Mostrando postagens com marcador PNV. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador PNV. Mostrar todas as postagens

04/06/2014

Uma abdicação humilhante para um golpe de perspetivas nada encantadoras

Antoni Domènech, G. Buster e Daniel Raventós.
 
 
 
Mais artigos relacionados: 



Juan Carlos de Borbón tomou-nos a todos por surpresa a primeira hora da manhã da segunda-feira anunciando a abdicação da Coroa. Muito provavelmente é verdadeira a versão oficial, segundo a qual se trata de uma decisão tomada faz meses, e em cujo segredo estavam só os muito achegados à Casa Real, Rajoy e Rubalcaba. A abdicação estaria, por conseguinte, concebida por esse pequeno cenáculo, pelo menos, como um primeiro movimento de peça destinado a recompor parcialmente, e até onde se possa, os fenecidos acordos básicos que configuraram o arco político dinástico da Transição (UCD, PSOE, PCE-PSUC -depois IU/ICV-, AP -logo PP-, CiU e PNV e outras formações regionais menores). E mais perentoriamente ainda, a encarar algumas reformas constitucionais que lhes permitam enfrentar com alguma perspetiva minimamente razoável de negociação ao massivo desafio independentista catalão, que tem citas decisivas com a rua e com as urnas o 11 de setembro e o 9 de novembro próximos.  E a partir daí, talvez começar uma "segunda Transição" -também protagonizada e controlada pelas elites- capaz de reverter manifesta-a crise da Segunda Restauração e insuflarle um novo sopro de vida.

Mas só os néscios -e o lumpen académico conspiracionista ou estruturalista- podem achar que as elites, além de ser malíssimas, não cometem nunca erros políticos de bulto. É-o a jogada da abdicação? Seguramente não, no sentido em que no xadrez não considerar-se-ia necessariamente uma má jogada um "movimento forçado". Mas em política os tempos e os ritmos têm um papel bem mais importante que nos jogos de mesa de informação perfeita. E o movimento forçado da abdicação não se produziu no momento idóneo fantasiado (justo após as eleições europeias, para que não passasse fatura política eleitoral às suas valedores e ideadores, e com tempo por diante para encarar de outra maneira a vertigem catalão). Senão depois do resultado eleitoral inesperadamente catastrófico colheitado pelo bipartidismo dinástico, cuja primeira consequência foi a defenestração política de Rubalcaba, arteramente adiada em umas semanas. Todos os indícios apontam a que a decisão de que o anúncio se produzisse precisamente a segunda-feira foi tomada com certos nervos e vacilações de última hora, que explicariam a impressão de improvisación comunicada à opinião pública, bem como a inexplicable "cantada" protocolar de que fosse o Rajoy, e não o próprio rei, quem comparecesse primeiro ante os meios de comunicação.

O momento não resulta precisamente oportuno para os desacreditados interesses de quem precisam perpetuar com barbeies amanhados em segredo o lamentável statu quo presente.

Não é um bom momento, pelo cedo, para o próprio Príncipe das Astúrias, quem, de ter sucesso a delicada manobra sucessória, começará o seu reinado tendo que fechar com os numerosos cabos ainda soltos dos inúmeros escândalos protagonizados nestes últimos anos pela Família Real, singularmente o do caso Noos de Urdangarín e a sua esposa, a Infanta Cristina (irmã do herdeiro ao Trono). Por se fosse pouco, o inexperimentado herdeiro, que mal tinha uso de razão quando se forjaram as velhas cumplicidades tecidas pelo famoso tranquil, Jordi, tranquil do 23F de 1981, terá que começar o seu reinado lidando nada menos que com o bravíssimo processo democrático independentista catalão em curso, esse inadvertido icebergue político em que terminou dando o fastioso Titanic da Segunda Restauração bourbônica.  Bem é verdade que nenhum momento seria aqui suficientemente bom do tudo, e que alguns esperarão jogar a carta de que o novo capitão do Titanic é também Príncipe de Girona?

Não é bom momento, desde logo, para os passageiros de primeira classe desse Titanic. Precisamente quando as eleições europeias acabam de fazer patente o colapso do bipartidismo dinástico, muro principal de carga do criminoso cártel formado pelas grandes empresas do Ibex, os grandes grupos mediáticos de comunicação e boa parte de dirigentes e exdirigentes de PP, PSOE, CiU e PNV, largas portas giratórias mediante: um cártel enseñoreado do capitalismo oligopólico de amiguetes politicamente promíscuos em que terminou fraguando a economia política da Transição e ao que a eclosão da crise capitalista mundial e a sua péssima gestão por parte da UE pôs de pernas para o ar provocando um inaudito sofrimento entre a população trabalhadora espanhola.

Mas não é bom momento, sobretudo, para um PSOE mais afundado eleitoralmente que nunca, totalmente desnortado ideológico-politicamente e assaz desenvencilhado organizativamente. O seu secretário geral, Rubalcaba, tinha-se visto precisamente forçado a anunciar a sua "abdicação" de maus modos em uns dias antes que o monarca, embora para a fazer efetiva após ele. As razões resultam agora evidentes: tinha que paralisar qualquer reação dos barões territoriais e do grupo parlamentar socialista no processo sucessório, que não por constitucional é menos antidemocrático. E é evidente que muitos socialistas começaram a compreender depois das eleições europeias -uns de boa fé, outros porque à força aforcan- que a única alternativa à "pasokização" irreversível do PSOE é um giro drástico e credível à esquerda. Que farão agora, no momento crítico desta inoportuna sucessão monárquica? Aparecer coram populo como parte essencial de uma "casta" empenhada em arrebatar a todos os povos da Espanha, e não só ao catalão, o "direito a decidir", votando nas Cortes com o PP e com a UPyD a Lei orgânica ad hoc que necessariamente terá que regular esta sucessão hereditaria? A única voz dissidente na direção socialista -para além das posturas das Juventudes Socialistas e Esquerda Socialista- foi a de Eduardo Madina, quem, depois de reafirmar a sua "republicanismo", assegurou com ingenuidade digna de melhor causa que o voto positivo do seu grupo parlamentar à Lei Orgânica não fecharia o debate sobre a forma de Estado em uma reforma constitucional posterior. Sendo realistas, o que verosimilhantemente fecharia para sempre é a credibilidade de qualquer eventual giro à esquerda do PSOE no seu Congresso de julho.

E daí fará a UGT? As primeiras declarações de Candido Méndez foram para exigir uma reforma constitucional no seu momento sobre a partilha territorial e as consultas diretas aos cidadãos. Perguntado sobre a república, Méndez afirmou que UGT não propô-la-ia, mas que em caso que surgisse a questão (?) o seu sindicato é uma força republicana. O tempo para reagir é muito, muito curto. Ao menos, CCOO já emitiu um rápido comunicado se somando laconicamente às vozes que exigem um referendo constitucional.

Lembre-se que uma Lei orgânica -desenvolvimento da Constituição- exige não só os 2/3 de maioria absoluta (que agora mesmo ainda os somam PP/PSOE nos Cortes), senão além disso, por razões de legitimidade política, que não tenha uma oposição muito evidente no terço restante. Como poderiam votar a favor ou inclusive se abster CiU e PNV, como anunciaram, após a proibição da consulta catalã?  Pelo demais, o pacto na sombra entre Rubalcaba, Rajoy e a Coroa, para ser efetivo e não uma simples manobra para sair do passo, tem que abrir perspetivas para uma reforma constitucional controlada que ofereça a negociação de uma formula territorial minimamente razoável a CiU, e embora vá já com muito atraso, que apareça imediatamente como uma alternativa plausível ao que a imprensa veio chamando o "choque de comboios" da Diada o 11S e da consulta de autodeterminação o 9N. Esta e não outra parece ser a explicação do voto afirmativo empenhado hoje por CiU. E assalta imediatamente a pergunta: a que custo manterá ERC o seu apoio ao governo da Generalitat com a só justificativa de não entorpecer os preparativos da Diada e a Consulta? E quanto tempo seguirá calada a ANC ante a cumplicidade de CiU com o processo sucessório espanhol?

Por motivos óbvios, o cenáculo que desenhou esta espécie inesperadamente constitucional para iniciar a farsa de uma segunda Transição demediada não pode ir a uma reforma constitucional que exija referendo. Isto é, as suas reformas não poderiam tocar, segundo o art. 168, nem o Titulo Preliminar, nem o I nem o II. À espera de descobrir o trapicheiro artilúgio jurídico que se prepara, parece quase impossível oferecer nada razoável a CiU -inclusive a Durán- que não passe por tocar esses Títulos da Constituição do 78. Por conseguinte, Rajoy e Rubalcaba enfrentam-se a um verdadeiro dilema: ou abandonar toda a ideia de reforma constitucional, ou submeter as acometidas a referendo. E Mas e Durán, à de aceitar como boa uma promessa insustanciada para salvar o regime que levou ao Tribunal Constitucional a reforma do Estatut aprovada pelo povo catalão ou seguir acompanhando o processo democrático independentista.

É verosímil a conjetura de que o Rei anuncie a toda a pressa a sua intenção de abdicar -em vez de esperar, por exemplo, ainda em umas semanas a que amainara a tormenta das europeias- pensando que se esgotava o tempo no que o PSOE de Rubalcaba poderia ainda perpetrar in extremis et in angustis, antes de se iniciar a desbandada, uma última desonra  a esta pátria da que tanto se enchem todos as boca-abertas e não deixar só e desairado ao PP na votação da Lei sucesoria redigida pelo governo.

Por isso se trata de uma abdicação humilhante: para o próprio rei, desde logo. Mas, sobretudo, para o PSOE, se é que os seus milhares de militantes de verdade socialistas e de verdade republicanos não conseguem ser capazes do impedir. Porque a paisagem "reformador" que veríamos após o trâmite parlamentar da Lei orgânica não poderia ser mais desolador: o outrora povoado arco político dinástico, reduzido agora mal a um PP em horas baixas e a um PSOE pasokizado desde acima, desventrado e desangrado pelo estúpido harakiri de um Rubalcaba que o que único que para valer aprendeu na escola de Felipe González é a sinistra arte "política" de levar às gentes para onde de jeito nenhum querem ir.

Enquanto, as praças se enchem de cidadãos indignados que se negam a jogar o papel de comparsas no triste carnaval da Coroação. IU, ICV-EUiA, ANOVA, Podemos, Equo-Compromís, o BNG e diferentes forças e organizações das esquerdas sociais chamaram imediatamente a lutar pela convocação de um referendo em exercício do "direito a decidir" de todos os cidadãos do Reino da Espanha. Não demorarão em secundá-las outras: a coisa não oferece dúvida. A erosão de legitimidade do regime constatada recentemente nas urnas fá-se-á ainda mais irreversível no meio da ruborizante campanha mediática arteira ad maiorem regis gloriam à que assistem estupefactos os diferentes povos da Espanha. Até as eleições autárquicas e autonómicas de maio de 2015, quando as gentes fartas de tanta e tão grosseira manipulação no seu nome possam por fim expressar nas urnas a favor das forças do grande bloco republicano político-social que se anuncia.

É mais, postos a jogar esta partida de xadrez a que se nos força, que sentido teria para IU continuar a ser a peana sobre a que se levanta o poder de Susana Díaz, novo factotum do PSOE no governo autonómico andaluz, uma vez se fez hoje pública a sua participação na conspiração dos poderosos para negar ao povo andaluz que possa fazer ouvir a sua voz nesta questão democrática essencial? IU deve propor-se muito seriamente provocar umas eleições antecipadas nas que o povo andaluz possa se expressar imediatamente nesta crucial disjuntiva entre a pseudoreforma teimada do regime ou a abertura de um processo democrático constituinte

Passe o que passe, os republicanos espanhóis sempre terão que agradecer ao povo catalão a inestimável ajuda democrática prestada neste final de tragicomédia chabacana da Segunda Restauração. Mas fica aos democratas catalães -também em proveito próprio- um último esforço por realizar, talvez o mais difícil e delicado: acompassar republicano-fraternalmente e sem tardança a sua justa luta pelo "direito a decidir" do povoo catalão com a luta pelo "direito a decidir" de todos os povos da Espanha. Oxalá saibamos todos estar à altura das circunstâncias. Porque, como diz o refrão chinês que tanto gostava a Hobsbawm, não poupar-se-nos-á viver em "tempos de interessantes".

