na incontinência verbal de quem tem maioria absoluta e pensa que Galiza é a sua leira a conselheira disse coisas como que a gente nova não emigra por falta de oportunidades, senão para formar-se. Comentou que não se trata de verdadeira emigração, porque são situações transitórias e que também vem muita gente de outras comunidades. Acabou dizendo que os dados apresentados pela oposição estavam enviessados e que não concordavam com os da Conselharia. Pois muito bem.

Estes que vem, são os dados das pessoas jovens que entraram e sairam de Galiza por motivos laborais em 2010 procedentes ou em direcção a outras comunidades autónomas. Entraram 7022, não está mal, não é? Estaria melhor se não tivessem saído 9759; quer dizer, 2737 de diferença. Podem não parecer muitas, mas acontece duas coisas: o ritmo de entrada de trabalhadores e trabalhadoras na Galiza manteve-se mais ou menos constante durante a década; no entanto, o ritmo de saída desceu em 2010 até um nível comparativamente baixo. O qual, como disse nalguma outra ocasião, não é mérito do atual governo, senão da crise. De fato, logo da importante queda no número de saídas desde 2007 (ano no que saíram perto de 50000 trabalhadores), desde 2009 adverte-se um ligeiro esfreio. Por outro lado, se olharmos as coisas com uma certa distância; por exemplo desde 2006, as cifras começam a ter uma dimensão significativa:


Já são 15207 jovens de difereça. Se continuarem alargando o periodo, a cifra medra porque na Galiza sempre entram menos dos que saem.

Não se devem fazer predicções para evitar o risco de errar, mas tenho a impressão que a emigração volverá a subir singelamente quando a gente nova veja que com a crise, todo o mundo vai mal mas sensivelmente melhor que no país. Neste senso, o panorama ilusório descrito pela senhora Mato não tem muito a ver com a realidade:

O balanço detalhado do saldo migratório com outras comunidades deixa Galiza claramente de perdedora. Claro que há alguma comunidade com a que o saldo é possitivo. Por exemplo Andaluzia ou Extremadura. Mas supõem uma proporção muito pequena dessa troca e também deveriamos considerar que existem 1541989 andaluzes novos e apenas 429795 galegos nessas franjas de idade. A deputada Pontón comparou a situação com uma verba orçamentária da Xunta para o aeroporto do Prat. A comparação é desafortunada: seria como uma verba orçamentária para o aeroporto de Barajas.

Sobre a transitoriedade da emigração... Enfim, é difícil ser tão idiota. A emigração não se define por carácter permanente, desse jeito seria impossível sinalar algum movimento como migratório porque a priori não sabemos se quem emigra vai voltar ou não. Mas basta ver a diferença constante na série temporal entre o montante de quem marcha e de quem entra para deduzir que essas "estádias por formação" não são tão transitórias como a senhora conselheira quer fazer ver e, seja como for, obrigariam-na a revisar a qualidade dos diferentes níveis de ensino no país.

É claro, formação... O pior não é que intente enganar à opinião pública, o pior é que pretende reduzi-la ao estado de inteligência vegetal. Como vão marchar por formação se os dados de mobilidade que própria conselheira empregou para acusar à deputada do BNG pela emigração em 2007 são de mobilidade laboral? São os dados do Instituto Galego das Qualificações. Não são os meus dados, também não são os da senhora Pontón... são os seus!