30/12/2013

Mercadona e El Corte Inglés detrás da nova reforma do Código Penal

Notícia tirada de La Marea (aqui) e traduzida por À revolta entre a mocidade. A diferença do habitual neste blogue o negrito pertence ao artigo original.


NOTA PRELIMINAR DO TRADUTOR GALEGO

Desde a revolução francesa a aspiração máxima da canalha era ingressar de cheio no âmbito da loi civil, para o que era preciso pôr fim ao despotismo da loi de famille subcivil e não apenas com o da loi politique supracivil, como condição para elevar-se como cidadãos de pleno direito numa vida civil de pessoas livres e iguais. Isto quem melhor o exprimiu e o entendeu foi Robespierre e os seus partidários.

 A contra-reforma do aborto (aqui),  o esbanjamento do estado social e das aposentadorias, as reformas laborais (aqui), o assalto da autonomia local e a recentralização do Estado espanhol (aqui) ou a reforma do código penal (aqui) visam reforçar a loi de famille e a loi politique no programa comum do corporativismo católico e do fascismo subvertendo assim à cidadania em súbditos.

 É a antítese do alvo da nova esquerda que procura a emancipação social e nacional de todas e todos, como no caso de Anova-Irmandade Nacionalista (aqui), da esquerda que luta por construir o socialismo e a república para o século XXI. Por outras palavras, a política legislativa do PP a favor dos ricos e poderosos é a negação da promessa duma sociedade civil composta de cidadãos livres e iguais e universalmente também livres (a fraternidade), sem espaços para a dominação. É a negação da pretensão democrática moderna de civilizar a loi polotoque parlamentarizando radicalmente a vida política e abrindo espaços de deliberação republicana entre todos os interesses presentes na sociedade civil e não apenas favorecendo os interesses particulares dos poderosos e furtando qualquer lanho de democracia dentro do mundo da empresa onde impera a vontade dum PATER FAMILIAS sendo os seus restantes integrantes os seus servos, como Antigo Regime dependiam do senhor feudal. O ultraliberaismo e o nacional-catolicismo são então aliados nesta nova ofensiva do mundo capital contra o mundo do trabalho espalhando a antipolítica e negando a existência de classes.


A Associação Espanhola de Codificação Comercial (AECOC) fundou-se em 1977 e as suas empresas associadas representam aproximadamente 20% do Produto interno bruto do Estado espanhol. Mercadona, O Corte Inglês, Coca-Cola, Caprabo, Fnac, Carrefour e Mango são algumas das 30 grandes empresas de AECOC que, através do Comité de Prevenção de Perda, têm como uma das suas finalidades pressionar às administrações e fazer lobby para que as suas exigências empresariais se façam lei. No que levamos de ano, várias reformas legais seguiram o caminho assinalado pelas empresas de Juan Roig (Mercadona) ou Isidoro Álvarez (El Corte Inglés): a reforma do Código Penal, que converteu o furto em delito; a Lei de Segurança Privada, que atribuiu maiores poderes aos vigilantes e concede-lhes estatus de autoridade; a Lei de Segurança Cidadã, que penaliza desobedecer a dita autoridade; e a ordenança autárquica de Madrid, que proíbe a mendicidade junto aos supermercados.

As empresas de distribuição sofrem uns 130.000 furtos ao ano, segundo fontes do setor. Deles, só se denuncia 18%, já que se considera que com a lei atual não compensa interpor uma denúncia pela escassez de resultados. É por isso que as modificações da Lei de Segurança Privada e a inclusão do furto como delito no Código Penal ajudará a paliar um dos problemas do setor.

As declarações do secretário de Estado de Segurança, Francisco Martínez, o passado 11 de dezembro, -nas que reconhecia que a Lei de Segurança Privada pretendia ajudar ao setor da segurança privada, abrindo novos mercados e possibilidades de negócio- deixavam fora de dúvida que prestava atenção às exigências que o lobby das distribuidoras realiza desde faz muitos anos. AECOC teve um papel muito ativo na concessão da categoria de autoridade aos vigilantes privados, o que lhes permite deter e identificar, bem como na atribuição de novas concorrências em matéria de ordem público para os vigilantes de polígonos e áreas comerciais. Durante 2012, AECOC manteve reuniões com as direcções-gerais dos Mossos d'Esquadra, Policia civil e Corpo Nacional de Polícia para explicar o labor que se está a desenvolver através do Comité de Prevenção de Perda e estabelecer vínculos de participação entre a esfera pública e a privada em matéria de segurança.

Ferran Masip, membro do Comité de Prevenção de Perda de AECOC e do Comité de Segurança da Associação Espanhola de Revendedoras, Autoserviços e Supermercados (ASEDAS), na que figuram como membros importantes Mercadona e Dia, já expressava em junho de 2012 a necessidade de outorgar maiores poderes aos vigilantes de segurança. "Permitamos que os vigilantes de segurança sejam 'agentes da autoridade', como o foram antes da modificação da Lei em 1995, nas empresas, organismos e entidades nos que pelo seu empenho diário se considere necessário'. Finalmente, a medida foi recolhida no projeto de Lei de Segurança Privada: o artigo 31 diz* que "considerar-se-ão agressões e desobediências a agentes da autoridade as que se cometam contra o pessoal de segurança privada devidamente identificado com ocasião ou como consequência do exercício das suas funções".

No seminário de AECOC sobre a prevenção de perda que se celebrou em Madrid em novembro e que contou com a presença do secretário de Estado de Justiça, abordaram-se as novas reformas e a sua incidência no setor. O catedrático de Direito da UCM Jesús Zarzalejos declarou que o interesse de AECOC "não se esgota com a reforma do Código Processual Penal, senão que se procura um procedimento mais ágil e eficiente. Por isso, para conseguir o sistema integral de segurança no comércio, precisa-se a reforma processual junto à modificação da Lei de Vigilância, e realizar emendas ao projeto de Lei de Segurança Privada". Esta reforma legal, aprovada com os votos de PP, PNV e CiU, recolhe todas as exigências relativas ao modo de atuação dos vigilantes de segurança, já que permitir-lhes-á deter a quem cometam um furto ao estar já considerado um delito.

O furto como delito

Um dos preceitos da associação empresarial é detetar oportunidades de melhoria através de comités, que funcionam como verdadeiros lobbys. Um destes é o Comité da Prevenção de Perda Desconhecida. Este grupo de pressão tem, entre outros muitos cometidos, o de tentar transladar à opinião pública e ao Governo as suas exigências no relativo à penalização do furto, já que, em 2009,  93% das empresas de AECOC considerava que o Código Penal era muito laxo com o furto. Um dos pontos referidos ao furto diz assim: "Ao igual que no furto interno, no caso dos furtos ocasionados pelos clientes devemos extremar as precauções à hora de estabelecer conexões entre estes e determinadas etnias, classes sociais, etc... Apesar de que existam dados fiáveis que revelem a existência de grupos populacionais de maior risco, é fácil que alguma declaração ou comentário possa ser malinterpretado adquirindo carácter xenófobo ou classista".

O lobby empresarial leva muitos anos pedindo à administração a inclusão do furto como um delito, tal e como reconhece na sua memória de 2012. Nela, AECOC indica que desde o Comité de Prevenção de Perda se mantiveram reuniões com o Ministério de Justiça, a Promotoria Geral do Estado e o Conselho Geral do Poder Judicial para que se incluíssem as suas petições no Anteprojeto de Reforma do Código Penal.

AECOC recolhe na sua memória como um lucro do ano a inclusão do furto como delito no código penal: "AECOC consegue transladar as suas propostas para que sejam recolhas no Anteprojeto de Reforma com o fim de conseguir um endurecimento das penas por este tipo de ações e de frenar a reincidência".

A estreita colaboração com o Ministério de Justiça ficou patente quando, no XV Seminário AECOC de Prevenção de Perda celebrado em 2012, o secretário de Estado de Segurança, Ignacio Ulloa, se expressou nos termos exigidos pela associação empresarial. Ulloa transmitiu ante os empresários a convicção do Governo para que o furto deixasse de figurar como uma falta e fora incluído no Código Penal como delito, independentemente do valor do produto subtraído. Ulloa defendeu que o furto era uma "ação criminosa" que estava a ser abordada desde uma conceção garantista.

No seu projeto de Lei Orgânica, o Governo incluiu a supressão das faltas por infrações contra o património. Por conseguinte, todos os supostos, incluído o furto, passam a ser delitos e a estar castigados com penas dentre 6 e 18 meses de cárcere, incluindo como atenuante a situação económica quando o valor do subtraído não supere os 1.000 euros.

Mendicidade e prostituição na porta do súper


Não só no relativo à segurança privada e à modificação do Código Penal foram sensíveis as administrações públicas com estas grandes empresas. O rascunho da ordenança de convivência da Câmara municipal de Madrid recolhe no seu artigo 10.2 que "não se permite exercer a mendicidade nas entradas e saídas de centros educativos, de atenção social, hospitais, estabelecimentos comerciais e empresariais". Segundo uma informação de Quico Alsedo no Mundo, um advogado de Mercadona agradeceu em uma reunião celebrada em Madrid com Carlos Martínez Serrano, coordenador de Assuntos Sociais da Câmara municipal, a inclusão deste ponto, devido ao suposto prejuízo que a mendicidade ocasiona nos seus estabelecimentos, dada a existência de uma mendicidade organizada muito dolosa. O representante de Mercadona chegou a pedir à Câmara municipal uma mudança na lei no relativo à prostituição: "Quereríamos que na norma que o persegue se dissesse não só shoppings, senão estabelecimentos, porque os centros são um tipo de estabelecimento comercial, um tipo muito definido, e não queremos que se exclua ao pequeno nem médio comércio".

O modelo de segurança que se instaurou com estas modificações é o que leva perseguindo AECOC desde faz anos. Graças à nova Lei de Segurança Privada, o Código Penal e a Lei de Segurança Cidadã, um vigilante privado poderá deter, cachear e identificar a um suspeito de ter subtraído uma barra de pão. O cidadão que o desobedeça por se saber inocente poderia ser sancionado com uma multa de 1.000 a 30.000 euros, segundo a nova Lei de Segurança Cidadã.

O labor do lobby de AECOC rege-se por um um decálogo de comunicação que recomenda, entre outras coisas, não ir a tertúlias televisivas de máxima audiência.

*Nota: uma posterior modificação do artigo 31 da Lei de Segurança Privada deixou-o redigido da seguinte forma: "Considerar-se-ão agressões e desobediencias a agentes da autoridade as que se cometam contra o pessoal de segurança privada, devidamente identificado, quando desenvolva atividades de segurança privada em cooperação e baixo o comando das Forças e Corpos de Segurança."

30/10/2012

Hexemonía abertzale

Ramón Zallo. Artigo tirado de Sin Permiso (aquí) e traducido por Á revolta entre a mocidade.



Por fin pasouse esta etapa artificial da nosa vida política. Un alivio!. A exclusión duns e o oportunismo de quen querían tocar poder custe o que custe, permitiu que tivésemos un goberno non representativo e de escaso voo no peor dos momentos.

Sociedade de 2/3 e a tres alicerces

Os nacionalismos arrasaron. Mobilizáronse e competido cos outros, e entre si. Acabouse o do país dividido pola metade, cando a proporción chega case aos 2/3 (64% de escanos). Teoricamente nada impide que con esas maiorías se faga un país á medida. Outra cousa é que se queira ou se acerte.

Os nacionalistas en conxunto dan tamén o sorpasso en Araba (48% do voto), logrando o PNV o liderado (25,8%) e unha boa posición Bildu (nada menos que o 22%). Se se sumase o voto de EU aos nacionalistas, e o de UPyD a PP e PSE, as forzas serían de 52,6% fronte a 42%. Algo cambiou; mais segue sendo un territorio a catro bandas e dous flancos: UPy D (3,5%) e Esquerda Unida (4,6%).

Tamén se acabou, provisionalmente, o do país a 4 ou 5 forzas. É, polo menos provisionalmente, un país a tres, un trípode. O PP chegou ao 20% en 1998, pero agora quedouse no 11,7%. Xustificar a política de Rajoy, parecerse a Mayor Oreja e a sobreatención ás aguilladas de UPyD minaron o novo ar de Basagoiti. Non é unha porcentaxe testemuñal, mais si moi afastada dos postos de influencia. Ademais, aínda haberá de pagar máis facturas en próximos comicios polas desfeitas que faga Rajoy de aquí en diante, e que non serán poucos. Máis cintura no tema das vítimas non lles viría mal.

O desastre práctico de EU (Batua e Anitza) non se produciu porque non houbese espazo senón por autoimplosión. A indignación pola crise favorecía o seu ascenso como nas Eleccións Xerais ou en Galiza. Sumando ambos, tiveron -a pesar do espectáculo- 11.000 votos máis que en 2009. A falta dun imposíbel acordo para unha candidatura conxunta polas feridas abertas, non sería razoábel, mesmo para pór os vimbios da súa reconciliación, que Ezker Batua retirase a candidatura, e chamado a votar a Arana? Dirán que por que non ao revés?. E é verdade. Pero o cainismo nubla a percepción e agora o camiño de ambas as faccións será moito máis difícil e, posibelmente, pase pola xubilación anticipada dunha parte dos seus dirixentes. Os lazos co 15M poden abrir un novo camiño.

PNV, un éxito

O éxito do PNV é indubitábel: gana con folgura en Bizkaia, é líder en Araba e iguala a Bildu en Gipuzkoa. O PNV vence en todas as capitais, así como nas Marxes dereita e esquerda da Ria (salvo Portugalete) confirmando o voto urbano e de zonas tradicionalmente de clase traballadora.

O PNV recupera a centralidade, reivindica a gobernabilidade na crise e recolleu o voto dun nacionalismo tranquilo, á espera de ver a aposta de Catalunya (tocaríalles esta vez aos cataláns experimentar, pensan no PNV). Aínda que non fose o seu record en Eleccións Autonómicas en solitario (Ibarretxe conseguiu 16.000 votos máis, e baixou lixeiramente en número de votos en Bizkaia e Araba, e subiu algo, e é unha importante novidade, en Gipuzkoa) o certo é que obtivo 60.000 votos máis que nas Eleccións locais e nas Xerais de 2011. Así mesmo, recolleu bastante voto de xentes de orde (do PP e PSE) que quixeron concentrar voto para frear a Bildu. Ese apoio non axuda á innovación política.

Esta é unha lexislatura na que Urkullu ten marxe para marcarlle o itinerario da pacificación a Rajoy, especialmente, no capítulo que está máis bloqueado: os presos. Menos claros son o percorrido que queira e poida facer para un novo marco político e a marxe para xestionar a crise desde uns Orzamentos que se adiviñan recortados para 2013 e 2014, polo menos.

Ten todo o campo aberto para elixir a modalidade de Goberno que queira para unha lexislatura de xestión e para a que non prometeu grandes xiros. Pero hai un movemento sindical moi potente coas súas propias ideas sobre a crise e unha marea soberanista que pode mobilizarse por acicates varios (Escocia, Catalunya, eleccións navarras..). Tranquilidade non vai haber, precisamente.


Bildu confirma un chan

En Gipuzkoa, Bildu aguanta como líder, a pesar do desgaste da xestión e a forte e longa campaña en contra á que se lle someteu. Pero o PNV de Egibar alcánzalle. Haberá de reflexionar sobre a erosión sufrida e a perda de Donostia.

Bildu tivo un bo resultado mais inferior á expectativa e o seu peso en Bilbao é relativo. Conságrase como segunda forza. Sitúase en sucesivos comicios nun chan de 277.000 (2012), o que significa que a porcentaxe en que se movía nos 80 (16% do electorado) rolda xa repetidamente o 25%. E non puido contar cun partido legalizado, unhas finanzas de apoio e un dirixente carismático en liberdade. O mérito é evidente.

Visto o discurso do PNV, é impensábel unha alianza PNV-Bildu posto que hai dous proxectos distintos aínda que Urkullu di que en 2015 moverá ficha. Bildu aínda non lle pode disputar a hexemonía ao PNV -en Bilbao ten unha materia pendente-, mais ten a posibilidade de expor unha alternatividade programática global e temática.Vivimos unha etapa excepcional que require de novas ideas.


O PSE-EE


 O PSE-EE pactou con quen non debía e, por cálculo e pánico, adiantou as eleccións. Non quixo pagar os pratos duns orzamentos difíciles de aprobar e de carácter restritivo, e contou con meses para desmarcarse da longa sombra de Rajoy "o recortador". Igualmente Rubalcaba foi unha mala compañía no tema da paz e unha oposición frouxa á política social de Rajoy.

Tivo así outro descenso consecutivo. Os 430.000 votos das xerais de 2008 quedáronse en menos da metade (211.939), e aínda peor tería sido se non chega a romper o pacto PSE-PP. Os cogobernantes deste período de paréntese pasan á condición de 3ª e 4ª forza. Claro que a importante abstención (34,1%) indica certo desapego ou incredulidade social polos proxectos políticos e, posibelmente, apuntamento á existencia dun sector que, decepcionado con López e Rajoy, tampouco quixo votar abertzale.

Emprenderá o PSE o xiro vasquista e de esquerda que lle demandaba Egiguren? De esquerda pode ser, mais dependerá dos pactos de lexislatura ao que parecen abocados co PNV. É máis, a pesar da catástrofe, ten a chave da gobernabilidade. Caeu de pé. O xiro vasquista parece máis difícil, porque xa non quedan vasquistas no aparello. Non lles vexo a Ares ou Pastor nese papel cando Patxi se vaia a Madrid.

O debate fiscal e o modelo institucional interno -fóra de pacto co PSE-EE- é unha oportunidade para marcar territorio e para unha alianza puntual con Bildu. Pero suman 37, os mesmos que PNV e PP. E que fará UPyD? E Lerroux que faría? Misterio!

22/06/2012

Reino de España: á sombra de Grecia, segundo rescate e “goberno de unidade nacional”

Antoni Doménech, Daniel Raventós e G. Búster. Artigo tirado de SinPermiso (aquí) e traducido por Revolta Irmandiña.



Sabía o goberno Rajoy o que acordara na teleconferencia do Eurogrupo en que se achandou a solicitar oficialmente o rescate do sector financeiro español? Esta é a pregunta que dominou a vida política e os medios de comunicación no Reino de España e en Europa durante toda a pasada semana, cacofonía rebosante de declaracións, roldas de prensa, chamadas á confianza, aseveracións rotundas e desmentidos vergoñantes, mentres os xuros da débeda soberana seguía subindo, até pasar o listón de 7%.

Tratábase de enviar o sinal dunha "decisión política" de solidariedade europea e de compromiso co Pacto Fiscal, segundo o negociador español, o ministro de economía De Guindos. Mentres, enviábase paralelamente ao pobo grego outra mensaxe de chantaxe e ameazas, porque segundo o ministro de finanzas alemán, Schäuble, a solidariedade europea chega até onde alcance o compromiso co Pacto Fiscal. Nin un milímetro máis aló, que é onde comeza o inferno neoliberal: o "corralito", a falta de pagamentos da débeda, o peche do financiamento dos bancos privados polo BCE, o fin das subministracións de insulina e citostáticos nos hospitais, a retención dos salarios de funcionarios, médicos e mestres, a saída do euro, a desvalorización incontrolábel. Miseria total e morte civil da nación, pois..

Explicar neste contexto se había, no rescate español, "condicións", até onde chegaban, ou a quen demos afectaban, converteuse en misión imposíbel para o goberno Rajoy, que veu a revelar no proceso unha estupefaciente incompetencia. Polo momento, enterquecíase en negar a maior: que coa súa "solicitude oficial" -imprudente e atropelladamente forzada polos poderes fácticos que de verdade contan no mundo co primordial obxectivo de lanzar un órdago amedrentante á democracia grega- pasaramos dunha aplicación preventiva dos termos do rescate polos "homes de gris" do propio goberno do PP a unha aplicación intervida dese mesmo rescate polos "homes de negro" da Troika.

Imos contar mentiras: catro rotundos desmentidos da troika á versión oficial

Vale a pena lembrar o catro puntos concretos nos que o goberno Rajoy foi desmentido en cuestión de horas polas distintas institucións comunitarias e o FMI en relación co que acordou na reunión do Eurogrupo:

1-     "Condicións favorábeis": segundo Rajoy e De Guindos, o Goberno obtivera, logo de "presionar" á UE, unhas "condicións moi favorábeis" en relación ao mercado para a liña de crédito dos 100.000 millóns de euros ao FROB, con garantía do estado. Aos poucos días, as institucións comunitarias filtraron que a taxa de interese para o FROB estaría entre o 3% e o 4%. É dicir, dous puntos por encima da inflación, tres puntos por encima dos xuros do BCE á banca privada europea. E que os bancos que tivesen que utilizar, para recapitalizarse, esas achegas do FROB terían que pagalas a unha taxa de xuro non inferior ao 8,3%, se se trataba de participacións preferentes ou de bonos convertíbeis continxentes (Cocos) (que a diferenza da achega directa de capital, non se contabilizan directamente no déficit público).

2-     "As condicións só afectarán os bancos que necesiten recapitalizarse con axuda do FROB": as institucións comunitarias declararon explicitamente, en troques, que as condicións do rescate do sector bancario español aplicaranse ao conxunto das entidades financeiras, sexan capaces de financiarse no mercado ou necesiten facelo a través do FROB.

3-     "O Goberno dirixirá e supervisará a reforma do sector financeiro": pois vai ser que non; as institucións comunitarias aclararon que será a Troika a que decidirá que institucións poden e deben acollerse ao plano de recapitalización; fiscalizaranse os seus planos de reestruturación e controlarase a actuación do FROB. Todo iso nunha forzada cesión de soberanía que sen dúbida será cuestionada ante o Tribunal Constitucional.

4-     "A liña de crédito non computa nin na débeda nin o déficit": Eurostat tivo que facer pública unha nota aclarando que o diñeiro que se utilice da liña de crédito de 100.000 millóns de euros computarase inmediatamente na débeda; e no déficit da mesma forma polo seu volume total, se é capital directo, así como os xuros de preferentes e Cocos; e o volume destes, se se converten en capital directo cando -como no caso de Bankia- a entidade así recapitalizada non poida facer fronte aos xuros.

Un non sae do seu asombro cando se decata, ademais, de que grande parte destas "condicións" inicialmente negadas polo goberno español inférense directamente do real decreto 9/2009 que instituíu o FROB co obxectivo de "promover" as fusións entre as caixas de aforro, o seu "saneamento" e posterior reprivatización. Un real decreto que foi precisamente o punto de partida da reforma financeira continuada en febreiro e maio do 2012 polo propio goberno de Rajoy. Para forzar as fusións entre caixas, e a súa restructuración con vistas á reprivatización, xa se estipulou entón unha taxa de xuros de preferentes e Cocos do FROB do 7,75%, que no segundo ano converteríase no 8,25%. É dicir, as pretendidas "condicións de mercado" do proceso de reforma financeira foron desde o primeiro momento reguladas e ditadas polo poder político que agora esixe unha "xestión técnica e profesional" dese mesmo marco regulador.

Foi un total fracaso a reforma do sector financeiro por parte, primeiro, do PSOE -que ben lle viría a Rubalcaba reler os decretos-lei que el mesmo aprobou a tentas cando formaba parte do Goberno Zapatero!-, e máis tarde, profundándoa, dun PP que logrou a fazaña de provocar en poucas semanas o fulminante esborralle da solvencia de todos os bancos españois. Ese fracaso explícase primordialmente polos atopados intereses en liza, polo aumento da competencia interbancaria e polas políticas de alianzas fraguadas por distintos sectores da oligarquía financeira coas elites políticas do PP e do PSOE, como xerentes da administración do estado central, e cos partidos nacionalistas, especialmente CiU e PNV, sen descartar a outros.

A articulación do bloque plutocrático dominante e o PP

Esta articulación de poder, que configurou un parasitario capitalismo oligopólico de amiguetes politicamente promiscuos -o "mercado libre" do neoliberalismo na súa máis descarnada expresión-, é a que definiu e mantivo o modelo de crecemento de tixolo e débeda que, após máis de quince anos de desenvolvemento metastásico tan rutilante e repelente como ponzoñoso, terminou por estalar no contexto da crise xeral desatada en 2008.

A "resposta" perante a crise por parte do goberno Zapatero consistiu en tratar de actuar como representante fideicomisario dos intereses da grande banca, a solidez e solvencia da cal certificou baixo palabra de honra, como exemplo para Europa e aínda o mundo todo, Miguel Anxo Fernández Ordóñez, presidente do Banco de España [1]. Iso pasaba, folga dicilo, por ofrecerlles obsequiosamente unhas Caixas de Aforros oportuna e previamente saneadas polo estado, se necesario fóra, a fin de asegurar a expansión dos grandes bancos privados, a súa cota de mercado e os seus beneficios. O que agora resulta incuestionabel é que esa estratexia inspiradora da reforma do sector financeiro a partir do verán de 2009 -coa intervención da Caixa Castela a Mancha (CCM)- empeorou considerabelmente a situación de liquidez das Caixas e acabou coa súa solvencia: porque asomou, ante unha opinión pública española e internacional que non saía do seu asombro, a punta do icebergue das infinitas corruptelas de todo tipo ligadas ao tixolo e á expansión do crédito privado a través do refinanciamento de hipotecas.

Como goberno pretendida e expresamente fideicomisario dos intereses da grande oligarquía financeira roto definitivamente en maio de 2010 o que desde as páxinas de SinPermiso describimos no seu día como "equilibrismo zapaterista"-, o de Zapatero puxo resueltamente proa á aplicación do programa de axustes e contrarreformas estruturais, o que erosionou devastadoramente nunhas semanas a súa base social, e terminou abrindo paso á vitoria electoral do PP. Neste contexto, o triunfo electoral conservador pode interpretarse como unha substitución cara á xestión directa polo partido da dereita política -social e intelectualmente "orgánico", sen solución de continuidade, na oligarquía financeira e industrial, para dicilo acordándonos de Gramsci- dun "rescate preventivo". O rescate preventivo tiña que pór por obra o programa máximo elaborado pola patronal e os seus diversos think tanks -CEOE, FEDEA, FAES e outras organizacións da "sociedade civil" ben financiadas polos bancos e as empresas transnacionales patrias- co alento do Banco de España, do BCE e do FMI. O que tiña inexorabelmente que traer consigo unha radical remodelación do complexo tecido de alianzas e vínculos de promiscuidade política das clases reitoras do Reino de España.

E entón saltou a lebre da sorpresa. Unha oligarquía financeira crecentemente dividida pola decantación de heteróclitos intereses cada vez máis atopados a causa do aumento da competencia interbancaria e dos distintos puntos de partida no acceso ao negocio en curso de absorción depredatoria do mercado das Caixas de Aforro, precisaba politicamente máis que nunca dun árbitro fideicomisario. Que mellor que un árbitro orgánico nela mesma! Un fideicomisario con verdadeiro pedigrí, social, económica e intelectualmente orgánico nela, non un aspirante a selo, un parvenu corrompíbel (ou persoal ou electoralmente) A crise terminara cos zarapalleiros do PSOE. Don't waste a good crisis: a crise ofrecía a posibilidade dun goberno de confianza, directamente seu, capaz de aplicar sen demasiados complexos uns programas contrarreformistas de máximos. Nunca estiveran mellor. Ou iso parecía. Porque, con amarga sorpresa, non tardaron en descubrir á súa costa que os mandamais do PP marianista, lonxe de actuar como auténtico e diligente representante dos seus intereses colectivos, lonxe de querer ser o "partido de todos os banqueiros" torpe e banderizamente como o "partido de Bankia".

Desde o primeiro momento da súa chegada ao goberno, Rajoy dispúxose a ser el, e só el, quen definise a reconstrución do sistema de alianzas politicamente incestuosas da clase dominante. Esta aspiración de perfís "bonapartistas", que parece tan característica da nosa segunda restauración borbónica -pénsese na figura de Felipe González, e logo, en Aznar-, é en realidade unha herdanza do franquismo [2]. Os longos intervalos de oito ou doce anos do ciclo de alternancia do sistema político xurdido da Transición obrigan en boa medida a executar esa operación ao partido que chega ao goberno e necesita facerse cos mecanismos da administración do estado. O PSOE quixo afianzar e desenvolver un sector granempresarial afín, tanto baixo o "felipismo" como baixo o "zapaterismo". O mesmo fixo o "aznarato". E o mesmo propúñase agora un "marianismo" in statu nascendi. Só que Rajoy tropezou ao primeiro de vez con dous enormes e soados fracasos, precisamente nas dúas operacións máis importantes emprendidas neste seis meses. Fracasou, primeiro, o intento de reducir o papel de La Caixa en Repsol, nunha alianza con Petróleos de México (PEMEX). E logo, fracasou tamén o seu propósito de constituír un grande banco baixo o seu control directo a partir das Caixas de Aforro de Madrid e Valencia -Bankia-, fronte ao Banco de Santander, BBVA e A Caixa.

É pronto para saber en que medida o desapoderado asalto á maioría de La Caixa -o banco da grande burguesía catalá- en Repsol tivo consecuencias na desastrosa xestión que desembocou na nacionalización de YPF en Arxentina. A retirada masiva de beneficios dos investimentos das transnacionais españolas en América Latina, a súa falta de investimento, é en boa parte consecuencia da crise en España e da depreciación das súas accións en bolsa. Non axudou desde logo a "diplomacia económica" despregada en defensa da "marca España" polo goberno Rajoy, sobre a que algunha vez ironizamos por escrito tamén en SinPermiso.

Porén a xestión do desenvolvemento de Bankia, co ex-super-ministro de Aznar e exdirector do FMI Rodrigo Rato á fronte, e a posterior xestión dunha crise final de Bankia en boa medida xerada polos decretos de reforma financeira de febreiro e maio de 2012 -como non se privou de dicir o propio Rato-, foi tan chafalleira, que afundiu irreversibelmente o creto fiduciario do goberno Rajoy como xestor das políticas de axuste do "rescate preventivo" ante a UE e ante os poderes fácticos da oligarquía financeira española.

"Unidade nacional" á grega, mais sen eleccións

O pasado xoves 14, apenas 5 días despois da petición da "liña de crédito" ao eurogrupo, Rajoy reuniu ao equipo económico do goberno no Congreso dos Deputados. Sen que se coñecesen os informes dos "avaliadores independentes" do sector financeiro, cunha primeira misión da Troika movéndose xa por Madrid, sen saber aínda en que cantidade a liña de crédito sería financiada polo FEEF e/ou polo non nato ESM, e no medio da ensordecedora cacofonía xa mencionada, o único claro era que a prima de risco estaba porriba dos 540 puntos, a taxa de xuro da débeda danzando en torno ao 7%, a campaña de chantaxe da UE contra o pobo grego -interesados rumores de golpe militar incluídos- disparando as fugas de depósitos e afectando a liquidez da eurozona no seu conxunto, e a Bundesbank e o BCE resoltos a non ceder no seu pulso nin co Reino de España nin con Grecia. E unha vez máis, o goberno Rajoy declarou o epitafio escollido para si propio: "España fixo todo o que podía, agora tócalle a Europa".

A sexta feira 15, todo parece indicalo, iniciáronse os ritos funerarios. Rajoy celebrou un Consello de Ministros que a vicepresidenta Sáenz de Santamaría non acertou a resumir mellor que con estas pobres e sumarias palabras: "o goberno ocúpase da economía real, e non da prima de risco (...) porque a prima de risco non encarece a débeda do estado (...) ao goberno preocúpalle cambiar o que non funcionou" [3]. Porén indubitabelmente tenlle que ocupar e preocupar tamén a percepción das clases economicamente reitoras españolas e as elites burocráticas da UE, que se resume, tamén sumariamente, así: o que non funciona é o propio Goberno Rajoy [4].

Esa mesma mañá, e para confirmalo, se dúbidas quedaban, Rajoy recibiu a visita do comisario comunitario Almunia, despois de multiplicar os contactos con Rubalcaba nos últimos días.

Rubalcaba, á súa vez, reuniu esa mañá aos membros do seu equipo da Comisión Executiva Federal do PSOE. Ao terminar a reunión, Elena Valenciano, vicesecretaria xeral do PSOE, fixo unha rolda de prensa [5] na que, tras constatar que "España atópase no momento máis difícil desde a Transición" e dar por consabido o fracaso do nin sequera nato rescate do sector financeiro, ofreceu un "grande acordo de unidade nacional" que implicaría ao PP, ao PSOE, ao resto dos grupos parlamentarios, sen maiores exclusións, e aos sindicatos e á patronal.

"As sombras entre a néboa" ás que se refería metaforicamente o outro día o xornalista Enric Juliana [6], preanunciadas polas trompetas apocalípticas de tres españolísimos catedráticos de economía no estranxeiro, aos que xa tivemos ocasión de referimos aquí, plasmábanse na proposta de Rubalcaba dun "goberno de salvación nacional". Se a situación é insustentábel a curto prazo cunha taxa de xuro da débeda a 7%, como se achandaba a recoñecer sen empacho De Guindos, había que prepararse urxentemente para unha segunda petición de rescate, esta vez para o conxunto da economía española, antes mesmo de que puidese sequera comezar a negociarse o primeiro rescate, dado xa aparentemente por fracasado. Porén para pedilo ou adiantalo no decisivo Consello europeo do próximo 28 de xuño, o primeiro despois das eleccións en Grecia, como habería de facelo só o PP, sen grave risco de quedar eo ipso estigmatizado e exhibido en praza pública coa caperuza e o sambenito da impericia e a incompetencia? Non en balde, Schaüble opina que unha taxa de interese do 7% é o mellor estímulo que poden ter os gobernos dos PIIGs para aplicar con man de ferro as contrarreformas estruturais de obrigado cumprimento.

Non hai, pois, senón recorrer á manida fórmula de que todo cambie, para que non cambie nada. Manter custe o que custe a política de rescate e, esquecido xa o adxectivo "preventivo" -substituído recentemente polo mantra de "a economía española é demasiado grande para ser rescatada pola UE"-, aproar resueltamente cara ás políticas de consolidación fiscal, austeridade e contrarreformas varias cun "goberno de unidade nacional". Segredo de lareira nos mentideiros madrileños, nese bulebule están agora Durán i Lleida (CiU) e Rosa Díaz (UPyD), así como -vaia por Deus!- algúns sectores de CC OO. Todo iso, e para que nada falte, co pouco disimulado apoio dos principais portavoces dos grandes bancos e, está claro, de boa parte deses grandes medios de comunicación de que é abundante acredora a grande banca en apertos.

A proposta de Rubalcaba atopouse cun rexeitamento inicial indirecto do Presidente do PSOE e xefe do goberno andaluz, Griñán, manifestado en directo nun programa televisivo matutino de máxima audiencia, horas antes da rolda de prensa de Elena Valenciano. Griñán lembrou que o candidato do PSOE á presidencia do goberno ten que ser elixido nunhas primarias a convocar tras a Conferencia Política prevista este outono. É dicir, que están aínda pendentes de referendo polas bases do partido o candidato e o seu programa. Non tardou o secretario xeral de Madrid, Tomás Gómez, en sumarse a esa opinión. E no conxunto do PSOE, a través de Twitter, desatouse unha marea de oposición á proposta do "goberno de salvación nacional". Velaquí un exemplo, elixido pouco menos que ao chou: "Curioso. Milito nun partido político en España pero ilusióname máis un grego que tivo a valentía de non esconderse #syriza (@fgluque)".

Rubalcaba, ao que un dos grandes empresarios con que se reuniu informalmente a semana pasada definiu pouco caritativamente como un "boxeador soado", parece perder o criterio que permite distinguir entre fiar fino e trotar funambulescamente pola corda frouxa. Para que primarias, se xa debe verse nun "goberno de salvación nacional"? A "máis grave situación desde a Transición" permitiría resolver e segar dun só tallo as contradicións da súa "oposición responsábel", que pon unha vela a deus e dúas ao diaño, e esquecerse do contundente rexeitamento cara á súa figura expresado na opinión pública española (máis do 85%, segundo os inquéritos). O prezo evidente a pagar -saltarse todos os mecanismos de dirección do PSOE, onde Rubalcaba non ten unha maioría evidente, e pór en grave risco o goberno bipartito de esquerda en Andalucía- débelle de parecer unha bagatela ao audaz volatineiro.

Co indisimulábel fracaso político no tempo marca de seis meses da maioría absoluta de Mariano Rajoy e a crecente polarización política que, queiras que non, vai xerando a pasos axigantados o rigor, a persistencia e a inaudita crueldade social da crise, comezan a perfilarse dous tipos de confluencias tácticas e os seus correspondentes resortes e políticas de alianzas. Franxas lunáticas aparte, debúxase, por unha banda, un bloque político-social e cultural máis ou menos nítidamente favorábel ao rescate e ao endurecemento das políticas de axuste, un bloque ao ditado do FMI (7) e apoiado polo PP, pola fracción de Rubalcaba no PSOE, por CiU (a cambio da aparencia polo menos de Pacto Fiscal, sine qua non esixido por Máis), por UPyD (a conta da aparencia polo menos dunha recuperación central de competencias autonómicas), pola banca e pola CEOE. E polo outro lado, un bloque social, máis ou menos borroso, contrario ao rescate, e que vai desde o goberno de esquerdas andaluz, sectores do PSOE -pantasma do PASOK mediante-, EU, ICV-EUiA, a esquerda soberanista, o groso dos sindicatos obreiros, maioritarios e minoritarios, de alcance peninsular e de alcance nacional periférico, así como o grande movemento social do 15 M, que aí segue, porque os mortos que vos matades, señora condesa, gozan de boa saúde. Este segundo bloque podería chegar a ser en pouco tempo, de proporso, e pola forza mesma do rumbo de choque catastrófico en que estamos, unha especie de Syriza informal e preconstituínte.

Dixémolo xa repetidas veces: a "lóxica" que leva a algo así como un "goberno de salvación nacional" de rumbo tecnocrático é profundamente antidemocrática. O certo, emporiso, é que se trata dunha "lóxica" que, Diktat exterior aparte, finca as súas raíces máis profundas na estrutura de clases e de poder da que, ao cabo, naceu a tremebunda crise que azouta ao noso país. O que agora se pretende é "saír dela" -arrastrala, dirán os menos optimistas- mediante unha alteración tan radical, substancial e profunda da correlación de forzas, que permita determinar e definir ao seu favor un novo modelo de crecemento e de beneficios. Dese modelo queda excluído mesmo o (comparativamente) débil estado do benestar mal que ben, e con non poucos sacrificios, conquistado polas clases traballadoras na Transición.

Porén a lóxica política dos aparellos ten a súa autonomía. Para o aparello do PP e unha parte esencial dos seus votantes, a "unidade nacional" ten que forxarse ao redor do seu goberno e da súa maioría absoluta: que os demais apoien ao goberno Rajoy, que para iso, e en teoría, quedan tres anos e medio por diante antes de convocar eleccións. Con todo, até que punto poderá manter esa autonomía o partido da dereita española fronte a un núcleo duro da clase dominante, que axiña que parece perder a fe en Rajoy como fideicomisario seu? Que opcións quedan fronte á apremiante alternativa dun "goberno técnico", cun Almunia (8) mirando engolosinadamente de esguello o exemplo de Monti?

No campo da sedicente esquerda as dúbidas son aínda maiores, non só no PSOE, senón nas cúpulas sindicais da UXT e de CC OO. O ofrecemento sindical dun "pacto para saír da crise" pon en cuestión directamente os alicerces da política de axuste: a contrarreforma laboral, a contrarreforma fiscal e a grotescamente incompetente reforma financeira. Non faltará, emporiso, quen pretenda negociar, como "mal menor", un pacto de salvación nacional para o rescate. Fronte a esa negociación entre elites das condicións do rescate, a única saída democrática -a falta da posibilidade de convocar unhas eleccións a só seis meses das últimas- é a esixencia dun referendo democrático en que todos os cidadáns poidan expresarse sobre as suicidas políticas procíclicas de axuste fiscal, manifestamente refutadas e fracasadas por toda a parte. Un referendo polo que avogaron hai escasas semanas precisamente CC OO e UXT e que debería converterse nunha esixencia central no proceso de construción dun novo bloque social, económico, político e cultural das esquerdas.

A axustada vitoria de Nova Democracia en Grecia non arranxará nada. Ao contrario, afundirá a Grecia, a súa economía, a súa vida social e o seu indecibelmente atormentado pobo, uns cantos banzos máis. Syriza era tamén -e ségueo sendo: o seu resultado é soberbio- unha promesa de rexeneración da economía e da democracia europea. É verdade: agora poranlle un goberno de "salvación nacional" vergoñentamente composto pola mesma elite política corrupta e mentecata que, coa bellaca complicidade da banca internacional (Goldman Sachs, sinaladamente) e da estólida eurocracia, arroxou ao país ao abismo, e non hai que esperar outra cousa que a ulterior degradación da súa vida económica e a polarización extrema da súa vida social. É verdade; mais tamén ten agora a Syriza.

O alivio autocongratulatorio das oligarquías europeas e a súa prensa afín -os erráticos e imprudentes editorialistas de El País escribiron esta madrugada (18/6/2012): "Salvado el escollo griego" -durará moi pouco. Polo momento, de camiño ao encontro mexicano do G-20, Rajoy coñeceu xa que o diferencial co bono alemán marcou esta mañá o máximo histórico dos 590 puntos; que a taxa de xuro da débeda soberana pasa de novo  7%, e marca outro rexistro sen exemplo histórico: 7,25%; e que o BCE segue sen abrandarse nin avirse a pór en marcha un novo programa de liquidez para a compra de bonos de débeda nos mercados secundarios. A situación é desesperada, mais segue sen ser seria.

As castes reitoras do parasitario e depredatorio modelo de capitalismo oligopólico de amiguetes políticos, responsábel da peculiar virulencia que no noso país cobrou a crise mundial capitalista, parecen querer agora dispor tamén, como en Grecia, do seu "goberno de salvación nacional", convintemente asistido e dirixido por tecnócratas de medio pelo que fracasaron xa repetidamente en todo e por toda a parte: de Guindos era o home do crebado banco Lehman Brothers en Europa; o comisario Almunia é coñecido no norte de Europa como "o carniceiro de Letonia", polo seu encarnizamento fiscal co desdidato país báltico.

A historia (e particularmente, a recente) insignia: os pretendidos "gobernos técnicos de unidade nacional":

- Son todo menos "nacionais": destrúen as vidas económicas, sociais e políticas das nacións.

- Son todo menos "técnicos": dan renda solta a unha caterva de pretendidos expertos dos que o mellor e máis caritativo que se pode dicir é que non teñen nin idea do que se traen entre mans e que fracasan unha e outra vez nos seus afáns (polo menos, nos oficialmente declarados).

- E non son tampouco gobernos de "unidade", senón banderizos instrumentos ao servizo de apátridas forzas inconfesábeis, mais non anónimas, que traen regularmente aos pobos do mundo a embaixada dunha guerra de clases sen cuartel declarada desde arriba.

Canto tardaremos quen vivimos polas nosas mans en construír a nosa Syriza e empezar a organizar a resistencia e a alternativa a este innecesario inferno que tan bellacamente nos preparan?

Notas:

(1) Tras a traxicomedia do veto do PP á comparecencia de Fernández Ordóñez ante o Congreso dos Deputados, convertido xa no bode expiatoria da dereita para exculpar a Rato e Rajoy do desastre de Bankia, multiplicáronse na prensa as "advertencias" dos servizos técnicos do Banco de España sobre a crise que se aveciñaba: http://economia.elpais.com/economia/2011/02/21/actualidad/1298277177_850215.html e mesmo unha carta de queixa exculpatoria sobre a falta de transparencia no Consello da institución por un dos seus membros: http://elcomentario.tv/reggio/reconociendo-o-obvio-de-guillem-lopez-i-casasnovas-en-a-vangarda/10/06/2012/

(2) Ver neste sentido a crónica xornalística de Mariano Guindal, El declive de los dioses (Ed. Planeta 2011) e Los días que vivimos peligrosamente (Ed. Planeta 2012); e o excelente estudo de Mercedes Cabrera e Fernando do Rei, El poder de los empresarios: política y economía en la España contemporánea (1875-2010), (Ed. RBA 2011).


(4) Os posicionamentos desde a dereita española multiplícanse, máis aló dos comentados en anteriores artigos. Ver esta semana o de Jesús Cacho, http://www.vozpopuli.com/nacional/10296-pendentes-de-atenas-mentres-en-madrid-aumentan-as-manobras-orquestrais-contra-o-goberno-rajoy, o de Zarzalejos, http://www.elconfidencial.com/opinion/notebook/2012/06/16/del%2Dtomate%2Dal%2Drescate%2Dcon%2Dlas%2Dcuentas%2Denmendadas%2Dpor%2De o%2Dfmi%2D9366/ e o malvadamente irónico do correspondente do Financial Times en Madrid, http://www.ft.com/intl/cms/s/0/fc20c0c8-b0c5-11e1-a2a6-00144feabdc0.html. O último e máis significativo foi o descualificativo do Presidente do Banco Mundial, Robert Zoellick, ao rescate orquestrado pola tecnocracia comunitaria e o Goberno Rajoy do sector financeiro español: http://economia.elpais.com/economia/2012/06/17/actualidad/1339970018_910325.html




(8) A intervención a semana pasada desde Bruxelas de Almunia para afear ao PP ser o "partido de Bankia" e non descartar que a Troika impoña a quebra dalgunha das Caixas intervidas por inviábel, desamalloou unha airada protesta dos populares, esixíndolle lealdade "ao país" ou a dimisión. O encontro poucos días despois con Rajoy deixaba entender que Almunia podería interpretar o dilema optando pola "lealdade" á "unidade nacional" nun sentido tan persoal que Juliana cualificouno como o "Monti de Deusto".

14/04/2012

Non é un rei, é un zoupón!

Iñaki Anasagasti.



Non lles ficou máis remedio, perante a importancia da operación, informar da viaxe "privada con diñeiro público" do rei a Botswana, accidente incluído. Mentres todos especulaban onde estaba o monarca que non visitaba ao seu netísimo Froilán, resulta que o moi repoludo, en plena crise da "prima de risco" collía o portante e como facía no pasado cos osos bébedos íase a Botswana a cazar. Seguramente o importe da viaxe, os permisos e demais, con operación incluída, custou máis que a raquítica diminución do 2% no salario do seus once traballadores, que non del.

A Casa Real española mostra, moi ao seu pesar, e máis unha vez, o anacrónico dunha institución opaca, esvanxadora, con mentalidade medieval e cun rei cada vez máis abotargado e unha familia cada vez máis zoupona.

E as preguntas imponse:

Por que en plena crise o rei frivolamente vaise de viaxe?

Por que o Goberno está empeñado en montar unha Marca España con este disparatado Borbón, boneco de lá mundial, de marca de fábrica?.

Por que o embaixador español en Botswana tivo que facer fronte a ese desatino e ao goberno de Rajoy a oposición non lle podemos preguntar nada?.

Por que este señor ante os seus achaques e situación familiar, aproveitando que mañá é o 14 de abril, non abdica dunha vez?

Por que nunca podemos decatarnos de canto custan estas viaxes ?

Por que cando o Xefe do estado está de ferias a opinión pública non se decata?.

Por que o goberno tapa todas estas corruptelas?

Por que alguén do partido socialista non denuncia este cortesanismo?

Urdangarin, Froilán, cazarías, irse a Dubai e non acudir ao funeral de Miguel Delibes, a infanta Cristina e a infanta Elena, Felipe e Letizia, todos isto dá para unha Zarzuela, mais non para a Marca dun país serio. Que pobre xente!.

26/03/2012

Reino de España: a primeira derrota do PP camiño da greve xeral

Artigo tirado de SinPermiso (aquí) e traducido por nós para o galego. Antoni Domènech é o Editor xeral de SinPermiso. Gustavo Búster e Daniel Raventós son membros do Comité de Redacción de SinPermiso.
 
 

Os resultados das eleccións autonómicas en Andalucía e Asturias son a primeira derrota política do Goberno Rajoy a cen días escasos de obter a maioría absoluta nas eleccións xerais do 20-N. A ofensiva de contrarreformas neoliberais imposta neste tres meses polo PP chocou cunha removilización inicial da esquerda, no marco da preparación da greve xeral convocada polos sindicatos para o 29 de marzo, que lle permitirá manter o goberno rexional andaluz.

A crecente abstención -dez puntos máis en Andalucía e once en Asturias- parece afectar esta vez máis ao bloque electoral da dereita que ás esquerdas. De ser así, confirmaríase a tese de que as drásticas medidas de axuste neoliberal anunciadas e incipientemente aplicadas polo Goberno Rajoy -sinaladamente, a brutal contrarreforma laboral, que deixa ao traballo asalariado literalmente a mercede do capricho empresarial-, non só espertou todas as alarmas nas bases sociais tradicionais da esquerda política, senón que comezou xa a erosionar a propia base electoral interclasista da dereita.

Rajoy atópase agora atrapado entre unha Unión Europea que esixe acelerar o ritmo do axuste neoliberal para "dar garantías aos mercados" (Monti dixit) e evitar unha nova erupción de inestabilidade no conxunto da zona euro, e as consecuencias económicas suicidas que iso trae consigo, que non poden pasar desapercibidas nin sequera pola súa propia base social.
A procura dunha fórmula de equilibrio que amortecese o axuste do déficit fiscal en 2012, deixándoo nun 5,8% para alcanzar o 3% en 2013, non só foi  tallantemente rexeitada pola UE, senón que decidiu intervir directamente as finanzas españolas co envío de "misións técnicas" a Madrid e a imposición do obxectivo do 5,3%. O intento amortiguador foi, ademais, desautorizado polos propios mercados financeiros, que dispararon a taxa de interese da débeda ao 5,5% e imposto un diferencial da prima de risco superior ao italiano. Do outro lado, están a esquerda social, coa súa convocatoria de greve xeral do 29-M, e a esquerda política, que acaba de obter un triunfo inesperado en Andalucía, e en menor medida, en Asturias. Se as eleccións en Andalucía foron en boa medida expostas polo PP en Madrid como un plebiscito a favor dunhas políticas contrarreformistas tan necias economicamente, como inxustas socialmente, o menos que cabe dicir é que o perdeu rotundamente.

A análise dos resultados electorais debe facerse, con todo, a partir da realidade social e política de cada autonomía. En Andalucía, o PSOE gobernou ininterrompidamente durante 30 longos anos. A pesar diso, dos terríbeis e pintorescos escándalos de corrupción de ERES falsos e do evidente estado de descomposición dunha arraigadísima rede clientelar por mor da aplicación de políticas socio-liberais, o certo é que os socialistas, aínda perdendo nove dos seus 56 escanos, lograron manter unha parte substancial do seu electorado. O dato máis significativo é que o PP de Areas perdeu en cambio, máis de 420.000 votos desde as eleccións xerais do 20-N, votos desafectos ou desmovilizados que lle deron a maioría absoluta augurada por case todas as enquisas (1). O PP andaluz consegue así unha vitoria pírrica: aumenta o número dos seus deputados en tres, até os 50, e supera en votos ao PSOE, mais non poderá formar goberno. No campo da esquerda política prodúcese un crecemento moi importante de EU, que dobra os seus deputados autonómicos de 6 a 12, cun transvasamento, esta vez si, significativo de votos do PSOE. 

O contexto político mudou en Andalucía. Griñán -que se aliñou con Carme Chacón fronte a Rubalcaba no recente congreso do PSOE- propugnaba xa un distanciamento explícito respecto da herdanza de Manuel Chaves en Andalucía e de Zapatero no Reino de España. Agora poderá seguir gobernando, pero só co apoio de EU, o que por forza lle obrigará a un ulterior distanciamento do políticas socio-liberais do PSOE. O que iso augura é unha polarización social e política cada vez máis aguda: a taxa de paro en Andalucía é do 31,23%, o que explica a importancia do debate sobre as "subvencións". EU ten agora por diante o difícil debate, que a divide desde hai anos, de como materializar o seu determinante peso electoral: ou entrando no goberno autonómico ou sostendo a Griñán desde o parlamento andaluz. Afortunadamente, hai que descartar neste sentido unha repetición dos erros de EU en Estremadura ou Álava, que só favoreceron ao PP (e ao pretendido voto útil ao PSOE). EU pode e debe condicionar as políticas do PSOE andaluz, combinando unha política de mobilización unitaria de toda a esquerda contra as ineficaces e inxustas políticas de axuste do goberno central cunha profunda transformación das estruturas do goberno rexional andaluz, en ruptura clara, terminante e sen contemplacións coa corrupción e o clientelismo do PSOE de Chaves e Pizarro.

A formación dun goberno de Griñán sostido parlamentariamente por EU, ou dun goberno en coalición do centroesquerda e a esquerda andaluces, permitirá ás esquerdas intervir directamente no debate institucional sobre a crise fiscal do estado das autonomías, un debate até agora monopolizado polo govern de CiU en Cataluña (2). Iso, hai que dicilo, terá unha importancia estratéxica esencial nos próximos anos. Reformular a defensa dun gasto social transferido ás autonomías sen financiamento suficiente atendendo ao feito diferencial nacional -que tamén existe en Andalucía, aínda que de maneira distinta a Cataluña- é un reto para toda a esquerda.

En canto ao conxunto do PSOE, Griñán convértese no único "barón" rexional -o léxico autodescriptivo que asumen sen maior problema dio case todo- con poder institucional, e en alternativa a Rubalcaba. Aínda se se dese un pacto inicial de non agresión, as orientacións políticas dun e outro tenderán a chocar polas presións distintas que as condicionan.

As eleccións asturianas foron consecuencia da división da dereita rexional en 2011 en dous bloques, no momento mesmo do seu ascenso electoral tras a crise do goberno de centroesquerda. O Foro Asturias (FAC) do "xeral secretario" do PP, Álvarez Cascos, e o PP, reconstituido desde Madrid, de Mercedes Fernández arrastráronse a unha loita de aparellos que, incapaces de reconstruír a unidade do seu bloque social, forzoulles a convocar outras eleccións autonómicas apenas dez meses despois. A pesar de que o PSOE segue perdendo número de votos, as dúas forzas da dereita perden máis. Como consecuencia, o FAC  contará con tres deputados menos -pasa de 16 a 13 escanos-, e cede o posto de primeiro partido ao PSOE (32%), que suma un escano máis ás súas 15 iniciais. Porén o PP, que provocara as eleccións para imporse na dereita asturiana, queda como estaba: con 10 deputados e terceiro partido do Principado, conseguindo tan só prolongar a inestabilidade política rexional e dar un respiro ao PSOE para recomporse no novo marco de enfrontamento á dereita: o socialismo segue sendo maioritario en todos os núcleos urbanos, fóra de Oviedo (PP). De novo, quen máis rendibiliza politicamente esta situación é EU, que sobe catro puntos e consegue un escano máis, que pesará no proceso de reconstrución da esquerda astur. UPyD logra por primeira vez un escano, cun voto que parece vir do espazo electoral do PSOE.

A disxuntiva para o PP asturiano é recoñecer que perdeu o seu pulso con Álvarez Cascos e aceptar as súas condicións para formar un goberno conservador, ou manter un enfrontamento de aparellos que permitiría a constitución dun goberno minoritario e inestable do PSOE para desgastarlle e volver repetir o pulso nunhas previsíbeis eleccións anticipadas a medio prazo. Non parece que vaia a ser o caso. O aparello central do PP está por estabilizar canto antes unha situación que se lle vai das mans, e que a súa base social non entende, aínda que traslade o conflito de aparellos ao interior do PP en menoscabo da "maioría marianista". Se non se produce nas próximas horas un último desprazamento electoral como consecuencia do voto emigrante (3), haberá un goberno bipartito da dereita en Asturias, fronte a unha oposición de esquerdas removilizada, con máis peso de EU, e a só tres escanos de poder ter a súa propia maioría absoluta. De novo, o escenario é dunha maior polarización e conflitividade social.

A pretendida "inutilidade" da greve xeral machaconamente propagada polos altofalantes mediáticos da dereita vese de novo desmentida.

O certo é que a convocatoria sindical dunha folga xeral para o próximo 29 de marzo serviu xa, primeiro, para obrigar ao PP a revisar á baixa os seus obxectivos de axuste orzamentario nun punto e medio, provocando un desencontro do goberno español coa UE e limitando os seus apoios internacionais.

Despois, auspiciou unha removilización da esquerda social, que é o elemento determinante para entender o doloroso fracaso electoral do PP, sobre todo en Andalucía.

Estas consecuencias ex ante, se así pode dicirse, da convocatoria de greve xeral alimentan retroactivamente a propia preparación da greve xeral do 29-M. E a todo iso, claro, haberá que sumar os efectos post factum da greve: polo momento, limitará a marxe de manobra do goberno Rajoy, tensando máis as súas relacións coa UE.

As "reformas estruturais" que a dereita -española e europea- considera imprescindíbeis para alterar ao seu favor a correlación de forzas e o modelo social de benestar agora en crise, non son compatíbeis co mantemento dun bloque social e político maioritario como o que, xunto coa abstención do electorado de esquerda, asqueado do PSOE social-liberal de Zapatero e Rubalcaba, posibilitou a vitoria de Rajoy o 20-N. A lección a medio prazo parécenos obvia: un bloque interclasista maioritario non pode manterse aplicando as políticas neoliberais. Por iso a resistencia, a greve xeral do 29-M, esixen unha ruptura radical con esas políticas: sen esa ruptura, non é concebíbel a reconstrución da esquerda política  que hoxe nos anuncia o ascenso electoral de EU, un ascenso imprescindíbel, mais insuficiente aínda, para as tarefas que temos por diante.

NOTAS:

(1)  Non así a do CIS de febreiro do 2012 (www.cis.es/cis/export/sites/default/-Arquivos/Marxinais/2920_2939/2931/Ft2931.pdf), que mostraba unha clarísima orientación cara á esquerda e o centroesquerda do electorado andaluz, ademais de revelar unha clara desconfianza dese electorado cara ao candidato do PP, Areas, todo o cal puña xa en cuestión a posibilidade dunha maioría absoluta do PP.

(2)  O Goberno vasco de Patxi Lopez, apoiado e sostido polo PP de Basagoiti, foi incapaz, por razóns obvias, de cumprir este papel, que segue xogando o PNV a través do seu grupo parlamentario no Congreso dos Deputados co seu apoio ou abstención ao orzamento central a cambio de manter a marxe de autonomía que supón o Concerto económico vasco. As próximas eleccións autonómicas vascas, que darán unha clara maioría ás forzas nacionalistas, a dereita do PNV e a esquerda de Amaiur, suporán con toda seguridade un cambio nesta situación, aínda que o marco do concerto económico permite unha maior autonomía fiscal que o mecanismo de financiamento autonómico.

(3)  Cando redactamos esta nota aínda está en liza un escano no occidente asturiano polos votos da emigración. O PSOE podería obter un escano adicional (17) á conta do PP, o que abriría o escenario dunha hipotética maioría dunha coalición PSOE-EU-UPyD.


05/01/2012

Carta de Anasagasti a Iñaki Undargarin

Foi enviada a nós polo irmandinho Alexandre Banhos Vidal.

Quando Iñaki  Urdangarin e Cristina de Borbón se casaram em Barcelona, o lehendakari  Ardanza lhes fez um bom presente. A atuação do Orfeón Donostiarra na  vistosa cerimônia de sua catedral gótica. O pai do noivo era um filiado  do PNV, o jovem chamava-se Iñaki, Jose Mari Gerenabarrena era amigo da  família e todo mundo estava contente. Foi o clássico espetáculo de massas  do que nunca soubemos seu custo, mas como os contos de fadas não têm  valor, pois todos lhes desejamos fossem felizes e comessem perdizes.

A mim  me supôs que me vasquizaran o nome no ABC. Batizado e registrado como  Iñaki Mirena, Luis María Ansón a tinha empreendida contra o nome sabiniano.  A raiz daquele casamento, recuperei meu nome original no jornal da  direita espanhola. Não tenho pois a menor animadversión contra este casal senão  muito respeito e solidariedade para os pais do exjugador de handebol, ao  que acabam de batizar como talão-mão.

Com este antecedente a  pergunta que um se faz é como um menino bem parecido, desportista e com uma  vistosa família, se tenha metido em semelhante barrizal que destroçou sua  vida e lhe fincou à monarquia espanhola um rejón de fogo. Um submarino  republicano para dinamitar desde dentro a instituição? Não parece. Uma  incursão nos negócios com a mesma mentalidade do que via a sua  ao redor? Quiçá esta pode ser a explicação, pois é difícil que tenha  outra.

Bem é verdadeiro que o estatus da família real não está  contemplado na Constituição. Não existe. E tanto assim, que o herdeiro só  aparece a efeitos sucesorios. Para nada mais. Toda essa ridícula parafernalia de  reverências das senhoras, besamaos, leitura de pregões, presidência de  atos de todo tipo, entrega de premio, tem o mesmo valor que se você com  o seu filho se põem a fazer o mesmo, pois esse papel não lhes está atribuído em  nenhum artigo da Constituição. Nela só fala do rei. De ninguém  mais.

Daí que todas essas presidências de organismos e da  credibilidade que se lhe atribuía nos seus negócios "pois detrás está a Casa  Real", não é mais que a evidência de uma corte corrupta, da idiotez do  espanhol à hora de ser grajoso (pelota) a um cidadão normal e sobretudo da  falta de controle político para uma instituição à que o erário público  mantém porque sua ação tem de se basear na exemplaridade. Exemplaridade a  de Juan Carlos de Borbón? Vamos homeE!

Eu rompim com todo esse mundo de  mentiras a raiz da guerra do Iraque. Até então seguia com essa  ficção do Pacto com a Coroa que jamais percebi, mas depois de manter com o  rei um diálogo duro no que me disse que ele era militar e gostava das  guerras e eu lhe contestar que se fosse ele e lhe mandasse a seu filho, -revisei a  Constituição e vim que o artigo 63 lhe dava um papel como chefe das Forças  Armadas-. E depois de negar-nos/negá-nos uma audiência aos Grupos da Câmara, salvo ao sumiso Zapatero, em uma das sessões baixei à tribuna do hemiciclo do  Congresso e denunciei ao rei pola seu passividade, sua falta de coragem, a deixação  das suas funções e sua pouca personalidade ante um Aznar que se tinha reunido nos Açores com Bush, Barroso e Blair e queria mandar tropas a uma guerra "para  tirar à Espanha do recanto da história".

Ainda lembro a vaia de  Rajoi, Acebes, Rato, Maior Oreja e Arenas. Era a primeira vez que desde  aquela tribuna Pulgarcito se atrevia a se meter contra Goliat, o gigante da transição e ademais desde um partido nacionalista. Eram tempos de maioria  absoluta de Aznar e naquela Câmara só tinha rolo esmagador de disconformes e te não te moveres.

Depois disto e postas as cousas no seu sítio, dediquei-me a  perguntar sobre as caçadas com ursos bêbados, viagens estranhas, despesas  inúteis, uso de aviões à toa, mudança constitucional para que não  exista primacía do varão sobre a mulher na atual e muito machista  Constituição espanhola, os Premio Príncipes das Astúrias a maior glória do  herdeiro, custo do casamento de Felipe e Letizia, orçamento da Casa Real,  papel do rei o 23-F, e coisas assim.

O Governo jamais me contestou.  Respondiam com duas linhas dizendo que o rei é irresponsável, isto é, não  responde nem ante os juízes, nem ante Deus, nem ante a história e que faria  melhor em condenar a ETA. Curiosamente os mais beligerantes eram os  socialistas aos que tudo isto lhes incomodava e deixava patente seu pouco  respeito ao republicanismo de sua história. E em casa? "Cousas de Iñaki". Mas a  a gente gostava que se fosse contra deste abuso contínuo de  poder.

Mas não eram cousas minhas. Independentemente de que o rei Juan  Carlos está aí porque no-lo deixou um ditador cruel e sanguinario e ele jamais condenou aquela ditadura senão que se beneficiou dela, e  independentemente de que na Constituição se metesse de matute a monarquia  parlamentar, sem referendo como teve na Itália, a atual Chefatura do  Estado não pode ser irresponsável ante a lei e não pode usar fundos públicos  sem que tenha um olho público para vigiar suas despesas. E estas evidências não  podem ser "cousas de Iñaki" senão de algo tão simples como a saúde democrática  dum país. Eu não sou o Peñafiel basco como algum quis me descrever  para anular minhas denúncias, senão um parlamentar que tem a obrigação de  controlar o governo e a ser possível, à Chefatura dum Estado, que permite  se viva na corrução enquanto se lhe orla com o premio à  virtude.

Minha denúncia foi a única e a primeira. Depois veio Tardá, de  ERC, e agora IU, mas a efeitos de notaria, foi o PNV, porque eu falava em  nome do PNV, quem pôs o dedo na chaga. Que Amaiur tome o dado.

A raiz de toda esta tormenta, a editorial La Esfera de Los Libros pediu-me em 2007 que escrevesse um livro com minhas experiências em este  campo. E fize-o e intitulei Uma monarquia protegida pela censura. Em ele  falava de minhas vivências com esse mundo de ficção, desde dentro do sistema, e  denunciava os negócios de Iñaki Urdangarín desde a página 101 a 104 no  capítulo A Família sim recebe. Mas a mim não me receberam. Torpemente a  editorial enviou o livro à Casa Real e esta negou sua publicação. Mas a o  pouco o livro editou-se. Fê-lo Javier Ortiz mas a sordina que lhe puseram  como para escrever outro livro com o que supunha superar aquela  carreira de obstáculos.

Curiosamente, o livro publicou-se um ano depois  de que o casal e seus meninos fossem enviados a Washington em 2006, nomeando ao duque de Palma conselheiro de Telefônica. Não sabiam em que negócios andava  o genro? Por suposto. Mas o rei quis encobrir-lhe sacando-o de circulação.  E o encubrimiento é um delito qualificado no Código Penal. Mas o rei é  "irresponsable".

Quando ninguém sabe o orçamento exato da Casa do  Rei, quando ninguém controla suas despesas como ocorre com outras monarquias, quando o rei recebe presentes de todo tipo e não passam à contabilidade do Patrimônio  do Estado, quando a opacidade é total e os meios aplaudem semelhante  corrução. Quando primeiros carros, primeiras motos, comissões de jeques petrolíferos fizeram de Juan Carlos de Borbón um dos homens mais ricos  da Europa, quando nada de tudo isto podia ser pesquisado, chegou a semelhante  pátio de monipodio um menino ao que gabaram, reverenciaram, tentaram e o  homem e seu gentil esposa caíram no poço até o ponto que inclusive  meteram a seus filhos menores em empresas e águas de bacalhau impropios de uma família  respetable. Achavam-se imunes, impunes e protegidos pola censura e a  parvoice da Vila e corte. E isso é, para mim, o que se passou. Porque  na Zarzuela se alguém se atrevia a dizer algo, seguramente responderiam:  "Coisas de Iñaki". Mas de Iñaki Urdangarin, duque de Palma.

A pergunta  é: por que Iñaki Urdangarin e a infanta Cristina, sócia em toda esta  montagem, não estão ainda imputados se já o está Diego Torre, o sócio e os  responsáveis pela Cidade das Artes e das Ciências de Valencia que  assinaram esses contratos com essa ONG com ânimo de lucro? Imagino-me que em o  PP Trillo, e a Casa Real, estarão metendo horas extras para tratar de salvar  algum móvel que outro, sobretudo, à infanta.

O mau é que quem  criou o microclima para que isso acontecesse seguirá aí felicitando as Páscoas  em sua mensagem de Natal, como se nada ocorresse. Mas quem na verdade está nu, é o próprio rei. Não só seu genro e a sua filha. E quem está  tocada na verdade, é esta monarquia herdeira de um ditador.

16/12/2011

Deputados nacionalistas e de esquerdas juram Constituiçom "por imperativo legal" menos os do BNG

Tirado de Galizalivre (aqui).

jorquera_juancarlos.jpg
Redaçom/ Umha vintena de nacionalistas, independentistas e de esquerdas, acatárom a Constituiçom espanhola para manter o direito a exercer de deputados no Congresso, mas mostrando as suas discrepáncias ou fazendo-o "por imperativo legal", como começara a fazê-lo Herri Batasuna nos oitenta. Nom foi o caso de Olaia Fernández e Francisco Jorquera, deputados do BNG, nem dos de CiU.

Rosa Díez queixava-se de que o Parlamento se tornara um "circo", ao ver que os seus deputados de Amaiur, PNB e Geroa Bai, ICV-EUiA e algum de IU prometiam a Constituiçom "por imperativo legal". Os de ERC, a maiores, engadiam em catalám que trabalharám por umha Constituiçom própria para Catalunha. Cayo Lara, coordenador geral de IU, o secretário geral do PCE José Luis Centella, e Ascensión de las Heras, além de empregar a fórmula do imperativo legal sinalárom que nom renunciam às suas "convicçons republicanas". Boa parte dos 16 deputados de CiU, se bem nom empregárom a fórmula do "imperativo legal" nem ous engadidos, sim que jurárom na sua língua. Apenas o BNG, dentro dos partidos nacionalistas, decidiu passar mansamente pola jura da Constituiçom unitarista e monárquica espanhola. Umha formalidade que, porém, nom deixa de ser significativa da homologaçom do BNG ao regime e o seu desejo de nom molestar; e, à vez, dá umha medida real das boutades independentistas e a favor voltar à contestaçom social da UPG em vésperas da Assembleia Nacional do BNG.

Jorquera visita o rei de Espanha
Numha notícia do próprio BNG, que hoje já nom aparece, relatava-se polo miúdo a reuniom de Jorquera com o monarca espanhol na passada quarta-feira na Zarzuela, onde pediu a mediaçom do bourbon para que Amaiur e UpyD tenham grupo próprio. Ao seu juízo, Juan Carlos mostrou-se “recetivo” ao seus argumentos: “nós transladamos a preocupaçom do BNG mas sabendo que isto nom é umha carta aos Reis Magos porque a ele nom lhe corresponde tomar essas decisons”. Será que é cousa do Apalpador. Na reuniom que tiveram em 2008, o militante da organizaçom patriótica e comunista, sinalou que se tratara de umha juntança “agradável” na que “me sentim mui cómodo”.

21/11/2011

As eleições do 20-n: dados e breves impressões

Antom Fente Parada.

O jornal Público escolhia hoje o cabeçalho "Derecha absoluta... debacle socialista" enquanto La Voz de Galicia apostava por "Histórico Rajoy". Após a jornada de ontem o Congresso fica com a seguinte composição (99'52% do escrutínio): 

Partido Popular: 10.774.376 votos (44'60%) e 186 deputados (+32 com respeito a 2008, com 10.278.010 votos, 39'94%).

PSOE: 6.940.554 votos (28'73%) e 110 deputados (-59 deputados com respeito a 2008, com 11.289.335 votos, 43'87%).

CiU: 1.010.803 votos (4'18%) e 16 deputados (+6 deputados com respeito a 2008, com 779.425 votos, 3'03%).

Esquerda Unida-Iniciativa Per Catalunya: 1.674.340 votos (6'93%) e 11 deputados (+9 deputados do que em 2008, quando receberam 969.946 votos, 3'77%).

Amaiur: 333.592 votos (1'38%) e 7 deputados.

PNV: 323.517 vostos (1'33%) e 5 deputados (-1 deputado do que em 2008 com 306.079 votos e 1'19%).

UPyD: 1.135.707 votos (4'70%) e 5 deputados (+4 deputados do que em 2008 com 306.079 votos, 1'19%).

ERC: 255.503 votos (1'05%) e 3 deputados (= do que em 2008 com 298.139, 1'16%).

Coalición Canaria-NC-PNC: 141. 774 votos 0'58%) e 2 deputados (= do que em 2008 com 174.629 votos, 0'68%).

BNG: 178. 588 votos (0'73) e 2 deputados (= do que em 2008 com 212.543 votos, 0'83%).

Compromís-Equo: 125.110 votos (0'51%) e  1 deputado (em 2008 29.760 votos, 0'12%).

Foro Asturias: 99.131 votos (0'41%) e  1 deputado.

Geroa Bai: 42.372 votos (0'17%) e 1 deputado. Em 2008 com Nafarroa Bai 62.398 votos e 0'24%.

Alguns extraparlamentares
Equo: 214.638 votos (0'88%)
Escano em branco: 97.351 votos (0'40%).
Esquerda Anticapitalista: 24.368 votos (0'10%).

Abstenção: 28'31% (26'15% em 2008).
Brancos: 1'37% (1'11% em 2008).
Nulo: 1'29% (0'64% em 2008).

Análise estatal

Com estes dados o PP alcança o melhor resultado da sua história, superando em 3 deputados os 183 da maioria absoluta de Aznar em 2000 e com o 44'6% dos votos. Ainda assim, cumpre fazer ver que o suposto "arrase" do PP é mais bem uma reedição dos seus resultados em 2008 e quem perde as eleiçoes realmente é o PSOE que deixa pelo caminho quase a metade dos apoios recebidos em 2008 e um lanho quiçá já irrecuperável no bipartidismo da II Restauração bourbónica. O PSOE colheita assim os resultados piores em número de escanos e percentagem de voto do que em 1977 (118 escanos, 29'3% do voto, 5.370.000 votos). 

Agora sim, PP, PSOE e CiU conformam o grande bloco ultraliberal e somam 212 deputados aos que lhe cumpriria engadir ainda os de UPyD (217 de 250 deputados). Em nossa opiniom a hegemonia ultraliberal tocou teito e os duros "ajustes" marcarao o princípio do fim. UPyD, no entanto, não consegue grupo parlamentar próprio ao ficar com 4 deputados se bem já nao é apenas um partido madrileno e ergue-se como uma série ameaça para grande parte do eleitorado tradicional do PSOE sem afectar ao PP que está situado mais nas suas coordenadas ideológicas. Ynestrillas, Falange e toda a extrema-direita espanhola podem celebrá-lo: 4'71% dos votos, mais dum milhão. Em Madrid passou por cima até de Esquerda Unida colheitando 10'29% dos votos.

Coalición Canaria consegue dous deputados por Tenerife e aumenta o número de votos recebidos enquanto Foro Asturias consegue apenas um deputado e nenhum por Madrid com fuga de votos para o PP.

Esquerda Unida-Iniciativa per Catalunya consegue 11 escanos e 6'93% dos votos, o melhor resultado desde 1996 e com um Cayo Lara que nem de longe tem o carisma de Anguita. Em 1996 alcançara 21 escanos e 10'5% dos votos. Ou seja, EU repunta cando o PSOE se esfarela e coincidindo com a entrada de governos do PP. Esta volatilidade de voto apresenta um repto muito grande para a esquerda espanhola se bem desta volta a caída livre do PSOE e o esfarelamento provável do mesmo em lutas internas semelham dar aços a EU. Nestes comícios aumentaram quase 50% os apoios ampliando a representação em Madrid e Barcelona, colheitando em Asturies os seus melhores resultados (+13% do voto emitido) e com bons resultados em Sevilha, Málaga, Valência e Zaragoza (onde o escano pertence a Chunta Aragonesista que ia em coligação).

Equo supera os 200.000 votos. A aliança de 35 partidos verdes olha como o seu líder Juan López de Uralde não tira escano por Madrid. O escano de Valência é enganoso já que lá iam de parceiros de Compromís e o eleito, Joan Baldovi, é militante do Bloc Nacionalista Valencià.

A crise varreu todos os governos europeus (agás os conservadores suecos que paliaram a sua baixada com um pacto com a extrema direita "Democratas de Suécia"). A queda do social-liberalismo em que derivou a antiga socialdemocracia é total. Apenas fica o centro-esquerda em Dinamarca após a vitória nos comícios de Helle Thorning-Schmit. É previsível também um governo do PS na França e a perda de votos da CDU de Angela Merkel.

Em definitiva, são não muito boas notícias para o establishment se bem o PSOE ainda se mantém por cima dos 100 escanos e as restantes formações ficam muito longe dos dous gigantes. Contudo, convém  recordar que nos aproximamos, em minha opinião, a um cenário social, político e económico como o grego e aí por vez primeira semelha que o bipartidismo (que antes recolhia mais de 80% do voto) se esborralha imparavelmente e nom alcançará 40% dos sufrágios a pesar da potentíssima maquinaria eleitoral do PASOK (o PSOE grego) e Nova Democracia (o PP heleno) [1]. 

Euskal Herria

Amaiur a coligação de EA, Aralar e Alternatiba consegue seis deputados por Euzkadi e um mais por Nafarroa conseguindo o maior número de escanos de Euzkadi e capitalizando o fim de ETA para além de constituir a maior aliança de abertzale formada na II Restauração bourbónica. Cumpre lembrar que HB conseguira 175.000 votos (0'8%) e dous escanos em 1993 e 154.000 (0'7%) em 1996 e dous escanos em 1996. Em 2004 pediu o voto nulo colheitando 104.000 votos (0'4%). Agora somam 334.000 votos e 1'4% dos votos. Amaiur suma 24% dos votos em Euzkadi e 14'8% dos votos em Nafarroa e dá uma lição poderosa sobre a importância do frente único na esquerda (especialmente importante na esquerda soberanista que procura a emancipação social e nacional) [2]. 

A pesar dos inquéritos dos jornais espanhóis (e tal e como anunciava Gara) Amaiur fai-se com 7 deputados e constitui-se como na ESQUERDA mais esquerda de todas as esquerdas do parlamento espanhol. Em  Gipuzkoa fixo-se com 34'8% dos votos, em Bizkaia 19'2%, em Araba 19'1%. Em Nafarroa (onde a esquerda abertzale não conseguia representação desde 1986) conseguem um outro escano. Aliás, contarão com 3 senadores.

O PNV é a força mais votada de Euzkadi e consegue grupo parlamentar próprio com 5 escanos a pesar de ter por primeira vez em três legislaturas um parceiro no espaço abertzale e não um parceiro qualquer senão uma coligação de toda a esquerda abertzale. Consegue o 24'4% dos votos perante os 27'1% de 2008 pelo que ainda assim é tudo é capaz de medrar. Em Bizkaia alcançaram 32'6% dos votos (31'15 em 2008), em Gipuzkoa 22'4% (quase o mesmo que em 2008) mas cedeu um escano e em Araba manteve-se também com 18'8% dos votos. Em Nafarroa concorria com Geroa Bai (frente composta por PNV, independentes e Atarrabia Taldea após o fim de NaBai onde também ia Aralar e EA) e conseguiram tirar-lhe a UPN-PP um escano pelo que Usue Barkos repetirá como parlamentar e consolida-se a direita abertzale em Nafarroa.

Catalunya
CiU frenou o ascenso do PP ao manter o seu eleitorado nacionalista e o seu eleitorado conservador e a pesar das suas duras políticas ultraliberais no Govern. Por primeira vez é a força mais votada de Catalunya por cima do PSC que apenas foi a força mais votada em Catalunya o que deixa ao PSOE como força mais votada apenas nessa província e em Sevilha. A vitória é dupla, já que consegue 16 escanos, ser a terceira força política do Estado a pesar de concorrer apenas numa C.A. Nenhuma sondagem situava a CiU por cima do PSC e o resultado deixa muito tocado ao PSC e a Carme Chacón na carreira pela sucessão de Rubalcaba. As palavras de Durán i LLeida foram: "Hoje ganhou o pacto fiscal, a vontade da independência económica".

Esquerra Republicana (ERC) frenou a sua queda livre após remudar a direcção do partido. Após uma catarse interna a candidatura do independente Alfred Bosh mantém os escanos de 2008 embora continue e a perda de votos. Oriol Junqueras, novo presidente de ERC, apostara por concorrer neste novo ciclo com Reagrupament (cisão de ERC) e com Sí. O seguinte passo seria uma grande convergência do teor de Amaiur que permitam voltar aos 652.000 votos de 2004 e os 8 deputados da etapa Carod Rovira. Dous deputados saíram por Barcelona e o terceiro, muito disputado com o PSC, por Girona.

GALIZA

O BNG mantém os seus 2 deputados o que se desamalhou a euforia na executiva da frente que semelhavam os capitães do Titanic, embora a constante perda de votos faz que a mareia de protesto se converta em tsunami e dous meses da Assembleia nacional do BNG. Este sábado reunirá-se o Conselho Nacional para avaliar os resultados, dous deputados e a perda do senador. 

Em A Crunha o BNG colheira 11% do voto e mantém o escano de Jorquera e o PSOE 27% perdendo um escano e o PP 51% dos votos e cinco escanos. O PP ganha em 93 dos 94 concelhos da província com 70'3% de participação. A salvidade foi As Pontes onde o PSOE obteve 21 votos mais do que o PP. Na província o PP medra 19.000 votos (9%) e o PSOE perde 130.000 votos (14%). O ex-ministro Caamaño, no entanto, fixo a leitura de que o PSOE avançara 3% com respeito a maio de 2011. Francisco Jorquera e o BNG superam 11% mas deixam pelo caminho 10.000 votos.

Em Ponte Vedra o BNG obtém outro escano e 11% dos sufrágios. O PP, com a responsável de sanidade do partido Ana Pastor à cabeça, incrementa os seus apoios e alcança 49% dos votos o que se traduz em 4 escanos. O PSOE fica com 2 escanos (perde um) e 28% dos votos. Com o 99'8% na província o PP alcançava 50'8% das papeletas medrando 7% e somando 281.213 sufrágios. Em 2000 o PP obteve o melhor resultado nesta província com 284.955 votos. O PSOE cai quase 12% e deixa no caminho por volta de 100.000 votos. Olaia Fernandez Davila e o BNG recebem 66.869 votos com uma perda de 6.000 votos. Esquerda Unida e UPyD obtiveram bons resultados na província recebendo voto do PSOE e também algum que tradicionalmente ia parar ao BNG. Em Ponte Vedra cidade o BNG obtém 15% dos votos melhorando os seus resultados, se bem o PP ganha por vez primeira nos 62 concelhos da província. Em Vigo UPyD consegue 2% dos votos, o BNG 10'5 (perde 0'5%) e Esquerda Unida obtém 7'5% que numas locais seriam dous vareadores.

Em Lugo o PP fai-se com 55% dos votos e 3 deptuados, tirando-lhe um ao PSOE que fica unicamente com o escano de José Blanco. O PSOE cede a metade dos seus votos na província, o PP alcança resultados esmagantes (em Monforte quase 1 de cada 2 votos) e o BNG perde votos na maioria dos concelhos. Esquerda Unida e UPyD duplicam o número de apoios.

Em Ourense o PP faz-se com nada menos que 55% dos votos e três deputados, o PSOE apenas 27% e um deputado como em 2000. Esquerda Unida situa-se em 3%, UPyD 1%, PP mais de 56% do voto emitido, PSOE 27% (perde 11%) e o BNG fica com 9% (perde 1% dos votos).

O PP faz-se assim com 15 escanos, o PSOE baixa a 6 e o BNG obtém 2. Com o 100% escrutado o BNG alcança 180.000 votos (11'2%) menos que em 2008 quando teve 212.543 (11'51%). As primeiras reacções não se fizeram esperar. Aliás, na Galiza desceu a abstenção a respeito das municipais deste ano de 30'5% para 28'23%  a maior participação na nossa nação desde as estatais de 2004.


O SENADO
No senado o PP consegue 165 deputados, dos quais 29 são por designação autonómica. O PSOE perde a metade praticamente dos seus escanos ficando em 65, 18 por designação autonómica. CiU faz-se com 13 senadores, ENTESA de Catalunya (PSC e ICV) com 10, 3 por designação. Nacionalistas (PNV-BNG) 6, dous por designação se bem Pérez Bouza peder o seu escano. Amaiur 3 senadores. E no Grupo Mixto CC e FAC 4, 2 por designação.


Assim ficaria o parlamento sem circunscrições eleitorais. Imagem tirada de aqui.



NOTAS
[1] Os resultados em Grécia de haver hoje eleições no Estado seriam:
DIREITA: Nova Democracia 24'6%, PASOK 14'8%, LAOS (extrema-direita do teor de UPyD) 5'7%
ESQUERDA: KKE (Partido Cominista de Grécia) 8'5%, Esquerda Democrática 6'2%, Syriza (coligação da esquerda radical) 5'9%.
INDECISOS: 20'2% com os partidos de esquerda em ascenso.

[2] A soma de HB e EA em 1989 e 1993 (concorriam separados) davam mais de 354.000 e 336.000 votos respeitivamente.